Με λόγια μας χόρτασαν

Δεν θέλω άλλα λόγια, πάψε. 

Θέλω επιτέλους ησυχία, να μην ακούγεται φωνή, μόνο ανάσα. 

Με λόγια με χόρτασαν τώρα θέλω πράξεις, μπορείς; 

Γιατί το χέρι μου πλέον, ζητάει ένα χέρι να κρατήσει, να νιώσει ζεστασιά και ασφάλεια.  

Γιατί κάποια βράδια που ξαπλώνω, φαντάζομαι πως αν κάποιος με κρατούσε αγκαλιά και ακουμπούσε ένα φιλί στον ώμο μου, θα απαλλασσόμουν από τις αϋπνίες που με βασανίζουν.

Γιατί έρχεται κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς πως αξίζεις επιτέλους κάτι καλό, κάτι δυνατό, κάτι μοναδικό. 

Έχεις κουραστεί τη μοναξιά και την αναμονή, έχεις κουραστεί να ελπίζεις και να προσπαθείς, θέλεις μόνο να βρεις κάπου να στηριχτείς, κάπου να κρυφτείς και να ξαποστάσεις. 

Γιατί βλέπεις πως όλοι πάνε μπροστά και εσύ μένεις εκεί στάσιμος και μόνος να αναθεωρείς και να απελπίζεσαι, να χάνεις την μαγεία, να χάνεις την ελπίδα, να χάνεις αυτό που λαχταράς πιο πολύ...την επαφή, εκείνη τη γαμημένη επαφή των δαχτύλων που είναι ικανή να μουδιάσει όλο σου το σώμα. 

Γιατί θέλεις πάλι στιγμές στο κρεβάτι με μια ταινία να παίζει και εσύ να σκαλώνεις στα μάτια του, ζεστές καλοκαιρινές διακοπές και ύπνο μέχρι το μεσημέρι με αγκαλιές και φιλιά,βόλτες και περίπατοι με γκρίνια για την κούραση και παιχνίδια ερωτικά, κοπάνα από τη δουλειά ή τη σχολή για να πιεις μαζί του ένα πρωινό καφέ, ένα γλυκό φιλί κατά την αντάμωση και ένα δυνατό φιλί στον αποχωρισμό, μικροί και μεγάλοι τσακωμοί που για ένα περίεργο λόγο πάντα έχουν ένα μοναδικό και συναρπαστικό τέλος. 

Τα θέλω και τα θέλω τώρα... 

γιατί τα λόγια δεν άλλαξαν ποτέ κανέναν και τίποτα, 

αντίθετα οι πράξεις,κάπου διάβασα πως έχουν γυρίσει και έναν κόσμο ανάποδα... 

Για έναν έρωτα

-Γιατί; 
-Για έναν έρωτα. 



Για έναν έρωτα. 
Για έναν μοναδικό και ανεπανάληπτο έρωτα. 
Για έναν έρωτα, που όταν πλέον θα ξεπεράσεις το στάδιο "ερωτεύομαι" και θα βαδίζεις στο δρόμο του "αγαπώ" θα προσπαθήσεις να τον κρατήσεις, να τον κάνεις αθάνατο, παντοτινό. 
Για έναν έρωτα που θα σε κάνει να μη φοβάσαι το "για πάντα". 
Για έναν έρωτα που κάθε μέρα θα σου αποκαλύπτει μικρά και μεγάλα μυστικά για τον κόσμο, για τους πλανήτες, για εσένα...ακόμη και για το πως να ανοίξεις μια κονσέρβα tulip.
Για έναν έρωτα που θα μοιάζει με πάρτυ, γιατί θα σου χαρίζει φώτα, και χρώματα, και μουσικές. 
Κι αν το όνειρο τελειώσει πριν προλάβεις να το ολοκληρώσεις, θα πας στην αφετηρία για να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή, για έναν καινούργιο έρωτα, εξίσου ανεπανάληπτο και μοναδικό. 
Κι αν η συνταγή δε σου πετύχει ούτε τότε, θα προσπαθήσεις ξανά, κι αν καταλήξεις με ένα τσουβάλι έρωτες, δε θέλω να φοβηθείς, θέλω να συνεχίσεις. 






-Γιατί; 
-Γιατί είναι ωραίο.



Γιατί είναι ωραίο τα χέρια σου να αγγίζουν το πρόσωπο του. 
Γιατί είναι ωραίο οι παλμοί της καρδιάς σου να ξεπερνούν τους 60. 
Γιατί είναι ωραίο να κλαις από ευτυχία. 
Γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι μαζί του ότι αγαπάς χωρίς να σε ενοχλεί. 
Γιατί είναι ωραίο να κάνεις ταξίδια μαζί του. 

Γιατί είναι ωραίο να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου. 

Γιατί είναι ωραίο να έχεις συντροφιά τα κρύα βράδια. 

Γιατί είναι ωραίο να ακούς μια σιγανή ανάσα δίπλα στο μαξιλάρι σου. 
Γιατί είναι ωραίο να νιώθεις δύο χέρια να τυλίγουν τη μέση σου. 
Γιατί είναι ωραίο να αντικρύζεις τα βουρκωμένα μάτια του καθώς σου λέει "σ'αγαπώ". 
Γιατί είναι ωραίο να νιώθεις τα χέρια σου να ιδρώνουν κάθε φορά που σου ψιθυρίζει. 
Γιατί είναι ωραίο να νιώθεις όλο σου το κορμί να τρέμει κάθε φορά που σε φιλάει στο λαιμό. 
Γιατί είναι ωραίο να ουρλιάζεις από ηδονή όταν το κορμί σου συναντάει το δικό του. 
Γιατί υπάρχει ένας πόνος όμορφος, αυτό που νιώθουμε στα χείλη μας, μετά από τα αμέτρητα φιλιά. 






-Και μετά; 
-Θα νιώσεις κάτι απ΄το κενό σου να γεμίζει.



 Και θέλω όλους σου τους έρωτες, να τους χαράξεις κάπου, στα μαγαζιά που συχνάζεις, στους δρόμους που βαδίζεις, στα παγκάκια που αράζεις. 
Γιατί ο έρωτας δεν είναι ντροπή, γιατί ο έρωτας δεν κάνει να κρυφτεί. 
Γιατί ο έρωτας, ακόμη και ο πιο μικρός από δαύτους τους μπασταρδεμένους διαόλους,έχει κάτι από εσένα..τον γέννησες. 
Και να μιλάς για αυτούς τους μπασταρδεμένους διαόλους, να μιλάς συχνά και να γελάς δυνατά, τόσο δυνατά που θα νιώθεις την αναπνοή σου να χάνεται, έτσι μόνο θα ελευθερώσεις τους λυγμούς σου, αυτούς που γεννήθηκαν από τις πληγές που σου άνοιξαν οι μπάσταρδεμένοι έρωτες, και έτσι μόνο η ψυχή σου θα βρει την ηρεμία και την αντοχή να συνεχίσει την αναζήτηση, για έναν καινούριο έρωτα, που δε θα φαντάζει μπάσταρδος, που θα είναι λιμάνι, που θα είναι ηρεμία μετά την καταιγίδα. 


Και κάπου στο τέλος, θα νιώσεις ευτυχής... 
γιατί τα χέρια σου θα κρατάνε ένα πρόσωπο, 
και η καρδιά σου θα ξεπερνάει τους 60 παλμούς, 
και θα κλαις από ευτυχία, 
και θα μοιράζεσαι πράγματα που αγαπάς χωρίς να σε πειράζει, 
και θα κάνεις ταξίδια, 
και θα μοιράζεσαι τις σκέψεις σου, 
και θα έχεις συντροφιά τα κρύα βράδια, 
και θα ακούς σιγανά μια ανάσα δίπλα στο μαξιλάρι σου, 
και θα νιώθεις δύο χέρια να τυλίγουν τη μέση σου, 
και θα αντικρύζεις βουρκωμένα μάτια καθώς σου λέει "σ'αγαπώ", 
και θα νιώθεις τα χέρια σου να ιδρώνουν κάθε φορά που σου ψιθυρίζει, 
και θα νιώθεις όλο σου το κορμί να τρέμει κάθε φορά που σε φιλάει στο λαιμό, 
και θα ουρλιάζεις από ηδονή κάθε φορά που το κορμί σου συναντάει το δικό του, 
και ένα πόνος όμορφος θα ακουμπήσει στα χείλη σου, αυτός μετά από τα αμέτρητα φιλιά. 


Θα νιώσεις ευτυχής, γιατί το όνειρο κάποια στιγμή,
 θα προλάβεις να το ολοκληρώσεις... 

Για έναν και για πολλούς, έρωτες. 

Και στη τελική με χαλάει...

Και όσο περνάει ο καιρός, φουντώνω. 
Φουντώνω από τα νεύρα, από την οργή..από την απογοήτευση. 
Στεναχωριέμαι κάθε λεπτό που συνειδητοποιώ πως το μεγαλύτερο μου επιχείρημα, αυτό που νιώσαμε εμείς οι δύο, για να αποδείξω πως αληθινή και αγνή αγάπη υπάρχει,καταστρέφεται. 
Εκνευρίζομαι κάθε φορά που μπαίνω στο παιχνίδι της κολοκυθιάς ψάχνοντας να βρω αν άλλαξες, ή απλά ήσουν έτσι εξαρχής και εγώ τόσο τυφλή για να το δω. 
Με πονάει που ακούω και βλέπω τόσα πράγματα εις βάρος σου και δεν μπορώ να σε υπερασπιστώ όπως παλιά γιατί τελικά είναι αλήθεια, όπως επίσης νιώθω τόσο γελοία καθώς θυμάμαι όσες φορές σε υπερασπίστηκα και ήπια νερό στο όνομα σου. 
Με χαλάει που χαράμισα τόσες πολλές ευχές για εσένα, να είσαι καλά, να προσέχεις, να μη σταματήσεις να αγαπάς, να νοιάζεσαι και να νιώθεις. 
Να γνωρίσεις κάτι καλύτερο από εμένα, ίσως κάποια πιο έξυπνη, πιο όμορφη, λιγότερο γκρινιάρα και κομπλεξική γιατί υποτίθεται το αξίζεις. 
Να αγαπήσεις πάλι αληθινά και να χαρίσεις απλόχερα στιγμές, αναμνήσεις, όμορφες εικόνες, αγάπη και πάθος σε κάποια που να αξίζει, σε κάποια στα μέτρα σου. 
Και τώρα που έπιασες πάτο, τι γίνεται; 
Με στεναχωρεί να βλέπω κατάντια στο πρόσωπο σου, αυτό το πρόσωπο που λάτρεψα, μίσησα, ξανά λάτρεψα και αγάπησα τόσο πολύ. 
Που αγαπώ ακόμη, με μια ίσως πιο ουσιαστική έννοια, γιατί μπορεί η ερωτική έλξη να έχει φύγει, αλλά μετά από αυτό γεννήθηκε κάτι πιο δυνατό...μια απέραντη εκτίμηση και ένας τεράστιος σεβασμός αλλά και θαυμασμός. 
Και μου το καταστρέφεις αυτό, μου το τσαλακώνεις. 
Η πρώτη μου αληθινή αγάπη αποδεικνύεται ψέμα και με τρελαίνει αυτό, με εξοργίζει. 


Είχα το τέλειο ---> άρα υπάρχει---> έχασα το τέλειο----> θα βρω κάτι άλλο, εξίσου καλό.
Και τώρα που αυτό γκρεμίστηκε, φοβάμαι. 
Φοβάμαι να ψάξω, φοβάμαι να αφήσω τον εαυτό μου. 
Φοβάμαι να μπω πάλι σε τέτοια δίχτυα, να θεοποιήσω μια μορφή, να μοιραστώ τη καρδιά μου, το μυαλό μου και το κρεβάτι μου, να δεθώ, να κάνω όνειρα και στο τέλος να μείνω πάλι πίσω να αναθεωρώ και να εκπλήσσομαι. 
Γιατί όταν η απογοήτευση παύει να είναι ιδέα, αλλά παίρνει σάρκα και οστά, τότε και ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια, ξυπνάνε μέσα σου ένστικτα που τα είχες βάλει για ύπνο από καιρό. 
Γίνεσαι εκδικητικός, καχύποπτος, κλειστός, κακός...γίνεσαι όλα αυτά που ήθελες να αφήσεις πίσω σου και όλα αυτά που φοβάσαι...

Και κάπως έτσι τελικά όντως κάποια στιγμή, τα τραγούδια παύουν να μιλάνε για πρόσωπα.~

Μιζέρια-ble!

Οκ, κάποια στιγμή πρέπει να αποδεχτώ τα χάλια μου. 

        Προσπαθώντας εχθές να γεμίσω τη μέρα μου ώστε να κρατήσω απασχολημένο το μυαλό μου, γύρισα το βράδυ σπίτι, μετά από μια μεγάλη και κουραστική βόλτα (αυτό δεν την κάνει βέβαια λιγότερο -αγαπημένη, πραγματικά ήταν μια πολύ όμορφη βόλτα) ελπίζοντας πως η εξάντληση θα με γονατίσει και θα ξεραθώ στον ύπνο μέχρι την άλλη μέρα το πρωί.  
        Παρ' όλα αυτά, δεν κατάφερα αυτό που επιθυμούσα, ο ύπνος δεν έλεγε να με πάρει για κανένα λόγο, ένιωθα κάπως απογοητευμένη και κυρίως στεναχωρημένη. 
       Απογοητευμένη γιατί κατάλαβα πως το να είμαι μόνη μου, δεν είναι κάτι που μου πηγαίνει, και στεναχωρημένη, γιατί ενώ σήμερα θα μπορούσα να χάνομαι σε μια αγκαλιά,επέλεξα να βάλω πρώτα τη λογική και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν να μου πιπιλίσουν το κεφάλι.


 Η ώρα τρεις, περασμένες το βράδυ,
και εγώ βρίσκομαι στο καναπέ, αγκαλιά με το τηλεκοντρόλ και τα κεκάκια σοκολάτας...
η μιζέρια, της μιζέριας, Ω μιζέρια! 
        Καθώς πατάω μανιωδώς τα κουμπιά, ελπίζοντας πως θα πετύχω κάτι της προκοπής, σκαλώνω σε μια teenager σειρά, που η ιστορία έχει ως εξής: 
        Η Addie χωρισμένη ένα μήνα, αποκαλύπτει πως τελικά γουστάρει ένα άλλο αγόρι, χωρίς όμως να έχει το θάρρος να του το πει αφήνει το καιρό να περάσει, φτάνοντας στις καλοκαιρινές διακοπές, λίγες ώρες πριν τη λήξη του σχολείου. 
       Για να μην τα πολυλογώ, επιλέγει να του γράψει την αγάπη της στο λεύκωμα του, με την ελπίδα πως αν κι αυτός αισθάνεται το ίδιο, θα τρέξει να την βρει..βέβαια την ώρα που έπρεπε να του γράψει κάτι τέτοιο, αυτή από το φόβο της επέλεξε να γράψει ένα "Your are cool, Jake! Kiss-kis Addie", χάνοντας έτσι και την τελευταία της ευκαιρία για έναν μεγάλο έρωτα. 
       Οι ώρες περνάνε, δίχως να σκεφτεί να κοιτάξει το δικό της λεύκωμα, δίχως να κοιτάξει τι της έχει γράψει ο Jake. Μετά από αρκετή ώρα, την παρακινούν οι φίλοι της να κοιτάξει, και με μεγάλη της έκπληξή αποκαλύπτει πως ο Jake, όχι μόνο νιώθω τα ίδια αισθήματα για αυτήν αλλά είναι κυριολεκτικά τρελαμένος για πάρτη της, μάλιστα της αποκαλύπτει πως σε ένα πάρτυ μασκέ, που φιλήθηκε με έναν μασκαρεμένο, δεν ήταν το τότε αγόρι της όπως αυτή νόμιζε, αλλά αυτός..κλείνοντας, της εύχεται να περάσει καλά τις καλοκαιρινές της διακοπές ενημερώνοντας την πως θα προσπαθήσει να γνωρίσει άλλα κορίτσια για να καταφέρει να την ξεπεράσει. 
          Η Addie τρομερά ενθουσιασμένη τρέχει μέχρι το σπίτι του Jake, να τον αγκαλιάσει, να τον φιλήσει και να του ζητήσει να ζήσουν έναν έρωτα όλο τρέλα. Το σχέδιο της καταστρέφεται, όταν συναντάει τη καθαρίστρια ενός γειτονικού σπιτιού του Jake και την ενημερώνει πως αυτός και η οικογένεια του φεύγουν για όλες τις καλοκαιρινές διακοπές στο Καναδά, μάλιστα εκείνη τη στιγμή τους προσπερνάει το αμάξι τους...τρέχει και φωνάζει, φωνάζει και τρέχει! Ο Jake όμως, φοράει ακουστικά και δεν ακούει τίποτα. 
       Έτσι έμεινε πίσω η Addie να κοιτάει τον έρωτας της να φεύγει... 


Είναι ολοφάνερο, ακόμη και η τηλεόραση με τρολλάρει, και με τρολλάρει άσχημα. 
Και εγώ ακόμη, θέλω μια αγκαλιά... 
και το τρελό τυπάκι, έχει την αγκαλιά που επιθυμεί 10 σκαλοπάτια πιο πάνω, αλλά δεν κάνει κίνηση να σηκωθεί ούτε από τον καναπέ...βρε, ας σε είχα εγώ εδώ τριγύρω...μαραθώνιο θα έτρεχα!