Όταν είμαι θυμωμένη...

Όταν είμαι θυμωμένη, 

είμαι στεναχωρημένη. 

Όποιος με ξέρει το γνωρίζει. 

Θυμώνω με τη μέρα, θυμώνω με τον ήλιο, 

θυμώνω με τη καφετιέρα, 

θυμώνω και με εμένα που θυμώνω. 

Εχθές καθώς χανόμουν για άλλη μια φορά στις σκέψεις μου, 

ανακάλυψα πως κουτσά στραβά, 

μασάω ταραμά ένα μήνα ακριβώς. 

Ένα μήνα, που ζω σαν φάντασμα, 

31 μέρες ακριβώς που έχασα την όρεξη για ζωή. 

Καθώς τα σκεφτόμουν αυτά, 

για λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου, 

βρήκα θάρρος και είπα στον εαυτό μου, 

"Δεν το αξίζεις αυτό, πάμε για ποτό". 

Και έτσι έγινε λοιπόν, 

ντύθηκα στολίστηκα, 

φόρεσα το χαμόγελο μου, 

και βγήκα να διασκεδάσω. 

Η ώρα κυλούσε ευχάριστα, έπινα το ποτό μου, χόρευα, 

και η τσογκανοπαρέα που μου κρατούσε συντροφιά, 

με πήγαινε σε άλλη διάσταση. 

Σε κάποια φάση, 

άρχισα να θυμώνω πολύ, 

να θυμώνω επειδή το τραπέζι κουνιέται, 

να θυμώνω με τις βρόμικες τουαλέτες, 

να θυμώνω επειδή ζεστάθηκε το ποτό μου, 

να θυμώνω επειδή δεν έχω χώρο να χορέψω, 

να θυμώνω που ίδρωνα, 

γενικότερα να βρίσκομαι σε μια ένταση. 

Πήρα το ποτό μου και πήγα σε ένα άλλο τραπέζι, 

και έκατσα μόνη μου. 

Τσουπ, εκεί ακριβώς θυμήθηκα πόσο του μηνός έχουμε, 

και θύμωσα ακόμη πιο πολύ. 

Θύμωσα που βρήκα έξω πρώτη φορά χωρίς εσένα μετά το τέλος, 

θύμωσα που δεν ήσουν εκεί να με δεις, 

θύμωσα που δεν πήρες τηλέφωνο να δεις αν όλα είναι καλά, 

θύμωσα που δεν πέρασες για ένα ποτό, 

θύμωσα που δεν πέρασες να με πάρεις, 

θύμωσα γιατί θυμήθηκα πως ακόμη πνίγομαι στα "γιατί", 

γιατί πολεμούσα με τον εαυτό μου να μην έρθω να σε βρω, 

γιατί με αναγκάζεις να βάζω τη λογική πρώτη, 

γιατί εγώ πλέον, δεν είμαι... "εγώ" 

γιατί σκέφτηκα ότι μετά από τόσο καιρό, 

είμαι ικανή να περάσω καλά χωρίς εσένα. 

Τα ξημερώματα στο δρόμο, 

μουρμούριζα και το όνομα σου που και που ανάμεσα στα τραγούδια, 

τη μια μιλούσα για τα πράγματα που μου λείπουν, 

και την άλλη για το πόσο πολύ με έχεις πληγώσει. 

-Μάγισσα, αν αυτή τη στιγμή γυρνούσε, τι θα έκανες; 

-Τι εννοείς darling; 

-Γυρνούσε, σου έλεγε έχεις δίκιο, δεν γίνεται έτσι, πρέπει να ήμαστε μαζί τελικά. 

-Θα τον δεχόμουν εννοείται. 

-Μετά από ότι έχει κάνει; Μετά από ότι έχει γίνει; Δε νιώθεις πως χάθηκε η μαγεία; 

-Όχι, όσες φορές μου είπε σ'αγαπώ, τόσες ελπίδες έχω. 

-Και πόσες σου το είπε. 

-Κοίτα τον ουρανό, φαίνονται τα αστέρια ακόμη... 

-Άσε μας μωρέ, αστέρια φεγγάρια και ουρανοί. 

-Κοίτα σου λέω, φαίνονται τα αστέρια, το φεγγάρι και λίγο ο ήλιος. 

-Αχ, δίκιο έχεις. 

-Μέτρα τα όλα μαζί και τότε θα δεις πόσες ελπίδες έχω. 

-Μου τη δίνει ο τρόπος που μιλάς ώρες - ώρες. 

-Και εμένα μου τη δίνω ώρες- ώρες εδώ που τα λέμε. 

~~~~~~~~~~~~~~~11.860~~~~~~~~~~~~~~~

-Δε πρόλαβα να σου απαντήσω ολοκληρωμένα. 

-Ωχ για πες. 

-Θα τον δεχόμουν πίσω, τον αγαπάω, απλά έχει μείνει μόνο αυτό, 

δεν τον σέβομαι, δεν τον εκτιμάω και σε καμία περίπτωση δεν τον ανέχομαι, 

απλά τον αγαπάω, ίσως τον δεχόμουν πίσω για αυτό, 

χωρίς όρους και υποσχέσεις, 

απλά να γεμίσω το δικό μου εγώ. 

-Και μετά τι θα γίνει; 

-Μετά θα μου αποδείξει ότι αξίζει. 

-Και γιατί να το κάνει αυτό; 

-Γιατί εγώ το έχω κάνει, και το κάνω. 

-Αχ μυαλό δε βάζεις. 

-Και σουτιέν επίσης....