Αυτά είναι τα δύσκολα, αυτά είναι τα απίστευτα...

1) Να χαμογελάσω επειδή το θέλω...
2) Να προχωρήσω μπροστά... 
3) Να σταθώ πάλι στα πόδια μου... 
4) Να εμπιστευτώ... 
5) Να σε ξεχάσω... 
6) Να μη ξανά πάρω, να ακούσω τη φωνή σου... 
7) Να μη σκέφτομαι ότι ζήσαμε... 
8) Να μη πονάω τόσο βαθιά, τόσο αληθινά... 
9) Να μην αναρωτιέμαι, τι κάνεις, πως είσαι, χαμογελάς; 
10) Να μη κατηγορώ εμένα πάλι... 
11) Να μη πέφτω χαμηλά, κάθε βράδυ...κάθε βράδυ 
12) Να κοιμηθώ και να ξυπνήσω χωρίς να κλάψω... 
13) Να καταλάβω τι πραγματικά έγινε... 
14) Να καταλάβω εσένα... 
15) Να καταλάβω πως μετά από όλα αυτά, ακόμη μου λείπεις... 
16) Να καταλάβω τι πάθαμε... 
17) Να βγω έξω και να μην εύχομαι να σε δω... 
18) Να πετάξω, διαγράψω, εξαφανίζω όλα αυτά που σε θυμίζουν... 
19) Να σταματήσω να τα κοιτάω, να τα μυρίζω, να ξαπλώνω με αυτά αγκαλιά... 
20) Να σταματήσω να σε αγαπάω, πάντα,όπως παλιά, όπως και τώρα ακόμη... 

Αυτά είναι τα δύσκολα, αυτά είναι τα απίστευτα

να πεις για μια φορά, θα τραβήξω αντίθετα...

27/4/11 - 21/8/12

Και δεν ήρθες τελικά..

Και περίμενα εγώ... 
αλλά πουθενά εσύ... 
Πίστευα αυτή τη φορά θα έρθεις... 
Δεν ήρθες όμως... 

Στο παγκάκι το δικό μας, καινούργιος έρωτας γεννήθηκε.. 
Έκατσα και τους χάζεψα για λίγο.. 
Με κοίταξαν λοξά... 
Δεν με νοιάζει... 


Η ιστορία παίχτηκε ξανά από την αρχή... 
Μετά από τόσο πολύ καιρό..
Ένα αντίγραφο από εμάς... 
Χαζά γελάκια, αμήχανες κινήσεις,αστείες κουβέντες... 
Και στο τέλος ένα φιλί, μια αρχή... 

Και ήμουν εκεί και περίμενα, 
θαρρείς και κρεμόταν η ζωή μου, 
από το αν θα έρθεις ή όχι... 


Τι σκεφτόμουνα δε ξέρω... 
Γιατί το έκανα αυτό... 
Πάλι δε ξέρω... 


Αυτό που ξέρω, είναι ότι τελείωσε,
το ποιο πολύτιμο που είχα, 
η μαγεία... 


Κάποιο λάθος στα φίλτρα θα έκανα, 
κάτι θα πήγε στραβά στο ανακάτεμα... 


Δε πειράζει, 
ή μήπως πειράζει; 


Ο χρόνος θα δείξει, 
θα μας δείξει... 


Ξύπνησα σήμερα το πρωί, 
και δεν ήθελα να σου πω καλημέρα... 


Καλό σημάδι αυτό, 
ή μήπως όχι; 
Πάλι δε ξέρω... 
θα δείξει.... 


Και είχα τόσα να σου πω, 
όχι για να σε κρατήσω, 
όχι για να σε πείσω, 
απλά να στα πω... 


Να φύγουν από πάνω μου, 
να ελευθερωθώ,να κλείσω το κεφάλαιο, 
να αρχίσω να γελώ

Άσχημο πράγμα αυτό, 
να θες να πεις, 
αλλά.... 
να μη μπορείς... 
να μη σε αφήνουν... 


Και που να τα πω; 
Σε εσένα, σε εμένα; 
Στο κόσμο όλο; 


Και ποιος θα καταλάβει; 
Και γιατί να καταλάβει; 


Κουβάρια όλα στο μυαλό, 
και στη καρδία... 


Μα αυτή η καρδία, 
τη ξεροκέφαλη που είναι; 
Πονάει για αυτά που έχασε, 
και χαίρεται για αυτό που έζησε 


Μια σε ζητά, μια σε διώχνει μακριά... 
Πάντα όμως ξαναγυρνά.. 
Και χτυπά τρελά όταν σε βλέπω, 
αλλά ξεψυχάει, όταν σε χάνω... 


Σε χάνω, πάλι εκεί ταξιδεύω... 
Λάθος χρόνος... 
Σε έχασα... 


Τώρα πια σε έχασα, 
ή μήπως έχασες εσύ εμένα; 
Μήπως χάσαμε και οι δύο; 


Και ακόμη, είμαι εδώ... 


Θα το αποφεύγουμε για πολύ; 
Σε ρώτησα και χαμογέλασα, 
τότε, την μέρα που άρχισε 
η δική μας αρχή 


Πόσο βιαζόμουν τότε, 
να αρχίσουμε... 
Και πόσο τραινάρω τώρα, 
το τέλος... 


Βιαστικός ήσουν μια ζωή, 
και στην αρχή, και στο τέλος... 


Μια χάρη μόνο, 
μάθε να αγαπάς, 
γιατί το λες και τόσο ωραία... 
πόσο ωραίο είναι αυτό; 


Πόσο; 

αφού επιμένεις θα σου πω μια ιστορία, 

σαν την ακούσεις, θα γελάς ειρωνικά..