Είναι αυτό που λέμε, θέλω να φύγω.
Το νιώθω έντονα αυτές τις μέρες, θέλω να φύγω.
Δε με νοιάζει το που, ούτε το πως, απλά να φύγω,
να ρίξω δύο ρούχα μέσα στο σάκο, και να πω δύο μέρες δικές μας,
δύο μέρες εσύ και εγώ, τίποτα άλλο, έτσι για λίγο το κορμί μου,
να ηρεμήσει καθώς νιώθει τη ζέστη του δικού σου κορμιού.
Ίσως πάμε κάπου για φαγητό, ίσως κάνουμε μια βόλτα με τα πόδια,
μπορεί να κόψεις και ένα λουλούδι να μου χαρίσεις,
αλλά και πάλι, θα ήμαστε εμείς, εσύ και εγώ,
χαμένοι σε ουρανό, με ήλιο και σύννεφα,
με ζέστη και ηρεμία.
Μπορεί να κάνουμε περίπατο το βράδυ,
ίσως απλά κλειστούμε μέσα να χαζέψουμε τηλεόραση,
τα πόδια μας μπλεγμένα στο καναπέ μέσα στη κουβέρτα,
η τηλεόραση θα παίζει και εμείς απλά εκεί,
αγκαλιά, παγωμένοι στο χρόνο,
εγώ και εσύ χαμένοι σε ένα ουρανό.
Ίσως απλά κοιμηθούμε πλάι-πλάι, από την άλλη μπορεί
να γεμίσεις φιλιά το σώμα μου, και εγώ να ψιθυρίσω σιγανά το όνομα σου,
θα γεμίσει χρώματα και μουσικές το δωμάτιο,
και πάλι εμείς θα ήμαστε μαζί,
εσύ και εγώ, απλά εμείς.
Μόνο που το σκέφτομαι η διάθεση μου φτιάχνει,
χαμογελάω και λέω "δε μπορεί, κάποια στιγμή θα μπορέσουμε",
αυτές οι υποχρεώσεις που κάθε μέρα σε κρατάνε εκεί δεσμευμένο,
κάποια στιγμή θα σταματήσουν, για λίγο μόνο, για δύο μέρες,
δε μπορεί, κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό.
Κι από την άλλη είσαι και εσύ εκεί,
μέσα σε αυτές τις υποχρεώσεις, κάπου ξεπετάγεσαι,
και άλλο τόσο πεισμώνω που δε με αφήνουν να δωθώ όσο θέλω,
να σε χορτάσω όσο θέλω, να βρω τη κατάλληλη στιγμή,
να σου αφηγηθώ για άλλη μια φορά μικρά, ασήμαντα πραγματάκια
που με κάνουν αποκλειστικά τρελή και μαγεμένη για εσένα.
Ώρες- ώρες νιώθω πως ακόμη, μετά από τόσο καιρό,
μετά το πέρασμα των χρόνων δεν έχεις καταλάβει πόση επίδραση
έχει στο σώμα μου αλλά και στο μυαλό μου το άρωμα σου,
η αγκαλιά σου, ακόμη και το απαλό πέρασμα των δαχτύλων σου
μέσα στη παλάμη μου.
Το νιώθω έντονα αυτές τις μέρες, θέλω να φύγω.
Δε με νοιάζει το που, ούτε το πως, απλά να φύγω,
να ρίξω δύο ρούχα μέσα στο σάκο, και να πω δύο μέρες δικές μας,
δύο μέρες εσύ και εγώ, τίποτα άλλο, έτσι για λίγο το κορμί μου,
να ηρεμήσει καθώς νιώθει τη ζέστη του δικού σου κορμιού.
Ίσως πάμε κάπου για φαγητό, ίσως κάνουμε μια βόλτα με τα πόδια,
μπορεί να κόψεις και ένα λουλούδι να μου χαρίσεις,
αλλά και πάλι, θα ήμαστε εμείς, εσύ και εγώ,
χαμένοι σε ουρανό, με ήλιο και σύννεφα,
με ζέστη και ηρεμία.
Μπορεί να κάνουμε περίπατο το βράδυ,
ίσως απλά κλειστούμε μέσα να χαζέψουμε τηλεόραση,
τα πόδια μας μπλεγμένα στο καναπέ μέσα στη κουβέρτα,
η τηλεόραση θα παίζει και εμείς απλά εκεί,
αγκαλιά, παγωμένοι στο χρόνο,
εγώ και εσύ χαμένοι σε ένα ουρανό.
Ίσως απλά κοιμηθούμε πλάι-πλάι, από την άλλη μπορεί
να γεμίσεις φιλιά το σώμα μου, και εγώ να ψιθυρίσω σιγανά το όνομα σου,
θα γεμίσει χρώματα και μουσικές το δωμάτιο,
και πάλι εμείς θα ήμαστε μαζί,
εσύ και εγώ, απλά εμείς.
Μόνο που το σκέφτομαι η διάθεση μου φτιάχνει,
χαμογελάω και λέω "δε μπορεί, κάποια στιγμή θα μπορέσουμε",
αυτές οι υποχρεώσεις που κάθε μέρα σε κρατάνε εκεί δεσμευμένο,
κάποια στιγμή θα σταματήσουν, για λίγο μόνο, για δύο μέρες,
δε μπορεί, κάποια στιγμή θα γίνει και αυτό.
Κι από την άλλη είσαι και εσύ εκεί,
μέσα σε αυτές τις υποχρεώσεις, κάπου ξεπετάγεσαι,
και άλλο τόσο πεισμώνω που δε με αφήνουν να δωθώ όσο θέλω,
να σε χορτάσω όσο θέλω, να βρω τη κατάλληλη στιγμή,
να σου αφηγηθώ για άλλη μια φορά μικρά, ασήμαντα πραγματάκια
που με κάνουν αποκλειστικά τρελή και μαγεμένη για εσένα.
Ώρες- ώρες νιώθω πως ακόμη, μετά από τόσο καιρό,
μετά το πέρασμα των χρόνων δεν έχεις καταλάβει πόση επίδραση
έχει στο σώμα μου αλλά και στο μυαλό μου το άρωμα σου,
η αγκαλιά σου, ακόμη και το απαλό πέρασμα των δαχτύλων σου
μέσα στη παλάμη μου.
Πόσο μαγικό μπορεί να φαντάζει,
όταν το σώμα σου, ζει για δύο...
όταν η σκέψη σου, απλά μεθάει
με την ιδέα ~εμείς οι δύο, χαμένοι σε ένα ουρανό...~
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου