Το κρύο έκανε την εμφάνιση του αν και καθυστερημένα..
Και ναι τώρα μπορώ να πω ότι χειμώνιασε..
Τη κατάθλιψη και αυτή κάθε φορά...
Τον αγαπάω τον χειμώνα, είναι αγαπημένη εποχή,
όμως μαζί του έρχονται και τα Χριστούγεννα,
η πιο καταθλιπτική γιορτή,
κάτι νομίζεις ότι θα αλλάξει, κάτι λες ότι θα αλλάξει,
και πάντα τα ίδια μένουν,
όσα σταθερά, όλα ίδια...
Και τι κατάθλιψη όταν ακούς το "Πάει ο παλιός ο χρόνος",
είτε όταν είσαι μόνος, είτε όταν είσαι με άτομα που αγαπάς,
είτε όταν είσαι με την οικογένεια σου,
πάντα κλείνομαι στη μπάνιο, κλαίω κρυφά να μη με ακούσει κανένας..
Πραγματικά δε ξέρω τι με πιάνει εκείνη τη στιγμή,
μια συγκίνηση, ένα σφύξιμο στο στομάχι, ένα κάτι ρε παιδί μου...
Και κάθε χρόνο φτιάχνω λίστα,
μια μεγάλη λίστα με αυτά που θέλω, με αυτά που θα αλλάξω,
με αυτά που λέω πως 'ΠΡΈΠΕΙ' να γίνουν...
Γιατί το κάνω αφού δε μου βγαίνει ποτέ;
Συνήθεια μωρέ, να΄χαμε να λέγαμε...
Και όλα αυτά γιατί; Για να γελάω στο τέλος,
και να λέω, 'ναααααααα βούρλο, πάλι τίποτα δεν έκανες,
μόνο λόγια είσαι, λόγια, λόγια, λόγια'
Για αυτό φέτος αποφάσισα αυτή η λίστα
να μη καθοδηγεί τη καρδιά μου,
τα συναισθήματα, τα πιστεύω μου...
Αυτή η λίστα θα είναι διαφορετική, δε θα πω 'σταμάτα να εμπιστεύεσαι΄
γιατί ξέρω πως ξανά θα το κάνω,
δε θα πω 'σταμάτα να δένεσαι με λάθος ανθρώπους', γιατί ναι, πάλι θα το κάνω,
δε θα πω ξανά 'μάθε να χαμογελάς΄ γιατί ξέρω ότι δε μπορώ να με αναγκάσω,
θα έρθει μόνο του και αυτό...
Η φετινή η λίστα έχει να κάνει καθαρά με ΕΜΈΝΑ, και τα θέλω ΜΟΥ.
Με υλικά αγαθά πράγματα.
Ίσως φέτος είναι ο καιρός να πάρω αυτό το δίπλωμα που τόσο καιρό λέω,
αλλά ποτέ δεν το κάνω...
Ίσως είναι ο καιρός να ασχοληθώ πάλι με τη ζωγραφική,
να χώνομαι στα πινέλα και στα χαρτιά μου, στα σχέδια και στους τοίχους μου,
να φτιάχνω πάλι πραγματάκια για τους ανθρώπους που αγαπώ,
μικρά μεγάλα, χρήσιμα ή όχι...
έτσι για το γαμώτο, για να βλέπω αυτό το χαμόγελο ευχαρίστησης όταν τους τα δίνω...
Ίσως είναι καιρός να μάθω να κάνω σωστή διαχείριση των χρημάτων μου,
να σταματήσω να τα τσιγκουνεύομαι για χρήσιμα πράγματα,
να τα αξιοποιώ σωστά και να τα ...."ακουμπάω" εκεί που αξίζει.
Να μη τα κάνω μασούρι και όταν αγανακτήσω να "μαζεύω" να τα ξοδεύω ασύστολα.
Ίσως πρέπει να οργανωθώ ξανά από την αρχή,
να αρχίσω πάλι προετοιμασία για μια επίπονη για εμένα διαδικασία,
πανελλαδικές!
Να προσπαθήσω έτσι για μια τελευταία φορά,
για ένα στόχο που είχα από μικρή,
και όμως παρασύρθηκα και τον άφησα στην άκρη...
ποτέ δεν είναι αργά μωρέ, ας το κάνω επιτέλους!
Ίσως πρέπει να κάνω εγώ την αρχή,
να φτιάξω πάλι τη σχέση μου με την οικογένεια μου,
να τα αφήσω όλα πίσω και να προσπαθήσω,
πόσο απομακρύνθηκα από αυτούς; πόσο;
Γιατί όμως;
ΏΠΑ! Τι λέω; είπα δε θα καθοδηγήσω τη καρδιά φέτος,
μόνο το μυαλό!
Να φτιάξω τη σχέση μου με την οικογένεια μου λοιπόν. Τελεία.
Ίσως είναι καιρός να ασχοληθώ με μια δουλειά που μου αρέσει,
που με γεμίζει, που αγαπώ...
Να ξυπνάω να πάω και να χαίρομαι, όχι να βρίζω τη τύχη μου κάθε πρωί,
να μπαίνω στο χώρο της εργασίας και να με πιάνει ψυχοπλάκωμα,
να μου χαλάει όλη η βδομάδα και να είμαι καλά μόνο τις Κυριακές.
Καιρός να κάνω μια αλλαγή, ίσως κουρέψω τα μαλλιά μου,
ίσως τα κάνω άλλο χρώμα, μπορώ να κάνω μια τρύπα, στη μύτη,
στον αφαλό, στο αυτί, όπου μου κάτσει βρε αδερφέ,
μπορεί να βάλω στο πρόγραμμα και τη γυμναστική,
δε ξέρω, μπορεί....
Και ναι τώρα μπορώ να πω ότι χειμώνιασε..
Τη κατάθλιψη και αυτή κάθε φορά...
Τον αγαπάω τον χειμώνα, είναι αγαπημένη εποχή,
όμως μαζί του έρχονται και τα Χριστούγεννα,
η πιο καταθλιπτική γιορτή,
κάτι νομίζεις ότι θα αλλάξει, κάτι λες ότι θα αλλάξει,
και πάντα τα ίδια μένουν,
όσα σταθερά, όλα ίδια...
Και τι κατάθλιψη όταν ακούς το "Πάει ο παλιός ο χρόνος",
είτε όταν είσαι μόνος, είτε όταν είσαι με άτομα που αγαπάς,
είτε όταν είσαι με την οικογένεια σου,
πάντα κλείνομαι στη μπάνιο, κλαίω κρυφά να μη με ακούσει κανένας..
Πραγματικά δε ξέρω τι με πιάνει εκείνη τη στιγμή,
μια συγκίνηση, ένα σφύξιμο στο στομάχι, ένα κάτι ρε παιδί μου...
Και κάθε χρόνο φτιάχνω λίστα,
μια μεγάλη λίστα με αυτά που θέλω, με αυτά που θα αλλάξω,
με αυτά που λέω πως 'ΠΡΈΠΕΙ' να γίνουν...
Γιατί το κάνω αφού δε μου βγαίνει ποτέ;
Συνήθεια μωρέ, να΄χαμε να λέγαμε...
Και όλα αυτά γιατί; Για να γελάω στο τέλος,
και να λέω, 'ναααααααα βούρλο, πάλι τίποτα δεν έκανες,
μόνο λόγια είσαι, λόγια, λόγια, λόγια'
Για αυτό φέτος αποφάσισα αυτή η λίστα
να μη καθοδηγεί τη καρδιά μου,
τα συναισθήματα, τα πιστεύω μου...
Αυτή η λίστα θα είναι διαφορετική, δε θα πω 'σταμάτα να εμπιστεύεσαι΄
γιατί ξέρω πως ξανά θα το κάνω,
δε θα πω 'σταμάτα να δένεσαι με λάθος ανθρώπους', γιατί ναι, πάλι θα το κάνω,
δε θα πω ξανά 'μάθε να χαμογελάς΄ γιατί ξέρω ότι δε μπορώ να με αναγκάσω,
θα έρθει μόνο του και αυτό...
Η φετινή η λίστα έχει να κάνει καθαρά με ΕΜΈΝΑ, και τα θέλω ΜΟΥ.
Με υλικά αγαθά πράγματα.
Ίσως φέτος είναι ο καιρός να πάρω αυτό το δίπλωμα που τόσο καιρό λέω,
αλλά ποτέ δεν το κάνω...
Ίσως είναι ο καιρός να ασχοληθώ πάλι με τη ζωγραφική,
να χώνομαι στα πινέλα και στα χαρτιά μου, στα σχέδια και στους τοίχους μου,
να φτιάχνω πάλι πραγματάκια για τους ανθρώπους που αγαπώ,
μικρά μεγάλα, χρήσιμα ή όχι...
έτσι για το γαμώτο, για να βλέπω αυτό το χαμόγελο ευχαρίστησης όταν τους τα δίνω...
Ίσως είναι καιρός να μάθω να κάνω σωστή διαχείριση των χρημάτων μου,
να σταματήσω να τα τσιγκουνεύομαι για χρήσιμα πράγματα,
να τα αξιοποιώ σωστά και να τα ...."ακουμπάω" εκεί που αξίζει.
Να μη τα κάνω μασούρι και όταν αγανακτήσω να "μαζεύω" να τα ξοδεύω ασύστολα.
Ίσως πρέπει να οργανωθώ ξανά από την αρχή,
να αρχίσω πάλι προετοιμασία για μια επίπονη για εμένα διαδικασία,
πανελλαδικές!
Να προσπαθήσω έτσι για μια τελευταία φορά,
για ένα στόχο που είχα από μικρή,
και όμως παρασύρθηκα και τον άφησα στην άκρη...
ποτέ δεν είναι αργά μωρέ, ας το κάνω επιτέλους!
Ίσως πρέπει να κάνω εγώ την αρχή,
να φτιάξω πάλι τη σχέση μου με την οικογένεια μου,
να τα αφήσω όλα πίσω και να προσπαθήσω,
πόσο απομακρύνθηκα από αυτούς; πόσο;
Γιατί όμως;
ΏΠΑ! Τι λέω; είπα δε θα καθοδηγήσω τη καρδιά φέτος,
μόνο το μυαλό!
Να φτιάξω τη σχέση μου με την οικογένεια μου λοιπόν. Τελεία.
Ίσως είναι καιρός να ασχοληθώ με μια δουλειά που μου αρέσει,
που με γεμίζει, που αγαπώ...
Να ξυπνάω να πάω και να χαίρομαι, όχι να βρίζω τη τύχη μου κάθε πρωί,
να μπαίνω στο χώρο της εργασίας και να με πιάνει ψυχοπλάκωμα,
να μου χαλάει όλη η βδομάδα και να είμαι καλά μόνο τις Κυριακές.
Καιρός να κάνω μια αλλαγή, ίσως κουρέψω τα μαλλιά μου,
ίσως τα κάνω άλλο χρώμα, μπορώ να κάνω μια τρύπα, στη μύτη,
στον αφαλό, στο αυτί, όπου μου κάτσει βρε αδερφέ,
μπορεί να βάλω στο πρόγραμμα και τη γυμναστική,
δε ξέρω, μπορεί....
Χειμώνιασε και εσύ δεν είσαι εδώ...
Ή μήπως είσαι;
Τι πάθαμε αγάπη μου εμείς; Πως φτάσαμε ως εδώ;
Ας είναι, θα πω πάλι,
για άλλη μια φορά...
