Εγώ και η μαμά μου, λοιπόν.

Αχ ευαίσθητο θέμα το συγκεκριμένο. 
Λοιπόν που λέτε, εγώ και η μαμά μου, δεν. 
Πιο δεν, δεν γίνεται. 

Είχα πάντα την εντύπωση, 
πως μερικοί άνθρωποι κολλάμε από την πρώτη ματιά, 
και μερικοί άλλοι όχι. 
Ε λοιπόν εμένα η μητέρα μου, 
ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, 
δύσκολα αν μας δει κάποιος θα καταλάβει τη σχέση έχουμε. 




Το πρόβλημα δεν είναι επιφανειακό, 
δεν μου κάνει τη ζωή μου δύσκολη, 
ούτε τις κρατάω κακίες επειδή δε με άφηνε να βγαίνω μικρή. 
Απλά ήταν απών, πάντα ήταν απών. 
Ίσως για αυτό φταίει πως εξολοκλήρου είμαι παιδί της γιαγιάς. 
Ακόμη και στην εφηβεία, δεν ρωτούσα τη μητέρα μου 
αν μπορώ να βγω, έπαιρνα τη γιαγιά τηλέφωνο για να ρωτήσω.


Από την άλλη, πολλοί μου λένε πως αν είχα ζήσει περισσότερο μαζί της, 
ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. 
Έρχομαι σε πολύ δύσκολη θέση όταν πρέπει να αναλύσω τους λόγους 
που δεν πιστεύω σε κάτι τέτοιο.  



Θα ακουστεί πολύ σκληρό και ρηχό, 
αλλά το μόνο κοινό που έχω με τη μαμά μου, 
είναι πως με γέννησε, 
είναι το μόνο που μας συνδέει, 
και το μόνο που δε μπορώ δυστυχώς να αλλάξω. 


Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, 
ούτε να εκθέσω τη μαμά μου, 
δεν είναι κακιά μητέρα, τουλάχιστον οι αδερφές μου δεν έχουν παράπονο,την λατρεύουν  
απλά εγώ δε ταιριάζω μαζί της. 
Μπορώ να πω πως με εκνευρίζει σε υψηλό βαθμό, 
από το τρόπο που μιλάει, μέχρι και από το τρόπο που τρώει. 



Και φτάνουμε ξαφνικά, μετά από αρκετά χρόνια, 
εγώ να περνάω τα υπαρξιακά μου, 
και μέσα σε όλη αυτή τη κατάσταση να θέλει 
ντε και καλά να μπουκάρει και η μάνα μου. 
-Τι θα κάνεις στη ζωή σου; 



-Έτσι θα πάει το σχοινί; 
-Τι θα γίνει; Τα βράδια θα κόβεις βόλτες και τα πρωινά θα είσαι σαν φυτό; 
-Αποφάσισες έστω με τι θέλεις να ασχοληθείς; 
-Ρώτησες για δουλειά εκεί που σε είπε; 
-Θα κοιτάξεις τις αγγελίες; 



Βρε γλυκιά μου κοπέλα, 
τόσα χρόνια καλά δε κύλισε η μεταξύ μας συμβίωση; 
Με αγνοούσες, σε αγνοούσα και η ζωή έμοιαζε υπέροχη, 
γιατί θέλεις να χαλάσεις αυτή τη μαγεία; 
Τι έγινε ξαφνικά και μπουκάρεις στη ζωή μου; 
Με ρώτησες αν σε θέλω, και κυρίως αν σε ανέχομαι; 


Το ξέρω, μπορεί να μη φταίει αυτή απαραίτητα, 
λίγο το ότι πάντα δούλευε, λίγο το ότι πάντα είχε μια αδυναμία στη μεγάλη τη κόρη, 
και λίγο το ότι αφιέρωνε περισσότερες ώρες στη μικρή για πρακτικά καθημερινά πράγματα 
την έκανε να με παραμελήσει, αλλά και πάλι δε της κρατάω κακία, 
χαίρομαι για αυτό, γιατί ξέρω πως αν είχαμε κανονική σχέση μαμάς- κόρης 
δεν θα την άντεχα, και δεν θα με άντεχε. 


Απλά δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται μετά από τόσα χρόνια απουσίας, 
ξαφνικά να έχεις την απαίτηση ο άλλος να σε συμβουλεύεται, 
να σε υπακούει, και γενικότερα να σου δίνει αξία, 
είναι θράσος ή απλά δεν έχει με τι να ασχοληθεί; 

Πάντως, η λόξα που έχω για οικογένεια, μπορεί ενδόμυχα να προκύπτει από αυτό, 
απ΄το ότι ποτέ δεν ευχαριστήθηκα τη παρουσία της μαμάς, 
ίσως θέλω να βγάλω τα σπασμένα μου, 
ότι λαχτάρισα να το προσφέρω δίχως να ζητήσω αντάλλαγμα. 

Και είναι και αυτή η φράση που λέμε "να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει;", 
ε η δικιά μου ποτέ δεν έδινε, ήταν ικανή να φάει τη τελευταία τηγανιτή πατάτα, 
και μετά να φτιάξει ιστορίες με διαστημόπλοια και τέρατα με δύο κεφάλια, 
για να σου πει ότι τελικά εκείνοι έφαγαν τη τελευταία πατάτα σου. 

Ps: Να ακούς τις γάτες έξω από το σπίτι σου να κωλοξεσκίζονται και να σκέφτεσαι πως...τουλάχιστον κάποιος καλοπερνάει! Μη σου τύχει...