Είχα, δεν είχα πάντως πάλι κάπως κατάφερα και έκανα καταστροφές.
Ας σου τα πάρω όμως μια από την αρχή, να μη χάσεις και εσύ το μπούσουλα.
Βραδάκι Κυριακής και κανονίζουμε πάλι να περάσω το βράδυ σπίτι του, χαζεύουμε ταινία και εγώ κάπου-κάπου παίζω με το λαπ-τοπ δίπλα του.
"Σου πήρα κάτι" μου λέει και με ξαφνιάζει για άλλη μια φορά, "όχι κάτι σπουδαίο, μια οδοντόβουρτσα να την έχεις εδώ πέρα και μια κούπα καφέ..να την έχεις δική σου, επίσης για εδώ πέρα"..δεν θα αρνηθώ το γεγονός πως χάρηκα που με σκέφτηκε, αλλά επίσης τρομοκρατήθηκα, τα πράγματα προχωράνε με γοργούς ρυθμούς, βλεπόμαστε δύο μήνες, σχεδόν το τελευταίο είμαστε κανονικά μαζί και σήμερα έχουμε καταλήξει να μοιραζόμαστε σχεδόν όλα τα βράδια μαζί και εγώ είμαι ένα στάδιο πριν μαζέψω όλα μου τα πράγματα και εγκατασταθώ για τα καλά μαζί του.
Παράλληλα είχα κάτι ενοχλήσεις από τα παλιά, πράγμα που ήθελα πάρα πολύ να του το πω και να το συζητήσω, αλλά τελευταία στιγμή δαγκωνόμουν και κρατιόμουν...το ίδιο βράδυ λοιπόν, να σου πάλι οι ενοχλήσεις, και να σου εγώ να προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμη μπροστά από τον υπολογιστή, να με ρωτάει γιατί κατεβάζω καντήλια "χάνω στο candy crash" του λέω, να διαβάζω και τις αερολογίες από την άλλη μεριά και να φουντώνω, να θέλω να πατήσω τα κλάματα με τα τέρατα που βλέπω/διαβάζω/μαθαίνω...βραδιά ειλικρίνειας από το αντίπαλο μέτωπο και εγώ σιγά-σιγά να παραλύω από τα καρφιά που μου πετάει για άλλη μια φορά!
-Πάω για ύπνο θα έρθεις;
-Τώρα-τώρα διορθώνω κάτι στη διπλωματική και έρχομαι..
-Αφήνω το φως ανοιχτό στο χολ, κλείσ'το μετά
-Καλά-καλά
Και να περνάνε οι ώρες, και εκεί εγώ πάνω από το λαπ-τοπ, να μιλάω για το παράπονο μου, να μου βγαίνει η ειρωνεία, η απογοήτευση, να ζητάω απαντήσεις για όλες αυτές τις γαμημένες τρύπες που έχω και κάθε γραμμή που διάβαζα πιο πολύ στην απογοήτευση και στην αμφισβήτηση με έσπρωχναν..κάποιες στιγμές έκλεισα τον υπολογιστή και μετά πάλι τον άναψα γιατί ήθελα να συνεχίσω την συζήτηση, όμως αλήθεια αυτή τη φορά πόνεσα, και όχι μόνο για εμένα..πόνεσα και για το αντίπαλο μέτωπο, έμαθα πράγματα που αν όντως ισχύουν και δεν είναι παραμύθια του παρανοϊκού μυαλό του με πονάνε...πολύ.
Στο τέλος κρατήθηκα να μη πάρω ταξί να πάω να τον βρω, όχι πως θα έκανα κάτι..μια αγκαλιά πεθύμησα εκείνη τη στιγμή, και δύο λόγια από κοντά θα ήθελα να πω, μπας και λίγο τον βοηθούσα.
Την επόμενη μέρα το πρωί, με ξύπνησε την ώρα που χουζούρευα στον καναπέ.
"Μα γιατί κοιμήθηκες εδώ;" μου λέει, και τι να απαντήσω εγώ; Πάλι δεν είχα όρεξη να έρθω πλάι σου;, "δεν κοιμήθηκα εδώ" του λέω, νωρίς το πρωί σηκώθηκα και ήρθα εδώ..."άσε τις ιστορίες, αφού το φως ανοιχτό ήταν"
Ετοίμασα καφέ και τον άφησα λίγο μόνο του να ηρεμήσει, γιατί γενικότερα ήταν ένα χούι που το έκανα από πάντα και μη μπορώντας να με καταλάβει του άναβαν λαμπάκια και κατέβαζε καντήλια, ευκαιρία κιόλας γιατί όσο ήμουν στον ίδιο χώρο μαζί του τόσο ρίσκαρα να ρίξω την βόμβα..
Βγαίνει κι αυτός στο μπαλκόνι και κάθεται δίπλα μου.."θα μου πεις εσύ τι έγινε εχθές το βράδυ ή να πάω να τα δω μόνος μου;", εκείνη τη στιγμή μου ξέφυγε απλά ένα "τίποτα, μιλούσα με τον πρώην μου" και όπως έφυγε αυτό, έτσι πάτησα κατευθείαν σφαλιάρα στο στόμα μου που το είπα ...οκ, τελικά δεν είμαι τόσο έξυπνη,και δεν αντέχω καθόλου να κρύβω πράγματα ...έπεσαν ερωτήσεις βροχή και εγώ να προσπαθώ να ηρεμήσω τα πράγματα, να του εξηγώ πως δεν ήταν τίποτα, δεν έχει σημασία, ότι δεν θα επαναληφθεί (πράγμα που δεν ήμουν καθόλου σίγουρη και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που του έχω πει),"θα σε σπάσω στο ξύλο αν συνεχίσεις να με κοροϊδεύεις μπροστά στα μούτρα μου, λέγε ακριβώς τι συμβαίνει" ...ακριβώς δεν είπα, δεν υπήρχε περίπτωση να πω, αλλά μίλησα τελείως ανοιχτά για τον εαυτό μου, παραδέχτηκα πως όλο αυτό με επηρέασε αρκετά, πως ήταν +ένας λόγος που δεν κατάφερα να κοιμηθώ πάλι μαζί του-και γενικά δεν θα καταφέρω ποτέ, πως με πήγε πάλι πίσω, πως πάλι τον νουνίζω στο μυαλό μου και καίγομαι να μάθω αν κάποια πράγματα που μοιράστηκε μαζί μου ισχύουν και είναι αλήθεια...πως έφτασα πάλι στο 0.
Με συνοπτικές διαδικασίες όπως είναι λογικό μάζεψα κούπα και οδοντόβουρτσα και με έστειλε στο "καλό"...
Πριν λίγες μέρες μου τηλεφώνησε να δει λέει τι κάνω, μου ζήτησε συγνώμη για το τρόπο που μου φέρθηκε όταν μου είπε να τα μαζέψω και να φύγω, πως καταλαβαίνει τη θέση που βρίσκομαι απλά για αυτόν τέτοια σκηνικά είναι πολύ μακριά στο παρελθόν του και κάπου σαν να τα ξέχασε παρ' όλα αυτά δεν έχει την υπομονή να κάνει το μαλάκα της υπόθεσης, πως θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι πολύ όμορφο μαζί αλλά τα δεδομένα δεν βοηθάνε καθόλου, και έκλεισε απλώς με τον επίλογο πως εφόσον δεν μπορεί/θέλει να είναι δίπλα μου σαν σύντροφος τουλάχιστον να μείνει ως φίλος...
Κάπως έτσι λοιπόν, έκλεισε και αυτή η ιστορία και εδώ που τα λέμε νιώθω κάπως μια ξαλάφρωση, όχι μόνο επειδή είμαι πάλι μόνη μου, αλλά και επειδή σταμάτησα να υποκρίνομαι και να λέω ψέματα όχι τόσο στους άλλους αλλά πιο πολύ σε' μένα...
Ας σου τα πάρω όμως μια από την αρχή, να μη χάσεις και εσύ το μπούσουλα.
Βραδάκι Κυριακής και κανονίζουμε πάλι να περάσω το βράδυ σπίτι του, χαζεύουμε ταινία και εγώ κάπου-κάπου παίζω με το λαπ-τοπ δίπλα του.
"Σου πήρα κάτι" μου λέει και με ξαφνιάζει για άλλη μια φορά, "όχι κάτι σπουδαίο, μια οδοντόβουρτσα να την έχεις εδώ πέρα και μια κούπα καφέ..να την έχεις δική σου, επίσης για εδώ πέρα"..δεν θα αρνηθώ το γεγονός πως χάρηκα που με σκέφτηκε, αλλά επίσης τρομοκρατήθηκα, τα πράγματα προχωράνε με γοργούς ρυθμούς, βλεπόμαστε δύο μήνες, σχεδόν το τελευταίο είμαστε κανονικά μαζί και σήμερα έχουμε καταλήξει να μοιραζόμαστε σχεδόν όλα τα βράδια μαζί και εγώ είμαι ένα στάδιο πριν μαζέψω όλα μου τα πράγματα και εγκατασταθώ για τα καλά μαζί του.
Παράλληλα είχα κάτι ενοχλήσεις από τα παλιά, πράγμα που ήθελα πάρα πολύ να του το πω και να το συζητήσω, αλλά τελευταία στιγμή δαγκωνόμουν και κρατιόμουν...το ίδιο βράδυ λοιπόν, να σου πάλι οι ενοχλήσεις, και να σου εγώ να προσπαθώ να παραμείνω ψύχραιμη μπροστά από τον υπολογιστή, να με ρωτάει γιατί κατεβάζω καντήλια "χάνω στο candy crash" του λέω, να διαβάζω και τις αερολογίες από την άλλη μεριά και να φουντώνω, να θέλω να πατήσω τα κλάματα με τα τέρατα που βλέπω/διαβάζω/μαθαίνω...βραδιά ειλικρίνειας από το αντίπαλο μέτωπο και εγώ σιγά-σιγά να παραλύω από τα καρφιά που μου πετάει για άλλη μια φορά!
-Πάω για ύπνο θα έρθεις;
-Τώρα-τώρα διορθώνω κάτι στη διπλωματική και έρχομαι..
-Αφήνω το φως ανοιχτό στο χολ, κλείσ'το μετά
-Καλά-καλά
Και να περνάνε οι ώρες, και εκεί εγώ πάνω από το λαπ-τοπ, να μιλάω για το παράπονο μου, να μου βγαίνει η ειρωνεία, η απογοήτευση, να ζητάω απαντήσεις για όλες αυτές τις γαμημένες τρύπες που έχω και κάθε γραμμή που διάβαζα πιο πολύ στην απογοήτευση και στην αμφισβήτηση με έσπρωχναν..κάποιες στιγμές έκλεισα τον υπολογιστή και μετά πάλι τον άναψα γιατί ήθελα να συνεχίσω την συζήτηση, όμως αλήθεια αυτή τη φορά πόνεσα, και όχι μόνο για εμένα..πόνεσα και για το αντίπαλο μέτωπο, έμαθα πράγματα που αν όντως ισχύουν και δεν είναι παραμύθια του παρανοϊκού μυαλό του με πονάνε...πολύ.
Στο τέλος κρατήθηκα να μη πάρω ταξί να πάω να τον βρω, όχι πως θα έκανα κάτι..μια αγκαλιά πεθύμησα εκείνη τη στιγμή, και δύο λόγια από κοντά θα ήθελα να πω, μπας και λίγο τον βοηθούσα.
Την επόμενη μέρα το πρωί, με ξύπνησε την ώρα που χουζούρευα στον καναπέ.
"Μα γιατί κοιμήθηκες εδώ;" μου λέει, και τι να απαντήσω εγώ; Πάλι δεν είχα όρεξη να έρθω πλάι σου;, "δεν κοιμήθηκα εδώ" του λέω, νωρίς το πρωί σηκώθηκα και ήρθα εδώ..."άσε τις ιστορίες, αφού το φως ανοιχτό ήταν"
Ετοίμασα καφέ και τον άφησα λίγο μόνο του να ηρεμήσει, γιατί γενικότερα ήταν ένα χούι που το έκανα από πάντα και μη μπορώντας να με καταλάβει του άναβαν λαμπάκια και κατέβαζε καντήλια, ευκαιρία κιόλας γιατί όσο ήμουν στον ίδιο χώρο μαζί του τόσο ρίσκαρα να ρίξω την βόμβα..
Βγαίνει κι αυτός στο μπαλκόνι και κάθεται δίπλα μου.."θα μου πεις εσύ τι έγινε εχθές το βράδυ ή να πάω να τα δω μόνος μου;", εκείνη τη στιγμή μου ξέφυγε απλά ένα "τίποτα, μιλούσα με τον πρώην μου" και όπως έφυγε αυτό, έτσι πάτησα κατευθείαν σφαλιάρα στο στόμα μου που το είπα ...οκ, τελικά δεν είμαι τόσο έξυπνη,και δεν αντέχω καθόλου να κρύβω πράγματα ...έπεσαν ερωτήσεις βροχή και εγώ να προσπαθώ να ηρεμήσω τα πράγματα, να του εξηγώ πως δεν ήταν τίποτα, δεν έχει σημασία, ότι δεν θα επαναληφθεί (πράγμα που δεν ήμουν καθόλου σίγουρη και ήταν ένα από τα μεγαλύτερα ψέματα που του έχω πει),"θα σε σπάσω στο ξύλο αν συνεχίσεις να με κοροϊδεύεις μπροστά στα μούτρα μου, λέγε ακριβώς τι συμβαίνει" ...ακριβώς δεν είπα, δεν υπήρχε περίπτωση να πω, αλλά μίλησα τελείως ανοιχτά για τον εαυτό μου, παραδέχτηκα πως όλο αυτό με επηρέασε αρκετά, πως ήταν +ένας λόγος που δεν κατάφερα να κοιμηθώ πάλι μαζί του-και γενικά δεν θα καταφέρω ποτέ, πως με πήγε πάλι πίσω, πως πάλι τον νουνίζω στο μυαλό μου και καίγομαι να μάθω αν κάποια πράγματα που μοιράστηκε μαζί μου ισχύουν και είναι αλήθεια...πως έφτασα πάλι στο 0.
Με συνοπτικές διαδικασίες όπως είναι λογικό μάζεψα κούπα και οδοντόβουρτσα και με έστειλε στο "καλό"...
Πριν λίγες μέρες μου τηλεφώνησε να δει λέει τι κάνω, μου ζήτησε συγνώμη για το τρόπο που μου φέρθηκε όταν μου είπε να τα μαζέψω και να φύγω, πως καταλαβαίνει τη θέση που βρίσκομαι απλά για αυτόν τέτοια σκηνικά είναι πολύ μακριά στο παρελθόν του και κάπου σαν να τα ξέχασε παρ' όλα αυτά δεν έχει την υπομονή να κάνει το μαλάκα της υπόθεσης, πως θα μπορούσαμε να έχουμε κάτι πολύ όμορφο μαζί αλλά τα δεδομένα δεν βοηθάνε καθόλου, και έκλεισε απλώς με τον επίλογο πως εφόσον δεν μπορεί/θέλει να είναι δίπλα μου σαν σύντροφος τουλάχιστον να μείνει ως φίλος...
Κάπως έτσι λοιπόν, έκλεισε και αυτή η ιστορία και εδώ που τα λέμε νιώθω κάπως μια ξαλάφρωση, όχι μόνο επειδή είμαι πάλι μόνη μου, αλλά και επειδή σταμάτησα να υποκρίνομαι και να λέω ψέματα όχι τόσο στους άλλους αλλά πιο πολύ σε' μένα...
