Άμα είναι γραμμένο στα άστρα, όσο μπλάνκο και να ρίξεις..

Βραδάκι γιουροβίζιον, δεν βλέπω κανένας να κάνει νταβαντούρι στο σπίτι (ούτε να πετάξουν μια σακούλα σπόρους καλαμπόκι στο φουρνάκι ρε αδερφέ), το παίρνω απόφαση, μαζί με το λάπ-τοπ  μου και την κάνω για μπαλκόνι.
(Σημείωση: Με σορτσάκι βρακί η δικιά σου, έχω απλώσει το ένα μέτρο πόδι, γιατί το άλλο το άφησα μέσα, πάνω στο κάγκελο-σκοτώστρα, και χώνω τη μάπα μου βαθιά μέσα στην οθόνη, παρακολουθώντας walking dead προσπαθώντας να καταλάβω αν αυτό που βλέπω είναι το παχύ ή το λεπτό έντερο του αλόγου- ναι για τέτοια βαρεμάρα μιλάμε)
Σε κάποια φάση, ένας δυνατός ήχος ήταν ικανός να με κάνει να γυρίσω το κεφάλι, βλέπω, δεν δίνω σημασία και πέφτω πάλι με τα μούτρα στο αγνώστου ταυτότητας έντερο.
Γυρνάω κλεφτά το μάτι, στον δεύτερο θόρυβο, και πιάνει το μάτι μου, το αγόρι απέναντι, που χαζεύει, τα φυτά μου στο μπαλκόνι. (=Τι στο διάολο θέλει και έχει κάτσει στο περβάζι;)
Πέρνει στροφές ο εγκέφαλος, μαζεύει πόδι, ρίχνει από πάνω την κουβέρτα που ήταν δίπλα απλωμένη, και κοκκινίζω σαν πατζάρι.
Το γειτονάκι - μαναράκι (από όσο μπόρεσα να δω), είχε σβήσει το φως, είχε κλείσει παράθυρο (=μάλλον πήγε να παρακολουθήσει pll) και εγώ έμεινα με την κουβέρτα να απορώ, "Μάλλον φταίει που το σορτσάκι ήταν ξεχυλωμένο!"

Χτυπάει τηλέφωνο της big sister, και γίνεται μια ιδιαίτερα δελεαστική πρόταση, για χαλαρή μπυρίτσα παραλιακά.
"Μέσα, γιατί όχι;", λέμε με μια φώνη, αλλά μετά καταλαβαίνουμε ποιοι μας έκαναν την πρόταση.
Στο τηλέφωνο λοιπόν, ήταν ο Μπάμπης και η Μαίρη (Υποθετικά ονόματα, για ευννόητους λόγους)

Ο Μπάμπης και η Μαίρη, ήταν κάποτε, ένα αρκετά φιλικό μας ζευγάρι. Όταν τους βλέπαμε, στο μυαλό μας ερχόταν κατευθείαν ηχητική υπόκρουση Παντελίδη "Δεν ταιριάζεται σου λεώ", αλλά δεν τους το λέγαμε για να μην τους πληγώσουμε.
Το φιλικό ζευγάρι, μετά από αρκετούς τσακωμούς, χωρισμούς, και ψυχοφάρμακα τύπου ζάναξ, είχε πάρει την απόφαση πριν ένα 6μηνο, να κλείσει οριστικά το μαγαζί, γιατί πλέον δεν πούλαγε. (Ο Μπάμπης βασικά, γιατί η Μαίρη είχε κλείσει σαν γυναίκα," Ή ο Μπάμπης, ή κανένας" )

Έτσι λοιπόν, εγώ και η big sister, σαν κλασσικά κοριτσάκια, κόψαμε τις πολλές παρτίδες με τον Μπάμπη, και αφοσιωθήκαμε στην Μαίρη, εφοδιάζοντας την ταινίες τύπου "Notebook", τούρτες, και ότι άλλο έχει ως γέμιση σε ποσότητα 1 κιλό σοκολάτα και άνω, και όταν την είδαμε να ηρεμεί, την αφήσαμε λίγο ήσυχη, να βγει μόνη της σε μια ζωή πλασμένη χωρίς τον Μπάμπη.

Εκεί λοιπόν είχαμε αφήσει την Μαίρη, μόνη της, να ανακαλύπτει ξανά την ζωή, χωρίς τον Μπάμπη.
Και να τώρα, που κάνουν την εμφάνηση τους μαζί στο προσκύνιο, και καθόλου άδικα, το βλέμα της big sister, φωνάζει απεγνωσμένα "Όχι, πάλι, ΌΧΙ" 
"Έλα" της λέω, "Μπορεί να είναι για καλό" ...

Με αρκετούς ενδιασμούς, ετοιμαζόμαστε "αλά Πετρινό καρναβάλι", για να μια χαλαρή μπύρα παραλιακά, γιατί έτσι όμως είχε στρωθεί το παραμύθι, μάλλον με μπουκάλι ουίσκι θα την βγάζαμε για να αντέξουμε, αλλά τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Χτυπάει αναπάντητη και καταλαβαίνουμε ότι περιμένουν κάτω με το αυτοκίνητο,-
 παπούτσια, τσάντα και φύγαμε σφαίρα.

Μπαίνουμε στο αμάξι, όλα καλά. Ο Μπάμπης και η Μαίρη, τελείως φυσιολογικοί και οι δύο, και όπως τους χαζεύεις - ακούς, σου θυμίζουν επιτέλους κάτι από ζευγάρι (= Δεν σου βγάζουν ηχητική υπόκρουση "Δεν ταιριάζεται σου λέω" )

Καθόμαστε στο μαγαζί, παίρνουμε την μπύρα, και η ιστορία κυλλάει το ίδιο, ο Μπάμπης και η Μαίρη, μετά από 4 χρόνια σχέσης, και ένα μεγάλο χωρισμό, είναι ζευγάρι, 
-ανοίγω σαμπάνια και κερνάω όλο το μαγαζί.

Τα μέλια στάζουν, κοιτάω για σφουγγαρίστρα, big sister μου ρίχνει κλωτσιές κάτω από το τραπέζι - συνέρχομαι.

Ανυπομονώ, δεν αντέχω άλλο, ανοίγω τη στοματάρα καθώς μασουλάω λουκάνικο και ρωτάω "Τι στο διάολο, γιατί εσείς είστε πάλι μαζί;!;", μετά από γέλια - γέλια μέχρι δακρύων, ο φίλος Μπάμπης απαντάει "Παντρευόμαστε, αύριο έχουμε τραπέζι με το σόι"

Όκ, προσπαθώ να ηρεμήσω, "γιατί ήρθαμε σε άγνωστο μαγαζί; δεν ξέρω που είναι η έξοδος κινδύνου", ρωτάω ψιθυρίστα την big sister, απαντάει εκνευρισμένα "Και εγώ αυτό ψάχνω",
ανακουμπώνομαι και τολμάω να ρωτήσω "Και πως έγινε αυτό;"

Απαντάει Μαίρη, "Μετά από  μήνες ήρθε να με βρει, δεν με ρώτησε να θέλω να ήμαστε πάλι μαζί, μου πέρασε απλά δαχτυλίδι"
Απορώ, κοιτάω πάλι περίεργα, το βλέμμα μου το αποσπάει για λίγο η γιουροβίζιον που παίζει σε γιγαντοοθόνη, μαζεύω το μυαλό μου, ξεστομίζω: "Δηλαδή, από τον χωρισμό, πηδάμε στο γάμο, ποντιακός θα είναι τουλάχιστον;",
απάντηση κεραυνός, από τον φίλο Μπάμπη "Αφού θα είναι πόντια η κουμπάρα, και πόντια αυτή που θα τον οργανώσει" και ρίχνει βλέμμα στην big sister, και μετά ένα σε εμένα 

Έτσι λοίπον, η big sister θα γίνει μάρτυρας το καλοκαίρι, σε μια εκκλησία κοντινής περιοχής και θα ενώσει με τα δεσμά του γάμου δύο ανθρώπους που πριν 6 μήνες φώναζαν "Δεν ταιριάζεται σου λέω", και εγώ θα φτιάξω χαρούμενη και συγκινημένη μπομπονιέρες και προσκλήσεις για αυτό το χαρούμενο γεγονός.

Απορία Νο1, αν είναι να περάσουν 4 χρόνια, να χωρίσεις, να τα ξαναβρείς, και μετά να χωρίσεις για ένα 6μηνο για να καταλάβεις οτι τελικά όντως θέλεις να μοιραστείς την ζωή σου μαζί με αυτόν τον άνθρωπο, για ποιο λόγο δεν υπογράφεις ένα συμβόλαιο από την άρχη, να γλυτώσεις και την στεναχώρια;
Απορία Νο2, αν η Μαίρη, στο διάστημα των 6 μηνών, τα είχε μπλέξει με τον κούκλο που συναντάει κάθε πρωί στις 9 στο ανσανσέρ της δουλειάς, ο Μπάμπης που θα έδινε το δαχτυλίδι; Στην 20άρα τύπου Αλεξανδράτου που πηδούσε αυτούς τους 6 μήνες; 

When you see your boyfriend with another woman!

- Γιατί, γιατί; ΓΙΑΤΊ; Όλα σε εμένα ρε γαμώτο, είναι δυνατόν, που πάω και πέφτω; Ο ένας χειρότερος από τον άλλον, ΓΑΜΏΤΟ ΔΗΛΑΔΉ! 
- Κάτσε μη τρέχεις πονάνε τα πόδια μου! 
- Καλά σου λέει ρε αγάπη περίμενε..
- Ε ΡΕ ΠΟΎΣΤΗ! 

5 ώρα το πρωί, με τις γόβες ανά χείρας, να περνάμε σφαίρα κεντρικούς, να προσπαθούμε να αποφύγουμε περίεργους, να μαζεύουμε το τρελό τυπάκι απ΄τα πατώματα, και εγώ να πεινάω! 
 Με τα πολλά καθίσαμε για μάσα, προσπαθώντας τις 6 παρά πλέον, να ψυχολογήσουμε καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα, να ρίξουμε ευθύνες σε εμάς, σε αυτούς, στον ανάδρομο ερμή, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως τελικά ίσως το παραμύθι με τον βάτραχο όντως έχει ξεθωριάσει.. 
  Ήθελα μέσα απ΄τη καρδιά μου αυτό το τρελό τυπάκι να βρει το "μοναδικό" της, και νιώθω ευθύνες που πολλές φορές εγώ η ίδια όχι απλώς της φούσκωνα το κεφάλι, αλλά δικαιολογούσα καταστάσεις λέγοντας πως "μάθε να καταπίνεις και 5 πράγματα, η καχυποψία σου δεν έχει όρια!", και νιώθω πως το βάρος ευθύνης που έχω απέναντι σε αυτή τη κατάσταση είναι τόσο μεγάλο που δεν έχω λόγια να της ζητήσω συγνώμη... 


  Την στιγμή που γύρισα το κεφάλι και είδα αυτό που είδα, ένιωσα το αίμα μου να παγώνει, ήθελα να την πάρω από εκεί και να φύγουμε αλλά πρώτα ήθελα τόσο πολύ να του λιώσω το κεφάλι στην άσφαλτο με το αυτοκίνητο! Δεν ήμουν ποτέ βίαιος άνθρωπος και σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις θέλω να προκαλέσω σωματικό πόνο στον άλλον, εχθές λοιπόν βρέθηκε ο υπέρτατος μαλάκας που όχι μόνο με έκανε να θέλω να τον σακατέψω αλλά να τον εξαφανίσω με τα ίδια μου τα χέρια...και καθώς προσπαθώ να ηρεμήσω τα νεύρα μου και να βρω ένα τρόπο να πω στο τρελό τυπάκι τι κατάσταση επικρατεί στο ακριβώς διπλανό τραπέζι, το τρελό τυπάκι με ρωτάει αν πρέπει να πάει να τον ρωτήσει γιατί έχει απομακρυνθεί και αν έχει κάνει κάτι λάθος! 
  Και εκεί είναι που το αίμα έχει φτάσει στον Όλυμπο, γιατί καθώς ακούς τους παραλογισμούς από τη μια πλευρά, έχεις από την άλλη το απίστευτο υπερθέαμα, η γκόμενα - τούρτα, με την τρέσα που κρέμεται από τη μπλούζα της να χώνει βαθιά τη χερούκλα της στα οπίσθια του "μοναδικού" της φίλης σου, και αυτός να χώνει την στραβωμένη μάπα του στα πεσμένα βυζιά της. 


  Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα περάσω μια τέτοια κατάσταση, γιατί πίστευα πως δεν θα πέσουμε σε τέτοια σκάρτα άτομα γιατί υποτίθεται έχουμε λίγο μυαλό...υποτίθεται κόβει το μάτι μας! 
  Πραγματικά, πόσο καλός μπορεί να είναι ο άλλος στο να παίζει έτσι εύκολα; Στα μάτια όχι μόνο των γυναικών, αλλά ΌΛΩΝ, έμοιαζε ο "Κύριος τέλειος", όλοι είχαν να μιλάνε με τα καλύτερα, και όχι λόγια του αέρα, υποτίθεται τον ήξεραν, και έδινε και αυτός σημάδια που σε καμία περίπτωση δεν θα σε καθοδηγούσαν στο να τον αμφισβητήσεις. 
  Και δεν μπορώ να καταλάβω πως λειτουργεί όλο αυτό, ειλικρινά ρε παιδιά, πόσο φτωχός στο συναίσθημα πρέπει να είσαι για να βγαίνεις βόλτα το βράδυ να την μια, και να μιλάς για μαγευτικά και ανείπωτα πράγματα, και το άλλο βράδυ να πασπατεύεις μπροστά σε ένα ολόκληρο μαγαζί στο οποίο εργάζεσαι, και ξέρεις πως γνωρίζουν την "κοπέλα" σου τα βυζιά μιας άλλης. 
   Πόσο κακός άνθρωπος μπορεί να είσαι, για να παίζεις έτσι εύκολα με τα συναισθήματα και την αξιοπρέπεια της άλλης; Θέλεις να κάνεις την κουτουκέλα κύριε; Κάν΄την αλλού, όχι εκεί, όχι σε μέρος που την ξέρουν όλοι, που την βλέπουν καθημερινά, όχι με τέτοιο τρόπο, όχι σε έναν άνθρωπο που δεν έχει δώσει δικαίωμα ποτέ σε κανέναν να την πιάσει στο στόμα της και να την ξεφτιλίσει με τέτοιο τρόπο. 


   Και είναι και αυτό το γαμώτο που σε πατάει και λες πως τελικά ίσως φταις εσύ.. ίσως κάτι έκανες λάθος και δεν φταίει αυτός, το πρόβλημα είναι όλο πάνω σου! Και ρίχνεις πάλι τον εαυτό σου, και έχεις ανεξήγητα "γιατί" να αιωρούνται στον αέρα, να νιώθεις πως δεν ήσουν αρκετή, δεν ήσουν ελκυστική, δεν ήσουν αυτό το "κάτι παραπάνω".. και άντε να ανοίξεις το κεφαλάκι αυτής της πανέμορφης κοπέλας και να της χώσεις μόνο μια φράση..μια τόση δα φρασούλα "ΌΧΙ ΡΕ, ΑΥΤΌΣ ΕΊΝΑΙ ΜΑΛΆΚΑΣ!" ...  



 Και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις βλέπεις τα δικά σου και λες πως τελικά υπάρχουν και χειρότερα, συγκριτικά εγώ ήμουν "καλύτερα", γιατί μπορεί να ξεθώριασε η σπίθα, αλλά η ειλικρίνεια, ο σεβασμός και η αφοσίωση υπήρχε όπως στις αρχές...γιατί κάποια πράγματα ήταν και θα είναι πάντα αγνά για εμάς τους δύο.. και παίρνεις τηλέφωνο στις 5 το πρωί ίσα να ακούσεις τη φωνή του, όχι γιατί θέλεις να γυρίσεις πίσω επειδή είδες τι κυκλοφορεί..απλά να επιβεβαιωθείς πως αυτό το "καλύτερα" που είχες κάποτε υπάρχει ακόμη, και ας μην το έχεις εσύ...και στη τελική παραμένει το άτομο που εμπιστεύεσαι όσο κανέναν άλλον και στα δύσκολα θα τον πάρεις τηλέφωνο..είτε να έρθει να σπάσει τα μούτρα του μαλάκα, είτε να σε συμβουλέψει..είτε απλά να σου πει "γάμησες μας βραδιάτικα"...όταν συνέλθεις όμως, στα δύο τουτ κλείνεις το τηλέφωνο, και σκέφτεσαι.. "δεν πρέπει να είσαι εσύ το στήριγμα μου, κάποια στιγμή πρέπει να μάθω να χειρίζομαι κάποιες καταστάσεις μόνη μου" 




                                                                            ~_~ 



  - Τρελό τυπάκι, θέλεις να πάρουμε παγωτό για το σπίτι;
  - Όχι..θέλω να πάμε σπίτι να κλάψω με την ησυχία μου, αρκετοί με άκουσαν σήμερα...  
Και ενώ λυγίζω καθώς βλέπω πόσο πόνο έχει στα μάτια της το τρελό τυπάκι, σκέφτομαι πως εγώ στη τελική έστω έζησα κάτι αληθινό και καθ'όλα αγνό... 

Χρόνια Πολλά σε όλες τις φίλες μανούλες, εγκυούλες και τις wannabe που το προσπαθούν χωρίς να το βάζουν κάτω..που κάθε τέλος του μήνα σε κοιτάνε στα μάτια με μια δόση απελπισίας αλλά τελικά συνεχίζουν μέχρι να πετύχουν τον μοναδικό, μαγευτικό σκοπό τους.. να γίνουν μάνες!

I feel pretty,oh so pretty!...and back!

Τι ευχάριστο συναίσθημα ρε παιδί μου να νιώθεις όμορφη. 

Λίγο σπρώξιμο χρειάζεται, ίσα να πάρεις μπρος, 

να βγεις από το σπίτι, να κάνεις ψώνια, να αλλάξεις τα μαλλιά σου, 

κάτι βρε αδερφέ να νιώσεις πως "μετράς"... 

Το ευχαριστήθηκα μέχρι αηδίας σήμερα, έκανα ψώνια, 

πήγα σε σωστό κομμωτήριο, με έκαναν μασάζ, με κούρεψαν, με χτένισαν,  

και πραγματικά ένιωσα απίστευτα, κατευθείαν ήρθαν όλα, 

και όρεξη, και αυτοπεποίθηση και κέφι! 

Επόμενος στόχος, τατουάζ! 

Παλιότερα ήμουν κάθετη πως δεν θέλω να κάνω, 

και αν κάνω θα είναι πολύ συγκεκριμένος ο λόγος, 

τώρα όμως την είδα τελείως διαφορετικά, 

και πραγματικά γουστάρω μέσα από τη καρδιά μου 

να χτυπήσω ένα, 

διάλεξα ακριβώς τι θέλω να κάνω και που, 

μου λείπουν μόνο τα λεφτά, 

αλλά επειδή έχω να δώσω και κάτι "λίγα" για το δίπλωμα, 

κρατιέμαι! 

Το ξέρω έχω ανοίξει πολλά κεφάλαια μαζί, 

δουλειά, αλλαγές, ψώνια, έξοδοι, διπλώματα, σχολές, 

αλλά την αγαπάω τόσο πολύ αυτή τη φάση, 

την απολαμβάνω με όλη στη σημασία της λέξεως, 

νιώθω τόσο δραστήρια που όλα τα αρνητικά απλά διαγράφονται! 

Από την άλλη δε, όπως πάντα, έτσι και τώρα έχω κάτι μικρά, 

(αλήθεια μικρά) πισωγυρίσματα, και όχι τόσο επειδή το θέλω, 

αλλά επειδή με προκαλούν οι καταστάσεις. 

Τώρα βρήκαν να πετάγονται από παντού γνωστοί  

(άντε να τελειώσουν οι μέρες "διακοπών" να κλειστούν στις σπηλιές τους!), 

και να ρωτάνε ΌΛΟΙ μα όλοι, όχι πως τα πάμε, ούτε τι κάνει, 

να με ρωτάνε τι κάναμε το Πάσχα. 

Και δεν με εκνευρίζει η περιέργεια, με εκνευρίζει η συγκεκριμένη ερώτηση 
και η σιγουριά στα μάτια τους πως εμείς είμαστε ακόμη μαζί, και πως εμείς, 
φτάσαμε σε σημείο να περνάμε μαζί τις γιορτές. 

Και γιατί σε εκνευρίζει θα μου πεις; 

Με εκνευρίζει, γιατί τελικά όντως αυτό που είχαμε ίσως ήταν κάτι σοβαρό, 

ίσως είχε μια αξία που όλοι την έβλεπαν αλλά εμείς πετούσαμε χαρταετό. 

Γιατί ναι, όλοι οι υπόλοιποι περίμεναν να περάσουμε μαζί το Πάσχα, 

είτε με τους δικούς σου, είτε με τους δικούς μου, είτε απλά με φίλους, 

αλλά το περίμεναν, κάτι που εμείς και στα "καλύτερα" μας να ήμασταν, 

δεν θα το σκεφτόμασταν καν, και αυτό γιατί ή εγώ θα φοβόμουν να το προτείνω, 

ή αυτός δεν θα το είχε καν στο μυαλό του. 

Και εκεί είναι που με πιάνουν οι σκέψεις όπως

 "γιατί ρε γαμώτο να μην μπορούμε; Τι μπορεί να άλλαξε; 

Αφού πλανήτης με εμάς χώρια δεν γίνεται να υπάρχει.", 

εκεί είναι που σιγομουρμουράς συνέχεια, 

"θέλω να σε δω να με συναντάς, δεν μπορεί να μη σου λείπω, 

καλύτερα μαζί σου και τρελός" και ψάχνεις τρύπα χωθείς,
 αλλά οκ αυτά τα ελέγχω, 

με πατάω ένα σκαμπίλι στο κούτελο φωνάζω συγκεντρώσου 

και επανέρχομαι στη πραγματικότητα, 

και είναι και αυτό που από μικροπράγματα ανακαλύπτεις τις 

μεγάλες πληγές, γιατί όντως απορώ για ποιο λόγο έκατσαν έτσι τα πράγματα, 

η καθ΄όλα   "σοβαρή" σχέση μας τελικά ήταν σοβαρή; ή ήταν απλώς θέατρο  

στα μάτια των άλλων; αυτή η άνεση που είχαν όλοι όταν ρωτούσαν, 

"που κάνατε Πάσχα εσείς;" με έφερε σε τρομερά αμήχανη θέση, 

γιατί δεν ήξερα τι να απαντήσω,

1) "Από που κι ως που να περάσουμε μαζί το Πάσχα; Ξέρεις..χωρίσαμε" 

2) "Το Πάσχα δεν το περάσαμε, το προσπεράσαμε..άσε χωρίσαμε" 

3) "Καταρχάς χωρίσαμε, και δεύτερον και μαζί να ήμασταν, γιατί να το περνούσαμε μαζί;" 

Το 1 και το 2 δεν με καλύπτουν έτσι κι αλλιώς γιατί ξέρω πως και μαζί να ήμασταν, 

πάλι δεν θα μπορούσα να πω τίποτα, γιατί πάλι το Πάσχα, ΔΕΝ θα το περνούσαμε μαζί, 

από την άλλη αν έδινα την 3τη απάντηση, θα μείωνα εγώ η ίδια την σχέση που είχα, 

γιατί όντως θα έδινα την εντύπωση πως δεν ήταν δα και κάτι σοβαρό, 

2 χρόνια τώρα, τον χρόνο μου σπαταλάω... (που στην τελική δεν είναι έτσι, βασικά, 

δεν αισθάνομαι πως ήταν έτσι) 

Αλλά πραγματικά θα ήθελα να δω μέσα στο μυαλό των άλλων, 

τι σημαίνουμε εμείς μαζί...περιέργεια το έχω... 

Και κοίτα να δεις που πίστεψαν τρίτοι σε εμάς, 

αλλά εμείς οι ίδιοι δεν ήμασταν άξιοι να δούμε ούτε πέρα από τη μύτη μας... 

(αλλά την κωλάρα μας την είδαμε, έτσι;) 

-Τι θέλεις και τα σκαλίζεις τώρα ρε μάγισσα; 

-Κουβέντα να γίνεται... 

Αχ αυτή η γιαγιά!

Χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη! 

Τι μου κάνετε; Περάσαμε όμορφα; 

Εγώ πάντως πέρασα αρκετά καλά, και ας μην πήγα πουθενά τελικά :( 

   Πάσχα είχαμε, δεν δούλευα, τις πολλές δουλειές τις είχα τελειώσει, λέω ας περάσω μια βολτούλα και από τη γιαγιά μου, τόσο καιρό έχω να την δω, γαιδουριά.. 

   Βάζω λίγα κόκκινα αυγά και ένα τσουρέκι στη σακούλα, σταματάω να πάρω και λουλούδια και έφυγα σφαίρα στη γιαγιά. 

   Τι περίεργο πράγμα ρε παιδί μου, με το που μπω σε αυτό το σπίτι κατευθείαν όλα είναι οικία, οι μυρωδιές, τα έπιπλα, η θέα από το μπαλκόνι, όλα εκεί μέσα τα "ξέρω" πολύ έντονα... 

  Αγκαλιές, φιλιά, κουβέντες περί ανέμων και υδάτων.. καθόμαστε, τρώμε και παρέα το μεσημέρι και μετά ξαπλώνουμε μια ωρίτσα να ξεκουραστούμε στο σαλόνι. 

  Κάποια στιγμή καθώς χάζευα αφηρημένη τηλεόραση γυρνάει η γιαγιά και με κοιτάει, 

- Κάτι έχεις εσύ, το μυαλό σου σουβλίζεται 

- Τι λες βρε γιαγιά; 

- Να το! Τι σου είπα εγώ; όταν λες "βρε" κάτι τρέχει.. 

Δεν δίνω περαιτέρω σημασία και συνεχίζω να χαζεύω πάλι τηλεόραση προσπαθώντας να σχολιάζω ότι δείχνει για να μην αρχίσουμε πάλι συζήτηση. 

Περνάει η ώρα, και λέμε να "ψήσουμε" ένα καφέ, να κάτσουμε στο μπαλκόνι, οπότε ψήνουμε τον καφέ, κόβουμε και λίγο τσουρέκι και πάμε έξω στη δροσιά να κάτσουμε.

- Θα την πεις τώρα τη γιαγιά τι έχεις; (Και ξέρει ότι αυτή η κουβέντα με λιώνει)

- Τι έχω βρε γιαγιά μου, τίποτα δεν έχω! 

- Άντε πάλι με τα "βρε", δεν μπορώ και να στις βρέξω να στρώσεις, μεγάλωσες πια! Εσύ θέλεις να με τρελάνεις τελείως, αφού κάνεις αυτό με το πόδι ρε κοκόνα μου, κάτι έχεις... 

- Τι κάνω με το πόδι;;; 

- Να αυτό το χαζό, που κουνάς τα δάχτυλα από το αριστερό το πόδι και τα τρίβεις όπου βρεις 

- Και που κολλάει αυτό ρε γιαγιά; Α, εσύ θέλεις να με τρελάνεις μου φαίνεται.. 

- Α, κοίτα να δεις! Εμένα γλώσσα δεν θα με βγάζεις, άντε! ακόμη δε τρελάθηκα 400 τα έχω, από μικρή αυτό έκανες όταν κάτι είχες, πάντα κουνούσες τα δάχτυλα από το ποδάρι σου, ναυτία με έπιανε όταν σε κοίμιζα αφού σε είχε μαλώσει η μάνα σου.  

Άντε πες τώρα, με το παλικάρι έχει σχέση; 

( Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί 2 χρόνια τώρα, δεν έχει όνομα για τη γιαγιά μου...πάντα ήταν "το παλικάρι", τι να πεις...) 

- Όχι ρε γιαγιά, φτάνει άντε 

- Άκου σε να σε πω εσένα, εμένα ψέμματα δεν θα με λες, με πήρε η μαμά σου και με τα είπε, σε εκείνη δεν μιλάς ποτέ, σε εμένα όμως θα τα πεις! 

- Τι να σου πω βρε γιαγιά μου; Αφού σου είπε η μαμά, τέλος με αυτό! 

- Η μάνα σου τίποτα δε ξέρει, πες μου εμένα τι έγινε.. 

- Δεν έχει σχέση τι έγινε, σημασία έχει το αποτέλεσμα! 

- Άκου να σου πω ομορφιά μου, στις σχέσεις χρειάζεται που και που να κάνουμε και κάποιες υποχωρήσεις, να βάζουμε τον άλλον όχι πάνω από εμάς αλλά ίσο με εμάς και δεν πρεπ- 

- Ώπα - ώπα γιαγιά γιατί πήρες φόρα, όλα αυτά που λες τα έχω κάνει, απλά δεν μας βγήκε, τέλος! 

- Μπα;;; Ωραία τα λέτε εσείς, "δεν μας βγήκε", και τι είναι αυτό δηλαδή για να σου βγει; Αν τα κάνεις όλα σωστά, πρόβλημα δεν υπάρχει. 

- Γιαγιά το ενδεχόμενο να τα έχω κάνει όλα σωστά, αλλά ο άλλος να είναι λάθος το έχεις σκεφτεί; 

- Όχι εννοείται, γυναίκα είσαι, αν δεν μπορείς να κάνεις έναν άντρα να είναι σωστός τι κάνεις; μπρίκια κολλάς; 

- Δηλαδή; 

- Δηλαδή τον άντρα εσύ τον κάνεις σωστό, εσύ και οι πράξεις σου! 

- Ναι μιλάμε για άλλη εποχή γιαγιά.. 

- Καθόλου άλλη εποχή, κάποια πράγματα μένουν ίδια, τι νομίζεις ο παππούς άγγελος ήταν; Μην τον βλέπετε έτσι οικογενειάρχη και σωστό που τον γνωρίσατε, εγώ τον παππού σας ορκισμένο εργένη τον πήρα, τα ποτά, τα τσιγάρα τα ξενύχτια ήταν.. να τον δεις τι καλά που έστρωσε μετά, και όλοι αυτόν καμαρώνανε, τι σύζυγος και τι σύζυγος, όλες τον χαλβαδιάζανε, ξέρεις εγώ όμως τι κόπους έκανα για να τον κάνω άνθρωπο; 

- Αχ βρε γιαγιά, πλάκα έχεις.. 

- Τι έχω; 

-Τίποτα.. 

Λίγες ώρες αργότερα λοιπόν, ξανά η συζήτηση πάει πίσω.. 

- Και να σου πω και κάτι  ρε γιαγιά; Εγώ θέλω το "μοναδικό" 

- Ναι, και θα το βρεις, πως το λέτε εσείς; Γύρνα πλευρό τώρα! 

- Γιατί να μην το βρω; 

- Γιατί δεν υπάρχει, το φτιάχνεις το μοναδικό, δεν το βρίσκεις, με υπομονή θυσίες και αγάπη το φτιάχνεις. Για αυτό, βρες τα με το παλικάρι, αλλιώς γνώρισε άλλον, και ας έχει 2 κουσούρια παραπάνω. 

- Γιαγιά δεν είναι έτσι εύκολα τα πράγματα, και το ξέρεις 

- Ποιος το λέει αυτό; 

- Όλοι το λένε, καταρχάς δεν είμαι σε ηλικία για παντρειές.. 

- Μωρέ τι μας λες; Και πότε θα παντρευτείς; 20άρισες και εσύ, μέχρι να τον γνωρίσεις, να κάνετε σχέση, να μείνετε μαζί, να βάλετε κανένα φράγκο στην άκρη για το γάμο να τα 6 χρόνια, φύγανε..τι περιμένεις για να κάνεις παιδί; Να φτάσεις στα 35 και βάλε; 

- Α, εσύ τρέχεις πολύ γιαγιά! 

- Ωραία και σου λέω το άλλο, βρες έναν κούκλο άντρα, πανέμορφο, και ας είναι και βλάκας μπορείς; 

- Άντε και τον βρήκα μετά; 

- Θα κάνεις απλά παιδί μαζί του, οι εποχές αλλάξανε, δεν πρέπει ντε και καλά να είσαι παντρεμένη, το μόνο που σου λέω είναι να μην αφήσεις τα χρόνια να περάσουν, να κάνεις παιδιά, να λες κάτι έκανα, εγώ ξέρεις πόσο καημό το έχω που έκανα μόνο δύο παιδιά; Μακάρι να μπορούσα να κάνω κι άλλα, αυτό είναι που με καίει, και για εσένα και για την αδερφή σου, άλλη και αυτή , τα 30 πλησιάζει και ακόμη τίποτα.. 

- Θα δούμε βρε γιαγιά μου, θα δούμε.. 

- Αυτό που σε είπα! Να κάνεις παιδιά νωρίς, να προλάβεις να τα χαρείς, μου το είδατε όλες φεμινίστριες και καριερίστριες, κάν΄τε παιδιά μόνες σας αφού όλοι οι άντρες σας ξινίζουν, εκεί να δω τι μαγκιά σας.. αλλά να κάνετε, όσα μπορείτε να κάνετε, και μην ακούω χαζά για οικονομικά γιατί διαολίζομαι, αν θέλεις τα βολεύεις τα πράγματα, εγώ με τον παππού σου τι είχαμε νομίζεις; τίποτα, με κόπο, δουλεία και μυαλό όμως κάτι κάναμε, δύο σπίτια φτιάξαμε και ποτέ δεν πεινάσαμε.. 

Αχ αυτή η γιαγιά! 

Και άντε να εξηγήσεις σε αυτή τη γυναίκα... και τι να της πεις δηλαδή; 

Χρόνια πολλά για άλλη μια φορά, 

και του χρόνου, με υγεία και αναπτυγμένη λογική! 

In love!

    Μεγάλη βδομάδα και εγώ ακόμη ζω στο κόσμο μου προσπαθώντας να αναλύσω του τι πάει να πει σχέση. 
    Επειδή όμως πολύ κλάψα έχει πέσει στο μπλοκοσπιτάκι μου, και είναι αμαρτία ας μιλήσω αυτή τη φορά για μια τελείως διαφορετική προσωπικότητα, που πάνω στο συγκεκριμένο θέμα είμαστε η νύχτα με τη μέρα. 
   Όπως κάθε κοπέλα που σέβεται τον εαυτό της, έτσι και εγώ, έχω μια λεγόμενη καλύτερη φίλη. Αυτή η φίλη που λέτε, είναι τρελό τυπάκι, και ακόμη προσπαθώ να καταλάβω πως στο πούτσο δέσαμε. 
   Ότι πιστεύω, νιώθω και θεωρώ για τις σχέσεις, που πιστεύω πως πλέον είναι γνωστή η νοοτροπία μου, αν το δεις ανάποδα καταλαβαίνεις τι έχει στο μυαλουδάκι της αυτό το τρελό τυπάκι. 
   Το τρελό τυπάκι κάνει το εξής, ερωτεύεται αλλά δεν αγαπάει. 
Έτσι λοιπόν, το τρελό αυτό τυπάκι, γουστάρει να κάνει σχέσεις, τρέλες, αλλά όταν έρθει το τέλος, θα κλάψει 2 μέρες και την 3τη που θα βγει για καφέ θα ερωτευτεί, και ξανά μετά τα ίδια, τρέλες, έρωτες και εκδρομές με το καινούργιο αμόρε. 
  Αυτό το τυπάκι το τελευταίο χρόνο είναι κάθε μέρα ερωτευμένο, μπορεί για 2 μήνες να είναι με ένα άτομο, και μπορεί μέσα σε 6 μήνες να έχει ερωτευτεί 2-3 άτομα. 
  Όταν της κάνω την εξής απλή ερώτηση "- Μα καλά βρε κούκλα μου, δεν πονάς, δεν νιώθεις κάπως;",  πάντα η απάντηση είναι η εξής, -Νταξ, πονάω ρε μάγισσα δεν είμαι από πέτρα, απλά δεν θα το αφήνω να με ρίξει τελείως, ο πρώτος είναι ή ο τελευταίος, δεν μας κάνει αυτός; Πάμε στον επόμενο, δεν θα κάτσω και να σκάσω στη τελική.. 
  Ώρες - ώρες σκέφτομαι πως αυτό το τυπάκι, μπορεί φαινομενικά να μην μοιάζουμε αλλά μάλλον είναι τελικά ίδιο με εμένα, με την διαφορά πως δεν έχει υπομονή. 
  Ναι, ναι είναι θέμα υπομονής! Και γιατί το λέω αυτό; Γιατί αν δει εξαρχής κάτι που δεν της αρέσει δεν θα το καταπιεί, ούτε θα κάνει πίσω, θα στείλει το αμόρε κατευθείαν στη μαμά του, με συνοπτικές διαδικασίες, και αυτό γιατί; Γιατί εγώ προσωπικά πιστεύω πως αν αφήσει τον εαυτό της να συνηθίσει νοοτροπίες και κουσούρια τότε θα αρχίσει και να αγαπά, και επειδή ξέρει πως αυτό θα της στοιχίσει πολύ, κόβει κάθε σχέση όσο είναι νωρίς πριν αρχίσει να επενδύει συναισθηματικά. 
  Έλα όμως που κάπως μας έκατσε η κατάσταση και το τυπάκι βρήκε άνθρωπο που την έμαθε να... στραβοκοιτάει! Ναι λοιπόν είναι γεγονός, αυτή η γλυκιά φατσούλα επιτέλους αφήνει τον εαυτό της, το μυαλό της και το σώμα της να ευχαριστηθούν 5 - 10 πράγματα, δεν καταπνίγει τα θαμμένα "θέλω" της και τολμάει... ώρες - ώρες την ζηλεύω για τον τρόπο που έχει επιλέξει να διαχειρίζεται τις σχέσεις, αλλά από την άλλη ξέρω πως κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσα να το στηρίξω.. αντίθετα όμως αυτή, μια χαρά στηρίζει μέχρι στιγμής τον δικό μου τρόπο, και πραγματικά εύχομαι αυτή τη φορά, να είναι αυτό το μοναδικό που έψαχνε τόσο καιρό, και να μην φτάσει σε σημείο να πει για άλλη μια φορά... 

  

Τη βραδιά μου απόψε μη μου τι χαλάς

                                                "-Δε πρόλαβα να σου απαντήσω ολοκληρωμένα. 

-Ωχ για πες. 

-Θα τον δεχόμουν πίσω, τον αγαπάω, απλά έχει μείνει μόνο αυτό, 

δεν τον σέβομαι, δεν τον εκτιμάω και σε καμία περίπτωση δεν τον ανέχομαι, 

απλά τον αγαπάω, ίσως τον δεχόμουν πίσω για αυτό, 

χωρίς όρους και υποσχέσεις, 

απλά να γεμίσω το δικό μου εγώ. 

-Και μετά τι θα γίνει; 

-Μετά θα μου αποδείξει ότι αξίζει. 

-Και γιατί να το κάνει αυτό; 

-Γιατί εγώ το έχω κάνει, και το κάνω. 

-Αχ μυαλό δε βάζεις. 

-Και σουτιέν επίσης....  " 

-  Θυμάσαι τι έλεγες; Και που τον δέχτηκες πίσω ρε μάγισσα τι κατάλαβες; Πάλι τρύπες στη καρδούλα σου άνοιξες.. 

- Τα πάντα, τώρα κατάλαβα τα πάντα.. τρύπες; Έχω μια στο παντελόνι... (ΜΌΝΟ!)

- Μάγισσα, έχουμε 1 Μαγιά, πριν από 30 μέρες ακριβώς πετούσες στα πελάγη, άκουσες έλεγες τα ομορφότερα λόγια, από το ομορφότερο πρόσωπο και έλαμπες... και τώρα για άλλη μια φορά, άκουσες από το ίδιο πρόσωπο τα χειρότερα, οπότε πως μπορείς να μου λες ότι κατάλαβες τα πάντα;  

- Κατάλαβα σου λέω, απλά το δικό μας "εμείς" δεν έχει ιστορία, είναι στατικό, είναι σαν το παγωτό, σου αρέσει απίστευτα, άλλα όταν λιώσει κολλάει στα χέρια σου, δεν έχει ωραία γεύση και ούτε σε δροσίζει, θέλεις απλά να το πετάξεις.. 

- Θέλεις να μου πεις πως αυτό ο άνθρωπος για εσένα είναι το... παγωτό σου; 

- Όχι θέλω να σου πω, πως πλέον κατάλαβα, πως εγώ για αυτόν είμαι το παγωτό του, στην αρχή είμαι λαχταριστή, υπέροχη, ζουμερή και δροσιστική, μετά χαλάω και με πετάει... 

- Και τώρα; 

- Και τώρα, ας αρχίσει να τρώει γρανίτα που δεν χαλάει και γίνεται χυμός! 

Πως τα κάνουμε έτσι περίπλοκα ρε παιδιά; Γυρνάω πάλι σε προηγούμενη ανάρτηση στην οποία εξηγούσα κατά πόσο με ξενερώνει το φαινόμενο "ενθουσιασμός", ναι ναι αυτός ο μπάσταρδος που τελικά είναι ο υπαίτιος για ότι λέμε, όχι για ότι αισθανόμαστε, μοναχά για ότι λέμε.. 

Και απορώ, όταν κάτι σου λείπει, τι λες τα βράδια που δεν μπορείς να κοιμηθείς; Εκτός από τον εγκέφαλο λειτουργεί και τίποτα άλλο παράλληλα;...η καρδιά μας ας πούμε; 

Μήπως τελικά όντως δεν υπάρχει το συναίσθημα της αγάπης; Μήπως είναι απλά ένα στερεότυπο που μας έχουν φυτρώσει στο κεφάλι; Αλλά τόσο μεγάλη πλύση πια;  

Μου λείπεις εσύ, γιατί με φιλάς, με αγκαλιάζεις, και η φωνή σου με ηρεμεί. 

Έτσι είναι και έτσι θα΄ναι. Δεν θα αλλάξει αυτό σε 2, σε 5, 30 μέρες, εκτός και αν αρχίσει η ανάσα σου να βρομάει, δεν αντέχω την αγκαλιά σου από τον ιδρώτα σου και έχεις κάνει εγχείρηση στις αμυγδαλές και η φωνή σου έχει γίνει σαν τραβεστί.. 

 Ποιος άλλος λόγος μπορεί να το αλλάξει αυτό; Πείτε μου τώρα έναν λόγο και εγώ θα κάτσω στη γωνιά μου, ήσυχη χωρίς να βγάλω κιχ. 

Πως γίνεται το στομάχι σου να γίνεται κόμπος στις αρχές και μετά αυτό απλά να εξαφανίζεται; 

Μήπως τελικά όλοι είμαστε παγωτά;  Μήπως απλά λιώνουμε μετά από λίγο και χαλάμε ή απλά τελικά ο άλλος αποφασίζει πως δεν θέλει παγωτό σοκολάτα αλλά βανίλια; (Αρκετά με τις παρομοιώσεις και τα παγωτά, θα μπερδευτώ και εγώ σε λίγο..) 

Ας είναι, καλή καρδιά, κακίες και πικρίες δεν κρατάω παρότι νιώθω ο μεγαλύτερος μαλάκας, 

τουλάχιστον εγώ είμαι αληθινή...

Όλοι είμαστε, όλοι νιώθουμε, και όλοι αγαπάμε, απλώς μερικοί δεν είχαν την τύχη να πέσουν  στο σωστό άτομο, δεν έχουν δει ακόμη τα δύο ματάκια που πραγματικά θα τους αλλάξουν την ψυχούλα τους... 

Είχα τη τύχη να δω πολλά ζευγαράκια μάτια, που με γοήτευσαν, με άλλαξαν, με οδήγησαν να κάνω τρέλες και να δημιουργήσω απίστευτες αναμνήσεις και συναισθήματα, είτε μιλάμε για φίλους, είτε μιλάμε για απλούς περαστικούς, είτε μιλάμε για συντρόφους, όλοι μου άφησαν ένα τσουβάλι αναμνήσεις, και στο τέλος μια τεράστια πληγή, που με το καιρό σιγά - σιγά επουλώνεται, 

αλλά δεν τρέχει τίποτα.. είναι αυτό που λέμε "όλα γίνονται για κάποιο λόγο", πρέπει να αφεθείς, να ερωτευτείς, να χτίσεις φιλίες απλά και μόνο για να χαθούν, για να σε πληγώσουν, για να σε κάνουν σκουπίδι, απλά και μόνο για να φτάσεις κάποια στιγμή στο σημείο να εκτιμήσεις πραγματικά έναν άνθρωπο, μια σχέση, μια κατάσταση.. 

Μου αρέσει τελικά που τελειώνουν οι σχέσεις, μου αρέσει που στο τέλος όλοι φεύγετε.. 

Θυμάμαι που όλο παράπονο, μαράζι και κλάμα έλεγα συνέχεια σε αγαπημένα μου πρόσωπα "όλοι φεύγουν, κάποια στιγμή όλοι με αφήνουν, και εσύ θα φύγεις, το ξέρω.."  και πάντα όλοι με καμάρι προσπαθούσαν να με πείσουν για το αντίθετο, "με βλέπεις; είμαι εδώ, δεν πάω πουθενά"  

ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΊΣΑΙ ΤΏΡΑ ΡΕ ΜΑΛΆΚΑ?  

Χαχ, έφυγες, γιατί απλά είχα δίκιο, γιατί όλοι φεύγετε, γιατί αν δεν φύγετε δεν θα εκτιμήσω αληθινά ποιος αξίζει και ποιος όχι... 

Ίσως τελικά απλά κάποια στιγμή σας δεχτώ όλους ξανά, εκτιμήσω τις συγνώμες σας και σας δώσω πάλι μια ευκαιρία, ίσως εγώ από ανάγκη ξανά τρέξω από πίσω σας, να σας παρακαλέσω να γυρίσετε σε εμένα, ίσως κατεβάσω διακόπτη και δεν θυμάμαι ούτε το όνομα σας... ίσως απλά να κολλήσω εδώ, μόνη μου.. 

Είμαι ερωτευμένη με την ιδέα να είμαι... ερωτευμένη, το λατρεύω, το λαχταράω, θέλω τόσο πολύ να δοθώ και να δεθώ, να αγαπήσω, να ανησυχήσω, να τρέξω κοντά σου όταν με χρειαστείς, να τσακωθώ μαζί σου, να το παίξω γατούλα, ή να είμαι απλά ο εαυτός μου... παλιότερα το ήθελα πάντα, αλλά και για πάντα, τώρα απλά το θέλω γενικά.. γιατί τελικά είτε κρατάει για πάντα, είτε για 2 βδομάδες είναι ωραίο, είναι δυνατό και είναι αληθινό... το μόνο πρόβλημα είναι το πως θα βρεις το άτομο, το ένα το μοναδικό, που όντως δε θα σε νοιάζει αν θα είναι για πάντα, ή αν θα είναι για τώρα, ή αν θα είναι λίγο.. κάθε πότε μας χτυπάνε αυτά τα άτομα τη πόρτα;

 Όχι τίποτα άλλο ρε γαμώτο, αλλά ο ρομαντισμός καλά κρατάει...αν δε μου γαμήσεις πρώτα τον εγκέφαλο, δεν θα μου γαμήσεις πότε το σώμα... οπότε που είσαι έξυπνε γοητευτικέ μου ιππότη; 

- Και που καταλήγουμε ρε μάγισσα; 

- Μα καλά δε καταλαβαίνεις τόση ώρα τι σου λέω; 

- Όχι.. κάπου σε έχασα... 

- Σου είχα πει ότι θα τον δεχόμουν για να αποδείξει ότι αξίζει.. 

- Ε, και; 

- Ε...και δεν άξιζε... 

- Σουσ, σταμάτα να κλαις, δε μπορώ να σε βλέπω έτσι, θέλεις μια αγκαλιά; 

- Όχι θέλω να μείνω μόνη μου αν δεν σε πειράζει..τώρα θέλω απλά να μείνω μόνη μου 

- Και όταν αυτά που έλεγες πριν, για κόσμο, και αγάπες και πανηγύρια; 

- Μπορούν να περιμένουν.. σήμερα το βράδυ, θα μείνω μόνη μου και θα περιμένω... 

- Τι πράγμα; 

- Μήπως τελικά κάποιος αποφασίσει πως θέλει να αποδείξει τι αξίζει.. 

- Μα το έχει κάνει ήδη το ξέχασες; 

- Ναι έχεις δίκιο.. 

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τα αμάξια τους, 

το "με συγχωρείς", βαθιά μες τα μάτια τους, 

και έμενα εδώ, με τόσα ενδεχόμενα, να παρατηρώ, 

για πολύ καιρό...τα αμάξια τα ερχόμενα...  

Και είναι και αυτό, που ούτε το λουλούδι δε προλάβαμε να δώσεις, 

έπρεπε να το ζητήσω εκείνο το βράδυ, που όντως το εννοούσες.. 

γιατί τελικά όντως, οι μέρες χάνονται, και όχι μόνο οι μέρες..