Εγώ και η μαμά μου, λοιπόν.

Αχ ευαίσθητο θέμα το συγκεκριμένο. 
Λοιπόν που λέτε, εγώ και η μαμά μου, δεν. 
Πιο δεν, δεν γίνεται. 

Είχα πάντα την εντύπωση, 
πως μερικοί άνθρωποι κολλάμε από την πρώτη ματιά, 
και μερικοί άλλοι όχι. 
Ε λοιπόν εμένα η μητέρα μου, 
ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, 
δύσκολα αν μας δει κάποιος θα καταλάβει τη σχέση έχουμε. 




Το πρόβλημα δεν είναι επιφανειακό, 
δεν μου κάνει τη ζωή μου δύσκολη, 
ούτε τις κρατάω κακίες επειδή δε με άφηνε να βγαίνω μικρή. 
Απλά ήταν απών, πάντα ήταν απών. 
Ίσως για αυτό φταίει πως εξολοκλήρου είμαι παιδί της γιαγιάς. 
Ακόμη και στην εφηβεία, δεν ρωτούσα τη μητέρα μου 
αν μπορώ να βγω, έπαιρνα τη γιαγιά τηλέφωνο για να ρωτήσω.


Από την άλλη, πολλοί μου λένε πως αν είχα ζήσει περισσότερο μαζί της, 
ίσως τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. 
Έρχομαι σε πολύ δύσκολη θέση όταν πρέπει να αναλύσω τους λόγους 
που δεν πιστεύω σε κάτι τέτοιο.  



Θα ακουστεί πολύ σκληρό και ρηχό, 
αλλά το μόνο κοινό που έχω με τη μαμά μου, 
είναι πως με γέννησε, 
είναι το μόνο που μας συνδέει, 
και το μόνο που δε μπορώ δυστυχώς να αλλάξω. 


Δεν θέλω να παρεξηγηθώ, 
ούτε να εκθέσω τη μαμά μου, 
δεν είναι κακιά μητέρα, τουλάχιστον οι αδερφές μου δεν έχουν παράπονο,την λατρεύουν  
απλά εγώ δε ταιριάζω μαζί της. 
Μπορώ να πω πως με εκνευρίζει σε υψηλό βαθμό, 
από το τρόπο που μιλάει, μέχρι και από το τρόπο που τρώει. 



Και φτάνουμε ξαφνικά, μετά από αρκετά χρόνια, 
εγώ να περνάω τα υπαρξιακά μου, 
και μέσα σε όλη αυτή τη κατάσταση να θέλει 
ντε και καλά να μπουκάρει και η μάνα μου. 
-Τι θα κάνεις στη ζωή σου; 



-Έτσι θα πάει το σχοινί; 
-Τι θα γίνει; Τα βράδια θα κόβεις βόλτες και τα πρωινά θα είσαι σαν φυτό; 
-Αποφάσισες έστω με τι θέλεις να ασχοληθείς; 
-Ρώτησες για δουλειά εκεί που σε είπε; 
-Θα κοιτάξεις τις αγγελίες; 



Βρε γλυκιά μου κοπέλα, 
τόσα χρόνια καλά δε κύλισε η μεταξύ μας συμβίωση; 
Με αγνοούσες, σε αγνοούσα και η ζωή έμοιαζε υπέροχη, 
γιατί θέλεις να χαλάσεις αυτή τη μαγεία; 
Τι έγινε ξαφνικά και μπουκάρεις στη ζωή μου; 
Με ρώτησες αν σε θέλω, και κυρίως αν σε ανέχομαι; 


Το ξέρω, μπορεί να μη φταίει αυτή απαραίτητα, 
λίγο το ότι πάντα δούλευε, λίγο το ότι πάντα είχε μια αδυναμία στη μεγάλη τη κόρη, 
και λίγο το ότι αφιέρωνε περισσότερες ώρες στη μικρή για πρακτικά καθημερινά πράγματα 
την έκανε να με παραμελήσει, αλλά και πάλι δε της κρατάω κακία, 
χαίρομαι για αυτό, γιατί ξέρω πως αν είχαμε κανονική σχέση μαμάς- κόρης 
δεν θα την άντεχα, και δεν θα με άντεχε. 


Απλά δε μπορώ να καταλάβω πως γίνεται μετά από τόσα χρόνια απουσίας, 
ξαφνικά να έχεις την απαίτηση ο άλλος να σε συμβουλεύεται, 
να σε υπακούει, και γενικότερα να σου δίνει αξία, 
είναι θράσος ή απλά δεν έχει με τι να ασχοληθεί; 

Πάντως, η λόξα που έχω για οικογένεια, μπορεί ενδόμυχα να προκύπτει από αυτό, 
απ΄το ότι ποτέ δεν ευχαριστήθηκα τη παρουσία της μαμάς, 
ίσως θέλω να βγάλω τα σπασμένα μου, 
ότι λαχτάρισα να το προσφέρω δίχως να ζητήσω αντάλλαγμα. 

Και είναι και αυτή η φράση που λέμε "να τρώει η μάνα και του παιδιού να μη δίνει;", 
ε η δικιά μου ποτέ δεν έδινε, ήταν ικανή να φάει τη τελευταία τηγανιτή πατάτα, 
και μετά να φτιάξει ιστορίες με διαστημόπλοια και τέρατα με δύο κεφάλια, 
για να σου πει ότι τελικά εκείνοι έφαγαν τη τελευταία πατάτα σου. 

Ps: Να ακούς τις γάτες έξω από το σπίτι σου να κωλοξεσκίζονται και να σκέφτεσαι πως...τουλάχιστον κάποιος καλοπερνάει! Μη σου τύχει...

Όταν είμαι θυμωμένη...

Όταν είμαι θυμωμένη, 

είμαι στεναχωρημένη. 

Όποιος με ξέρει το γνωρίζει. 

Θυμώνω με τη μέρα, θυμώνω με τον ήλιο, 

θυμώνω με τη καφετιέρα, 

θυμώνω και με εμένα που θυμώνω. 

Εχθές καθώς χανόμουν για άλλη μια φορά στις σκέψεις μου, 

ανακάλυψα πως κουτσά στραβά, 

μασάω ταραμά ένα μήνα ακριβώς. 

Ένα μήνα, που ζω σαν φάντασμα, 

31 μέρες ακριβώς που έχασα την όρεξη για ζωή. 

Καθώς τα σκεφτόμουν αυτά, 

για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου, 

βρήκα θάρρος και είπα στον εαυτό μου, 

"Δεν το αξίζεις αυτό, πάμε για ποτό". 

Και έτσι έγινε λοιπόν, 

ντύθηκα στολίστηκα, 

φόρεσα το χαμόγελο μου, 

και βγήκα να διασκεδάσω. 

Η ώρα κυλούσε ευχάριστα, έπινα το ποτό μου, χόρευα, 

και η τσογκανοπαρέα που μου κρατούσε συντροφιά, 

με πήγαινε σε άλλη διάσταση. 

Σε κάποια φάση, 

άρχισα να θυμώνω πολύ, 

να θυμώνω επειδή το τραπέζι κουνιέται, 

να θυμώνω με τις βρόμικες τουαλέτες, 

να θυμώνω επειδή ζεστάθηκε το ποτό μου, 

να θυμώνω επειδή δεν έχω χώρο να χορέψω, 

να θυμώνω που ίδρωνα, 

γενικότερα να βρίσκομαι σε μια ένταση. 

Πήρα το ποτό μου και πήγα σε ένα άλλο τραπέζι, 

και έκατσα μόνη μου. 

Τσουπ, εκεί ακριβώς θυμήθηκα πόσο του μηνός έχουμε, 

και θύμωσα ακόμη πιο πολύ. 

Θύμωσα που βρήκα έξω πρώτη φορά χωρίς εσένα μετά το τέλος, 

θύμωσα που δεν ήσουν εκεί να με δεις, 

θύμωσα που δεν πήρες τηλέφωνο να δεις αν όλα είναι καλά, 

θύμωσα που δεν πέρασες για ένα ποτό, 

θύμωσα που δεν πέρασες να με πάρεις, 

θύμωσα γιατί θυμήθηκα πως ακόμη πνίγομαι στα "γιατί", 

γιατί πολεμούσα με τον εαυτό μου να μην έρθω να σε βρω, 

γιατί με αναγκάζεις να βάζω τη λογική πρώτη, 

γιατί εγώ πλέον, δεν είμαι... "εγώ" 

γιατί σκέφτηκα ότι μετά από τόσο καιρό, 

είμαι ικανή να περάσω καλά χωρίς εσένα. 

Τα ξημερώματα στο δρόμο, 

μουρμούριζα και το όνομα σου που και που ανάμεσα στα τραγούδια, 

τη μια μιλούσα για τα πράγματα που μου λείπουν, 

και την άλλη για το πόσο πολύ με έχεις πληγώσει. 

-Μάγισσα, αν αυτή τη στιγμή γυρνούσε, τι θα έκανες; 

-Τι εννοείς darling; 

-Γυρνούσε, σου έλεγε έχεις δίκιο, δεν γίνεται έτσι, πρέπει να ήμαστε μαζί τελικά. 

-Θα τον δεχόμουν εννοείται. 

-Μετά από ότι έχει κάνει; Μετά από ότι έχει γίνει; Δε νιώθεις πως χάθηκε η μαγεία; 

-Όχι, όσες φορές μου είπε σ'αγαπώ, τόσες ελπίδες έχω. 

-Και πόσες σου το είπε. 

-Κοίτα τον ουρανό, φαίνονται τα αστέρια ακόμη... 

-Άσε μας μωρέ, αστέρια φεγγάρια και ουρανοί. 

-Κοίτα σου λέω, φαίνονται τα αστέρια, το φεγγάρι και λίγο ο ήλιος. 

-Αχ, δίκιο έχεις. 

-Μέτρα τα όλα μαζί και τότε θα δεις πόσες ελπίδες έχω. 

-Μου τη δίνει ο τρόπος που μιλάς ώρες - ώρες. 

-Και εμένα μου τη δίνω ώρες- ώρες εδώ που τα λέμε. 

~~~~~~~~~~~~~~~11.860~~~~~~~~~~~~~~~

-Δε πρόλαβα να σου απαντήσω ολοκληρωμένα. 

-Ωχ για πες. 

-Θα τον δεχόμουν πίσω, τον αγαπάω, απλά έχει μείνει μόνο αυτό, 

δεν τον σέβομαι, δεν τον εκτιμάω και σε καμία περίπτωση δεν τον ανέχομαι, 

απλά τον αγαπάω, ίσως τον δεχόμουν πίσω για αυτό, 

χωρίς όρους και υποσχέσεις, 

απλά να γεμίσω το δικό μου εγώ. 

-Και μετά τι θα γίνει; 

-Μετά θα μου αποδείξει ότι αξίζει. 

-Και γιατί να το κάνει αυτό; 

-Γιατί εγώ το έχω κάνει, και το κάνω. 

-Αχ μυαλό δε βάζεις. 

-Και σουτιέν επίσης.... 

It just hurts, that's all.

   Προσπαθώ, εδώ και λίγες μέρες να καταλάβω τι σκατά συμβαίνει με εμένα, 
με εσένα, με όλο το πλανήτη. 
  Ποιο είναι το πρόβλημα μου; Μερικοί έχετε το θράσος να ρωτάτε ποιο είναι το πρόβλημα μου, 
να σας ρωτήσω, είστε τόσο ηλίθιοι ή απλά δεν γνωρίζετε για τι μιλάμε; 
  Εννοείται πως έχω κολλήσει με αυτή τη κατάσταση, εννοείται πως ακόμη με ενδιαφέρει, εννοείται πως ακόμη το πολεμάω, εννοείται πως δεν καταφέρνω να τα πετάξω όλα στον αέρα, εννοείται πως κρέμομαι κάθε μέρα από μια πεθαμένη ελπίδα, εννοείται πως ακόμη περιμένω. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου.
Απλά πονάει. 
Πονάει να βλέπεις τον άλλον να προχωράει και να συνεχίζει, 
και όχι τόσο επειδή ζηλεύεις την πρόοδο του, 
αλλά ζηλεύεις το γεγονός πως κατάφερε να βρει ένα τρόπο, 
να επιβιώνει χωρίς εσένα ή ακόμη καλύτερα χωρίς να είσαι ο λόγος 
της επιβίωσης του. 

Ενώ εσύ μένεις πίσω, και ο μόνος λόγος που σε κάνει να χαμογελάσεις, 
έστω και δειλά είναι κάτι φωτογραφίες και κάτι αντικείμενα που υπάρχουν παντού, 
στη κυριολεξία όμως παντού. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου. 
Απλά πονάει. 
Γιατί ξέρω πως η άλλη πλευρά χαμογελάει επειδή το θέλει, 
γιατί δεν με έχει ανάγκη πλέον. 
Και εγώ ακόμη εδώ, 
να προσπαθώ να δικαιολογήσω τα αδικιολόγητα, 
να τροφοδοτώ τις σκέψεις μου με πεθαμένες ελπίδες, 
να ελπίζω στο απίθανο, 
να ρίχνω κατηγορίες σε εμένα, 
να μειώνω εμένα, 
να κάνω προσευχές σε θεούς και δαίμονες, 
και να ορκίζομαι πως είμαι ικανή να αλλάξω πάλι, ναι πάλι εμένα. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου. 
Απλά πονάει. 
Γιατί ότι προσπάθεια κάνω να απεξαρτηθώ, 
πέφτει στο κενό και χανόμαι μαζί της. 
Όσες φορές προσπάθησα να προχωρήσω, 
σιχάθηκα το σώμα μου,  
σιχάθηκα εμένα, 
σαν να ήταν αμαρτία αυτό που πήγαινα να κάνω, 
σαν να σε πρόδιδα, 
χωρίς όμως να σου έχω καμία υποχρέωση, 
αλλά και πάλι το σώμα μου, 
μόνο εσένα έχει μάθει να υπακούει, 
να υπακούει και να υπηρετεί. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου. 
Απλά πονάει. 
Πονάει να βλέπεις κάτι που θεωρητικά, 
είναι δικό σου σε ξένα χέρια... 

Και έχω απλά μια μικρή απορία, 

τα βράδια που σκέφτεσαι τι έχασες, 

τι αγάπη πέταξες στα σκουπίδια, 

πόσο μαλάκας νιώθεις; 

Τι πάει να πει με τη πρώτη ματιά;

Έχω παρεξηγηθεί αρκετές φορές, για το ρομαντισμό που με κατακλύζει,  

ή για τις ονειρεμένες σχέσεις που φαντάζομαι. 

Σε πλανήτες που τα ζευγάρια συμβιώνουν αρμονικά στις σχέσεις στους, 

που δύο πλάσματα γίνονται ένα, γιατί ο ένας είναι η ζωή, 

και ο άλλος είναι ο ήλιος. 

Γιατί ζωή χωρίς ήλιο δεν υπάρχει, 

και ήλιος χωρίς ζωή δεν έχει νόημα ύπαρξης. 

Έχω παρεξηγηθεί για το τρόπο που υποστηρίζω πως γεννιούνται οι σχέσεις, 

γιατί πολύ απλά ποτέ δε πίστεψα πως ένας άνθρωπος θα γοητευτεί από τις κινήσεις, 

την ομιλία, το χαμόγελο του άλλου ή ακόμη πως οι άνθρωποι από τη δημιουργία τους ακόμη, 

ψάχνουν το άλλο τους μισό. 

Δε πίστεψα ποτέ πως θα κοιτάξω δύο μάτια μέσα στο εμπορικό κέντρο, 

και θα πω "αυτός είναι για εμένα". 

Ποτέ, ποτέ, ποτέ. 

Γενικότερα για εμένα τέτοιου είδους απόψεις είναι του κώλου. 

Ερωτεύομαι γιατί τη δεδομένη στιγμή της ζωής μου νιώθω πως το έχω ανάγκη. 

Νιώθω πως είμαι σε θέση να υποστηρίξω μια σχέση, να δώσω και να πάρω, 

να ερωτευτώ, να αγαπήσω και να ικανοποιήσω τις ανάγκες του σώματος μου. 

Δε με νοιάζει αν είσαι χοντρός, λεπτός, με μούσια ή χωρίς, φαλακρός ή με μακριά μαλλιά, 

ψηλός ή κοντός, απλά σε ερωτεύομαι γιατί εγώ το θέλω, γιατί εγώ προκαλώ στον εαυτό μου 

αυτή την ανάγκη. 

Ερωτεύτηκα μια φορά στη ζωή μου, και αυτό είναι αλήθεια. 

Όχι μόνο ερωτεύτηκα, αλλά δόθηκα ολοκληρωτικά, 

και για εμένα το ολοκληρωτικά δεν έχει τελειωμό. 

Τα έφεραν κάπως οι καταστάσεις και βρέθηκα τελικά με αυτό το άτομο.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου λοιπόν, 

κάπως δειλά, με πισινές και έννοιες, 

αλλά κατά τα άλλα ήμουν καθόλα έτοιμη να ερωτευτώ. 

Περνούσε ο καιρός, 

και σιγά σιγά άρχισα να ερωτεύομαι, 

το σώμα μου, μου έστελνε μηνύματα, 

άγνωστα για εμένα αλλά στο τέλος τα έμαθα. 

Μετά ήρθε η λαχτάρα, η προσδοκία, 

οι ατελείωτες σκέψεις κάθε βράδυ, 

και η έννοια για ένα μόνο πρόσωπο. 

Μετά αγάπησα, μετά φοβήθηκα μήπως όλο αυτό ήταν ψέμα, 

μήπως όλο αυτό χαθεί, 

μήπως μήπως μήπως. 

Η σχέση για εμένα είχε γίνει φόβος, 

το πολύτιμο μου κάθε μέρα ρίσκαρε με τη καταστροφή. 

Τα άγρια μούσια και αυτή η ψηλή μορφή, 

δεν έβγαιναν από το μυαλό μου. 

Ακόμη και οι κινήσεις αυτού του ανθρώπου για εμένα ήταν λύτρωση. 

Δεν ξέρω αν θέλω να ερωτευτώ ξανά, 

προς το παρόν έχω σηκώσει απλώς ένα τοίχο προστασίας. 

Όχι τόσο γιατί φοβάμαι μη πάθω πάλι τα ίδια, 

απλά στη προκειμένη φάση δεν έχω ανάγκη κάτι τέτοιο. 

Ίσως επειδή ακόμη δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, 

πως το πολύτιμο μου, έχει πάψει να θέλει να είναι πολύτιμο μου, 

ίσως τελικά όντως, όλοι κάποια στιγμή πάνε μπροστά, 

και εγώ απλώς μένω πίσω. 

Ίσως τελικά, 

να μη θέλω να ξανάερωτευτώ από επιλογή, 

αλλά απο αναγκασμό, 

καθαρό αναγκασμό. 

Που ξες, 

ίσως αύριο το πρωί, 

το πολύτιμο μου καταλάβει. 

Ίσως έρθει να με βρει. 

Ή απλώς πήρε απόφαση πως έχει ανάγκη να ερωτευτεί, 

μια άλλη "ζωή".... 

ή έναν άλλον "ήλιο"... 

Δεν είναι πως δεν έχω πολλά, 

απλώς τα έδωσα όλα, 

δεν περίσσεψε τίποτε άλλο...

Δε τα ξέρω έτσι εγώ τα γράμματα

-Γιατί σκέφτεσαι τόσο ανάποδα κοπέλα μου, ξύπνα! Ο κόσμος δεν είναι έτσι, ούτε αγαπάει έτσι. 

-Και πως είναι; Εξήγησε μου τώρα αμέσως πως είναι. 

-Δε θα καταλάβεις, είσαι κολλημένη. 

-Κάνε μια προσπάθεια, πες μου πως είναι. 

-Απλά δεν είναι αυτό που εσύ έχεις στο μυαλό σου! 

-Δηλαδή; 

-Ξύπνα μάγισσα, δεν αγαπάει ο κόσμος, απλά περνάει καλά, προς το παρόν περνάει καλά, μετά από χρόνια, αγαπάνε, ίσως να μην αγαπήσουν, αλλά το πρόβλημα δεν είναι στο κόσμο, είναι σε εσένα, σταμάτα να ζεις στο πλανήτη σου, σταμάτα να έχεις αυτά τα στάνταρ! 

-Μα για ποια στάνταρ μου μιλάς; Είναι στάνταρ να πιστεύεις τα λόγια των άλλων; Ιδικά όταν σου τα λένε γυαλίζουν τα μάτια τους και η καρδιά τους χτυπάει σαν ποντιακό ταμπούρλο; 

-Το θέμα δεν είναι τι λέει, το θέμα είναι τι κάνει. Δεν είναι αγάπη αυτό, είναι ενθουσιασμός, πότε θα το καταλάβεις; 

-Και για εμένα γιατί δεν είναι ενθουσιασμός; Γιατί ορκίζομαι όσες φορές είπα τα αληθινά μου έτρεμε κάθε κύτταρο του κορμιού μου! 

-Γιατί όπως σου είπα, σκέφτεσαι ανάποδα, τέλος πάντων δε μπορώ να βγάλω άκρη μαζί σου, πιάσε το περιοδικό, έχει τίποτα καλό; 

-Μα... γάμησε το, έλα πάρ'το... 

Πάντα είχα στο μυαλό μου πως ο ενθουσιασμός και ο έρωτας δεν είναι παράλληλοι δρόμοι με την αγάπη, απλά είναι μια διασταύρωση, θέλεις δε θέλεις θα αναγκαστείς να στρίψεις, θα μπεις στο δρόμο της αγάπης και που και που θα περνάς και από το δρόμο του ενθουσιασμού για να θυμηθείς πως ξεκίνησε η ιστορία που ζεις. 

Ποτέ δε κατάλαβα τι σημαίνει ενθουσιασμός. 

Γιατί είναι υπεύθυνος για κάθε γαμημένη λέξη, πράξη, συναίσθημα έχουμε για τον άλλον. 

Ποτέ δεν είπα κάτι πάνω στον ενθουσιασμό μου, ή μάλλον ποτέ δεν είπα κάτι πάνω στον ενθουσιασμό μου που δεν εννοούσα. 

Ο ενθουσιασμός πάντα λειτουργούσε ως κινητήρια δύναμη για να πάρω θάρρος, ποτέ δεν με παρέσυρε  και ποτέ δεν είπα κάτι εξαιτίας του, απλά μου έδωσε ώθηση ώστε να μπορέσω να εξωτερικεύσω αυτό που νιώθω καθαρά εγώ. 

Και εδώ είναι τα δικά μου στάνταρ. 

Γιατί για εμένα αυτό, όντως είναι στάνταρ. 

Δε μπορώ να πιστέψω πως ένα πλάσμα, είτε ανθρώπινο, είτε θεικό, είτε μαγικό μπορεί να ξεστομίσει κάτι που ουσιαστικά δε νιώθει. 

Δε μπορώ να φανταστώ κανένα πλάσμα, σε όλο το ηλιακό σύστημα που την ώρα που πλαγιάζει με το ταίρι του λέει τα πιο όμορφα λόγια που υπάρχουν απλά από ενθουσιασμό, γενικότερα δε μπορώ να φανταστώ πως υπάρχουν τόσο αδύναμα πλάσματα σε θέματα του συναισθηματικόψυχολογικού τομέα. 

Και εδώ είναι η μεγάλη πληγή. 

Το σ'αγαπώ. 

Τελικά πότε το λέμε; 

Ή μάλλον αυτή η λέξη έχει ημερομηνία λήξης; 

Ότι αγάπησα, είτε άνθρωπο, είτε αντικείμενο, είτε ζώο, πέρα του τι έχει γίνει, το αγαπώ. 

Μπορεί να κρατάω πικρίες, κακίες, στεναχώριες και αδικίες, αλλά ποτέ δεν έπαψα να το αγαπώ. 

Ας πάρουμε ένα υποθετικό ζευγάρι, που έχουν περάσει ένα χρονικό διάστημα μαζί, 

που τα σώματα τους γίνανε πολλές φορές ένα, που έζησαν με το "κιλό" σκηνές που βλέπουμε σε ταινίες, που αποδέχτηκαν κουσούρια και καταστάσεις, που έκαναν λάθη, που τα κατάλαβαν, που προσπάθησαν, αλλά παρ΄όλα αυτά έπαψαν να είναι μαζί. 

Για το φυσιολογικό κόσμο 3ς εκδοχές υπάρχουν:

Ή ο ένας ήταν ενθουσιασμένος, οπότε ο άλλος ζούσε σε ένα ψέμα. 

Ή αποδέχτηκαν πως λόγο καθημερινών δυσκολιών η σχέση κουράζει.

Ή ο ένας αποφάσισε πως θέλει να βρει κάτι άλλο.  

Το παιδικό μυαλό μου όμως αρνείται να δεχτεί κάποια από αυτές. 

Όπως είπα, λόγια πάνω στον ενθουσιασμό για εμένα δεν γίνεται να ειπωθούν οπότε δε μπορείς να ξυπνήσεις μια μέρα και να πεις "Η τάδε τελικά δεν είναι αυτό που θέλω". 

Η σχέση ποτέ δε κουράζει, αφού αγαπάς, απλά το δουλεύεις και δε σε κουράζει, σου δίνει ευχαρίστηση όλο αυτό. 

Πως γίνεται να αποφασίσεις πως θέλεις κάτι άλλο ενώ κατά το παρελθόν ή ακόμη και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν αποκάλυψες στο ταίρι σου πως τελικά ίσως είναι ο κόσμος σου όλος. 

Δεν αποδέχομαι αυτή τη μάζα ανθρώπων και πραγματικά είμαι τόσο οργισμένη που η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε να τη μάθω με τον χειρότερο τρόπο. 

Γνώριζα την ύπαρξη τους, απλά τους απέφευγα σαν το διάολο το λιβάνι. 

Και μου τι δίνει που άνθρωποι που επένδυσα σε αυτούς,συναίσθημα, αγάπη, εμπιστοσύνη και πάνω από όλα "εμένα" κατέληξαν να γίνουν σαν την μάζα ανθρώπων που ανέφερα πιο πάνω. 

Με πληγώνει, με στεναχωρεί, με κάνει να νιώθω οργισμένη και θυμωμένη και παράλληλα ανοίγει το πιο σπαστικό ερωτηματικό μέσα μου, ΓΙΑΤΊ;

Όταν το κορμί σου έχει πιάσει το απόλυτο, το θεικό,

το έχεις νιώσει να σπαρταράει από ηδονή, αγάπη, συναίσθημα και πάθος, 

πως ακριβώς ρισκάρεις να δοκιμάσεις κάτι άλλο.. 

Σε φάση..

Νιώθω ότι το κεφάλι μου είναι ένα τσακ πριν εκραγεί. 

Αλήθεια. 

Δεν αντέχω άλλο, θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω πριγκίπισσα! 

Τουλάχιστον το διάβασμα με αποσπά από κακές σκέψεις, 

το θετικό του πράγματος μαζί με κάποια άλλα.. 

Αλλά για να μη ξεχνιόμαστε... 

Όταν τα βάσανα σου τα προσπερνάς, 

όταν φτάσεις στο άλλο άκρο που απλά περιμένεις 

και ήρθε η στιγμή να μη κάνεις τίποτα, 

απλά να περιμένεις...

Κι όμως, 

today, 

i kinda feel like crying.. 

there is always you, 

drowning me till i die... 

Because you, 

are always on my mind, 

there is always you, 

drowning me till i die.. 

Απλά, μη μου δίνεις σημασία!

Μου αρέσει να είμαι μόνη, 

γιατί έτσι δε με πειράζουν. 

Δεν με εξαπατάει κανένας, 

δε παίζει μαζί μου κανένας, 

και έτσι ζω χωρίς ενοχές, πληγές, 

θλίψη και πόνο. 

Η ανοσία στον οργανισμό μας χωρίζεται σε δύο κατηγορίες, 

στην φυσική και στην επίκτητη. 

Πάντα είχα την εντύπωση πως όπως λειτουργεί το σώμα, 

κάποιο παρόμοιο μηχανισμό ακολουθεί και η ψυχή, 

το συναίσθημα ή ψυχολογία. 

Κάπως έτσι και εγώ, 

έμαθα στο μυαλό και στη καρδιά μου 

κάθε φορά που ένιωθε απειλή 

να βάζει σε λειτουργεί τα λεμφοκύτταρα μου 

και να αναπτύσσει αντισώματα. 

Κάποιοι έχουν επίκτητη ανοσία, 

που πρώτα δέχονται το μικρόβιο και μετά  

αφού μάθουν, προστατεύονται. 

Εγώ ήμουν πάντα δειλή, 

δε χρειαζόταν ποτέ να γνωρίσω το μικρόβιο, 

προστατευόμουν πριν καν με πλησιάσει, 

η φυσική ανοσία μου ήταν πάντα σε εγρήγορση. 

Ακόμη θυμάμαι αστεία σκηνικά με αγόρια, 

ήταν τριγύρω μου, μου μιλούσαν, προσπαθούσαν 

να με γοητεύσουν και εγώ πάντα ήμουν η κακιά, 

πάντα σήκωνα τοίχος και πατούσα Χ. 

Κάποια στιγμή έχασα τη μπάλα, 

βρέθηκαν άτομα γύρω μου που με γοήτευσαν, 

και τολμώ να πω πως ανοίχτηκα γιατί είδα πως είναι ωραίο. 

Όσο περνούσε ο καιρός μερικοί έφυγαν πάλι 

και έμεινα πίσω να γλύφω πληγές, 

να σκέφτομαι πως τελικά ίσως ήμουν καλύτερα πριν, 

όμως όχι. 

Ένας έμεινε, έμεινε εκεί και άθελα του, 

με έκανε να πιστέψω πως τελικά δεν ήμουν καλύτερα, 

γιατί μπορεί να είχα χάσει πολλούς, 

αλλά αυτός ήταν ακόμη εκεί. 

Έτσι αυτός ο άνθρωπος έγινε το παράδειγμα, 

γιατί σαν αυτόν, άλλος κανένας, 

όλοι θα φεύγουν αλλά αυτός θα είναι εκεί. 

Τον είχα θεοποιήσει είναι η αλήθεια, 

ίσως παραπάνω από όσο έπρεπε, 

στους φυσιολογικούς ανθρώπους 

μπορεί η αγάπη μου για αυτόν να μοιάζει αρρωστημένη. 

Και μετά, χάνω αυτόν τον άνθρωπο, 

χάνω το παράδειγμα μου, 

μένω μόνη μου με αναμνήσεις και λόγια που γυρνάνε στο μυαλό μου. 

Και πονάνε, και πάλι απογοητεύομαι, 

και πάλι νιώθω πως οι λάθος επιλογές μου 

με έφεραν εδώ που με έφεραν. 

Ίσως πρέπει να μάθω να βάζω μέτρο στην αγάπη, 

να μην ενθουσιάζομαι τόσο εύκολα, 

γιατί χρονολογικά και μόνο αυτό δε με συμφέρει, 

κάνω χρόνια να αγαπήσω, και χάνω χρόνια 

μέχρι να καλύψω τα πως, τα γιατί και να αποδεχτώ 

πως "συμβαίνουν αυτά".. 

Αλήθεια όμως, δε μου αρέσει αυτό που είμαι, 

γιατί με πονάει. 

Γιατί έτσι πάντα εγώ χάνω, 

πάντα εγώ μένω πίσω να κοιτάω τα περασμένα, 

και απορώ πόση δύναμη ψυχής έχουν κάποιοι, 

πως μπορούν απλά να γυρνάνε τη πλάτη και να συνεχίζουν, 

ήμουν η ζωή σου κάποτε, θυμάσαι; 

Πως μπορεί κάποιος άνθρωπος που έχει νιώσει, 

έχει ζήσει, έχει μοιραστεί τόσα πολλά πράγματα, 

απλά να τα προσπερνάει; 

μόνο η διαδικασία της προσπάθειας να κάνω κάτι τέτοιο, 

με τσαλακώνει, νιώθω κατευθείαν το σώμα μου να τρέμει, 

μου κόβεται η ανάσα και χάνομαι... 

Χάνομαι στις αναμνήσεις, στις στιγμές, 

στα τόσα που ζήσαμε μαζί, 

και ποτέ ο νους μου δε τρέχει στο κακό, 

πάντα τα θετικά σου στοιχεία τριγυρνάνε στο μυαλό μου, 

σαν μια ξεθωριασμένη ταινία, 

ξανά και ξανά... 

Δε ξέρω πως να το σταματήσω αυτό, 
και δε ξέρω πως κάτι τέτοιο είναι δυνατόν πλέον να αλλάξει. 

Πως μπορώ εγώ, σαν γνωστή μάγισσα που είμαι, 

να ξυπνήσω αύριο και να χαμογελάσω χωρίς να έχω δει το πρόσωπο σου, 

χωρίς να έχω ακούσει τη φωνή σου και χωρίς να έχω μυρίσει το άρωμα σου; 

Είναι και αυτή η μουσική ρε παιδί μου ένας διάολος, 
με κάνει πάλι να θυμάμαι, 

να θυμάμαι ευτυχισμένες μέρες, 

που χανόμουν στην αγκαλιά σου και ακούγαμε μαζί τραγούδια, 

που μισούσα κάθε στιγμή που τελείωνε το τραγούδι, 

γιατί έπρεπε να σηκωθείς από το κρεβάτι να βάλεις άλλο. 

Τότε ναι, η μουσική ήταν όμορφη.

Όνειρο κι αυτό, 

σ'αγγίζω και σε χάνω... 

Μάτια μου, γλυκά μου, 

αχ πόσο σ'αγαπώ... 

Λείπεις έντονα..

Λείπεις έντονα απόψε, 
γενικά τις τελευταίες μέρες λείπεις. 
Ούτε από τον ύπνο μου δεν περνάς,
Λείπεις..



Κάτι με έχει πιάσει αυτές τις μέρες, 
η απουσία σου είναι έντονη, 
κάθε μέρα θέλω να σου μιλάω, 
κάθε μέρα... 


Θέλω να σου πω τα νέα μου, 
να σου πω ότι σήμερα έπεσα κάτω, 
θα γελούσες αν με έβλεπες, 
μελανιές στα γόνατα μου, 
παραλίγο να κλάψω... 


Θέλω να σου πω, 
ότι παράτησα τις προσπάθειες μου, 
σταμάτησα το διάβασμα, 
το πήρα απόφαση, 
δεν θα τα καταφέρω ποτέ. 
Δε τα κατάφερα με τη πρώτη, 
δε θα τα καταφέρω ούτε τώρα. 


Βρήκα κάτι που αγαπώ, 
σαν εσένα ένα πράγμα, 
ίσως αρχίσω ασχολία με αυτό, 
αλλά θέλω τη γνώμη σου πρώτα... 


Σήμερα δεν ένιωθα καλά, 
όλο πόνο στο στομάχι, 
άγχος, 
σκεφτόμουν πως είσαι... 


Πήγα μια βόλτα το πρωί, 
χάζεψα λίγο το κόσμο και περπάτησα, 
με χτύπησε ο αέρας και συνήλθα κάπως... 


Ίσως να πηγαίναμε μαζί ξανά μια βόλτα... 
ίσως να πήγαμε μαζί καφέ, 
να χαζεύαμε το κόσμο... 


Άρχισα να διαβάζω ένα βιβλίο... 
"Ήθελα να σου πάρω ένα ρολόι, 
για να θυμάσαι κάθε ώρα και λεπτό πόσο πολύ σ'αγαπάω, 
μέσα σε αυτή κρύβεται όλη η αγάπη μου, όλη -μ'ακούς;"  
Μάλλον κατάλαβες για ποιο βιβλίο μιλάω...

Ψάχνω μια δραχμή και δε μπορώ βρω, 

να τη κρεμάσω μαζί με το πανέμορφο κρεμαστό, 

να μου φέρει λίγο γούρι, 

να αρχίσω να πιστεύω... 

Μου λείπεις πολύ το τελευταίο καιρό, 

σε έχω ανάγκη το τελευταίο καιρό... 

Εσύ; 

Ξέρω την απάντηση, 

απλά με πονάει, 

σε λίγο θα παρακαλάω να μου πεις ψέμματα, 

ίσα να νιώσω καλά, 

και μετά.... 

Ας χαθεί ο κόσμος μετά... 

Μου λείπεις πολύ... 

Σήμερα μου λείπεις πολύ. 

Θυμήθηκα εκείνη τη μέρα σήμερα, 

σου έβαλα το τραγούδι και καθόμουν στα πόδια σου, 

το άκουσες και άρχισες να κλαις, 

όταν σε σκούπισα άνοιξε η πόρτα και μας είδαν... 

Κοίταξε όλο νόημα, μας χαμογέλασε και πέρασε έξω... 

Σου το ψιθύρισα όσο το ακούγαμε,...
"Μα όταν λέω πως μαζί σου θα ξεκόψω, 
γίνεσαι φλόγα που με καίει και γυρίζω, 
σαν το τσιγάρο που όλο λέω θα το κόψω, 
κι όμως με πάθος πιο πολύ ξανά καπνίζω"

Δεν την άντεχα τόση ευτυχία, 

σαν να μην μου άξιζε, 

να μη μπορούσα να την υποστηρίξω... 

Ούτε αυτό που περνάω τώρα μου αξίζει, 

δε μου αξίζει και δεν το αντέχω... 

Μου λείπεις πολύ απόψε.... 

-Πως ζεις έτσι ρε μάγισσα; 

-Δεν ζω... 

Πως να ξεχάσω, πως;

Εγωιστικό να θυμάμαι το μπλοκόσπιτο μου μόνο όταν έχω θέματα, το ξέρω.. 
είναι που όταν είμαι καλά δεν έχω ανάγκη να γράψω... 


27/04/11 

Αμήχανη μέρα, άβολη αλλά τόσο γλυκιά... 
Σε κοιτούσα και ανυπομονούσα φοβισμένα για το τι θα γίνει. 
Η γλώσσα μου άλλοτε έτρεχε ροδάνι για να αποφύγω τη συζήτηση 
και άλλοτε σταματούσε για να σε χαζέψω, να σου δώσω σειρά να μιλήσεις... 

Χαμόγελα, άγχος, ενθουσιασμός έγιναν ένα και κατέληξαν σε ένα φιλί, 
άσχημο, αμήχανο, βιαστικό και αρτσούμπαλο φιλί. 
Δεν μου είπες τίποτα, το προσπέρασες, τι "υπέροχα χείλη", 
αυτό είπες και συνέχισες... 

Ζεστάθηκαν τα χείλη μου, πήρα τη ρέγουλα και βρήκα το ρυθμό μου, 
η αμάθεια είναι χειρότερο από την ημιμάθεια... 
Μου το έμαθες όμως, αργά- αργά μου το έμαθες... 

Φιλιά, αγκαλιές, χάδια... 
έρωτας.. 
Και μαζί με αυτά κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη νοιάζομαι, σέβομαι, 
λατρεύω, αγαπάω...κυριολεκτικά πεθαίνω στην ανάγκη για εσένα... 

Εγώ η κλειστή, η καχύποπτη, η παράξενη και περίεργη με εσένα έβγαλα το σκασμό, 
και απλά έμαθα... 


Σε έχασα, σε βρήκα, σε ξανά έχασα... 
Σε ξανά βρήκα...
Σε ξανά έχασα... 


15/10/12 


Σε βρήκα ξανά. 
Τη χαρά, ένιωθα το μέσα μου να ζεσταίνεται.. 
Μετά από τόσο καιρό θα σε ξανά έβλεπα, ίσως να σε ακουμπούσα κιόλας. 
Λίγα αμήχανα λεπτά, όπως τη πρώτη φορά... 
Γελούσα τόσο πονηρά, τόσο αληθινά... 


Και ξανά ένα φιλί, αλλιώτικο από το άλλο,  
αυτή τη φορά ήξερα, 
και ένιωθα, και αγαπούσα, και νοιαζόμουν, και πέθαινα για σένα... 

Μέσα από εκείνο το φιλί προσπάθησα να σου δείξω πόσο πολύ μου έλειψες, 
πόσο σε είχα ανάγκη, και πόσο κρατιόμουν όλο αυτό το καιρό. 


Δεν είπαμε πολλά, ένα συγνώμη ζήτησα και μια υπόσχεση, 
"μη μου το ξανά κάνεις ποτέ αυτό, όχι έτσι, υποσχέσου το" 
Ποτέ... 
χαμογέλασες και μου είπες ποτέ... 
11.860 μέρες είπες, τόσες σε θέλω. 


23/03/13 



Με απογοήτευσες τόσο πολύ.  
Σε κοιτούσα και δεν σε γνώριζα, 
ήσουν εσύ, αλλά όχι.....εσύ. 


Σαν αγρίμι μέσα σε κλουβί, 
όχι μόνο εκείνη τη μέρα, 
αρκετό διάστημα τώρα... 


Κάτι σε έτρωγε, κάτι σε τρώει, 
δε πατάς καλά στη γη, και επειδή εγώ μαζί σου πετάω τόσο καιρό 
προσγειώθηκα απότομα... 



Τι δαίμονες του κάτω κόσμου σε πειράζουν; 

Μαγικά θα κάνω να τα διώξω. 
Πως; 




Τι να κάνω; Σε τη γλώσσα να στο πω; 
Να βάλω τη μουσική να σου μιλήσει; 
Πάλι δεν ακούς.... 
Πάλι ο νου σου στο κακό μόνο γυρνάει... 


Και εγώ εδώ, να μένω πάλι πίσω, 
να πληγώνομαι πάλι από εσένα, 
να πονάω πάλι για εσένα, 
να νοσταλγώ πάλι εσένα, 
να αρρωσταίνω πάλι για εσένα... 

Αλλά εσύ, αλλού. 
Ο νου σου στο κακό μόνο γυρνάει. 


Τι στο διάολο; Δαίμονες του κάτω κόσμου σε πειράζουν; 
Μαγικά θα κάνω να τα διώξω. 
Πως; 


Μου είπανε πως μ' αγαπάς, 
ξωτικά, γρύλους και νεράιδες ρώτησα... 
Μια νεράιδα μου είπε μ' αγαπάς, 
μεγάλη αγάπη σου είμαι είπε, 
τελικά είμαι; 


Και πως σε αγαπάει αυτή η νεράιδα, 
φυλαχτό στο κόρφο της σε έχει, 
ούτε στα όνειρα σου δε το βλέπεις... 


Τόσο άδικος, 
τόσοι άνθρωποι για εσένα αγωνιούν, 
για εσένα νοιάζονται, 
ή δε το βλέπεις, ή κάνεις κατάχρηση της αδυναμίας που σου έχουν.. 


Λίγο μυαλό να είχες θα το έβλεπες, 
μας λαχταράς όλους με αυτά που κάνεις, 
και είναι άδικο για ανθρώπους που δίνουν τη ζωή τους για εσένα... 


Εγώ είμαι περαστική, αδικαιολόγητος είσαι και πάλι, 
αλλά η σημασία μου μικρή, 
οι άλλοι τι σου φταίνε; 
Γιατί τους στεναχωράς; 


Τι δαίμονες του κάτω κόσμου σε πειράζουν; 

Μαγικά θα κάνω να τα διώξω. 
Πως; 

Και πήρα πάλι να δω τι κάνεις... 

Και πήρα πάλι να σε ακούσω, 

από τη φωνή σου εγώ καταλαβαίνω, 

όλο σου το μέσα καταλαβαίνω... 

Εσύ η πνοή μου, 

εγώ σε καταλαβαίνω... 

11.860 μέρες είχες πει.. 

Και αυτό συνέχεια στα αυτιά μου βουίζει, τις πληγές μου να σκαλίζει...