-Γιατί σκέφτεσαι τόσο ανάποδα κοπέλα μου, ξύπνα! Ο κόσμος δεν είναι έτσι, ούτε αγαπάει έτσι.
-Και πως είναι; Εξήγησε μου τώρα αμέσως πως είναι.
-Δε θα καταλάβεις, είσαι κολλημένη.
-Κάνε μια προσπάθεια, πες μου πως είναι.
-Απλά δεν είναι αυτό που εσύ έχεις στο μυαλό σου!
-Δηλαδή;
-Ξύπνα μάγισσα, δεν αγαπάει ο κόσμος, απλά περνάει καλά, προς το παρόν περνάει καλά, μετά από χρόνια, αγαπάνε, ίσως να μην αγαπήσουν, αλλά το πρόβλημα δεν είναι στο κόσμο, είναι σε εσένα, σταμάτα να ζεις στο πλανήτη σου, σταμάτα να έχεις αυτά τα στάνταρ!
-Μα για ποια στάνταρ μου μιλάς; Είναι στάνταρ να πιστεύεις τα λόγια των άλλων; Ιδικά όταν σου τα λένε γυαλίζουν τα μάτια τους και η καρδιά τους χτυπάει σαν ποντιακό ταμπούρλο;
-Το θέμα δεν είναι τι λέει, το θέμα είναι τι κάνει. Δεν είναι αγάπη αυτό, είναι ενθουσιασμός, πότε θα το καταλάβεις;
-Και για εμένα γιατί δεν είναι ενθουσιασμός; Γιατί ορκίζομαι όσες φορές είπα τα αληθινά μου έτρεμε κάθε κύτταρο του κορμιού μου!
-Γιατί όπως σου είπα, σκέφτεσαι ανάποδα, τέλος πάντων δε μπορώ να βγάλω άκρη μαζί σου, πιάσε το περιοδικό, έχει τίποτα καλό;
-Μα... γάμησε το, έλα πάρ'το...
Πάντα είχα στο μυαλό μου πως ο ενθουσιασμός και ο έρωτας δεν είναι παράλληλοι δρόμοι με την αγάπη, απλά είναι μια διασταύρωση, θέλεις δε θέλεις θα αναγκαστείς να στρίψεις, θα μπεις στο δρόμο της αγάπης και που και που θα περνάς και από το δρόμο του ενθουσιασμού για να θυμηθείς πως ξεκίνησε η ιστορία που ζεις.
Ποτέ δε κατάλαβα τι σημαίνει ενθουσιασμός.
Γιατί είναι υπεύθυνος για κάθε γαμημένη λέξη, πράξη, συναίσθημα έχουμε για τον άλλον.
Ποτέ δεν είπα κάτι πάνω στον ενθουσιασμό μου, ή μάλλον ποτέ δεν είπα κάτι πάνω στον ενθουσιασμό μου που δεν εννοούσα.
Ο ενθουσιασμός πάντα λειτουργούσε ως κινητήρια δύναμη για να πάρω θάρρος, ποτέ δεν με παρέσυρε και ποτέ δεν είπα κάτι εξαιτίας του, απλά μου έδωσε ώθηση ώστε να μπορέσω να εξωτερικεύσω αυτό που νιώθω καθαρά εγώ.
Και εδώ είναι τα δικά μου στάνταρ.
Γιατί για εμένα αυτό, όντως είναι στάνταρ.
Δε μπορώ να πιστέψω πως ένα πλάσμα, είτε ανθρώπινο, είτε θεικό, είτε μαγικό μπορεί να ξεστομίσει κάτι που ουσιαστικά δε νιώθει.
Δε μπορώ να φανταστώ κανένα πλάσμα, σε όλο το ηλιακό σύστημα που την ώρα που πλαγιάζει με το ταίρι του λέει τα πιο όμορφα λόγια που υπάρχουν απλά από ενθουσιασμό, γενικότερα δε μπορώ να φανταστώ πως υπάρχουν τόσο αδύναμα πλάσματα σε θέματα του συναισθηματικόψυχολογικού τομέα.
Και εδώ είναι η μεγάλη πληγή.
Το σ'αγαπώ.
Τελικά πότε το λέμε;
Ή μάλλον αυτή η λέξη έχει ημερομηνία λήξης;
Ότι αγάπησα, είτε άνθρωπο, είτε αντικείμενο, είτε ζώο, πέρα του τι έχει γίνει, το αγαπώ.
Μπορεί να κρατάω πικρίες, κακίες, στεναχώριες και αδικίες, αλλά ποτέ δεν έπαψα να το αγαπώ.
Ας πάρουμε ένα υποθετικό ζευγάρι, που έχουν περάσει ένα χρονικό διάστημα μαζί,
που τα σώματα τους γίνανε πολλές φορές ένα, που έζησαν με το "κιλό" σκηνές που βλέπουμε σε ταινίες, που αποδέχτηκαν κουσούρια και καταστάσεις, που έκαναν λάθη, που τα κατάλαβαν, που προσπάθησαν, αλλά παρ΄όλα αυτά έπαψαν να είναι μαζί.
Για το φυσιολογικό κόσμο 3ς εκδοχές υπάρχουν:
Ή ο ένας ήταν ενθουσιασμένος, οπότε ο άλλος ζούσε σε ένα ψέμα.
Ή αποδέχτηκαν πως λόγο καθημερινών δυσκολιών η σχέση κουράζει.
Ή ο ένας αποφάσισε πως θέλει να βρει κάτι άλλο.
Το παιδικό μυαλό μου όμως αρνείται να δεχτεί κάποια από αυτές.
Όπως είπα, λόγια πάνω στον ενθουσιασμό για εμένα δεν γίνεται να ειπωθούν οπότε δε μπορείς να ξυπνήσεις μια μέρα και να πεις "Η τάδε τελικά δεν είναι αυτό που θέλω".
Η σχέση ποτέ δε κουράζει, αφού αγαπάς, απλά το δουλεύεις και δε σε κουράζει, σου δίνει ευχαρίστηση όλο αυτό.
Πως γίνεται να αποφασίσεις πως θέλεις κάτι άλλο ενώ κατά το παρελθόν ή ακόμη και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αποκάλυψες στο ταίρι σου πως τελικά ίσως είναι ο κόσμος σου όλος.
Δεν αποδέχομαι αυτή τη μάζα ανθρώπων και πραγματικά είμαι τόσο οργισμένη που η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να τη μάθω με τον χειρότερο τρόπο.
Γνώριζα την ύπαρξη τους, απλά τους απέφευγα σαν το διάολο το λιβάνι.
Και μου τι δίνει που άνθρωποι που επένδυσα σε αυτούς,συναίσθημα, αγάπη, εμπιστοσύνη και πάνω από όλα "εμένα" κατέληξαν να γίνουν σαν την μάζα ανθρώπων που ανέφερα πιο πάνω.
Με πληγώνει, με στεναχωρεί, με κάνει να νιώθω οργισμένη και θυμωμένη και παράλληλα ανοίγει το πιο σπαστικό ερωτηματικό μέσα μου, ΓΙΑΤΊ;
Όταν το κορμί σου έχει πιάσει το απόλυτο, το θεικό,
το έχεις νιώσει να σπαρταράει από ηδονή, αγάπη, συναίσθημα και πάθος,
πως ακριβώς ρισκάρεις να δοκιμάσεις κάτι άλλο..
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου