Βλέπεις τα ποτήρια άπλυτα στον νεροχύτη και δεν μιλάς,
τα πλένεις και τα βάζεις στη θέση του.
Αυτό συμβαίνει και την επόμενη μέρα,
και την επόμενη, και την επόμενη και φτάνουμε κόντα ένα μήνα μετά...
Πιάνεις ήρεμα τον συγκάτοικο σου και το εξηγείς ότι αυτό σε ενοχλεί,
και τον παρακαλάς αν γίνεται να πλύνει κάνα πιάτο,
αυτός όμως δεν το κάνει, και η ιστορία ξανά μανά αρχινάει...
Επειδή σέβεσαι όμως τον εαυτό σου και δεν είσαι καμιά δουλάρα,
την 10φορά που το κάνει, πατάς τις φωνές μήπως και στρώσει χαρακτήρα..
ΘΑ ΛΈΓΑΜΕ, αν το έκανα..
Δυστυχώς έχω ένα άσχημο για εμένα ελάττωμα,
ποτέ δεν σηκώνω κεφάλι, να διεκδικήσω ή έστω να βρω το δίκιο μου, πότε.
Μπορεί να μου φέρεσαι απαίσια, να μου μιλάς με άσχημο τρόπο,
να με κουράζεις, να απαιτείς τρελά πράγματα και πάλι όμως,
εγώ δεν θα βγάλω κιχ.
Ίσως μετά από 300 φορές που θα μου μιλήσεις άσχημα,
σου πω "ξέρεις με στεναχωρεί όταν μου μιλάς έτσι",
αλλά και πάλι θα μείνω εκεί. Δεν θα σου φωνάξω,
ούτε τίποτα, απλά θα εκφράσω αυτό που με πνίγει
και θα αποσυρθώ στη τρύπα μου.
Του πούστη όμως, περιμένω και εσύ να εκτιμήσεις
την ανεκτικότητα μου, να με υπολογίσεις και έστω
να αφιερώσεις 2 λεπτά από το χρόνο σου να σκεφτείς τι σου είπα.
Αντίθετα όμως, όλοι ή που θα με γράψουν στη πούτσα τους,
ή που θα βρουν δικαιολογίες της στιγμής για να ηρεμήσουν τις ενοχές τους.
Μα το θεό ποτέ κανένας δεν μου είπε "συγνώμη που χάθηκα, μαλακία μου,
αλλά πνιγόμουν", πάντα ακούω "ρε συ, πνίγομαι αυτό το καιρό",
ποτέ κανένας δεν μου είπε "συγνώμη που σου μίλησα έτσι, είχα νεύρα",
πάντα ακούω "είχα νεύρα ρε μαλάκα, δε μπορείς να φανταστείς τι έγινε",
ποτέ δεν άκουσα "συγνώμη που το τελευταίο καιρό έχω νεύρα αλλά με ενοχλούν τα πάντα",
πάντα ακούω "έχω νεύρα και με τσιγκλάτε και από πάνω".
Κάλε μου φίλε, για αρχή, δεν έχεις μόνο εσύ ζωή, προβλήματα, νεύρα, κούραση,
σαν εσένα είμαστε όλοι, οπότε τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί τη στάση σου,
κατά δεύτερον έχεις σκεφτεί ποτέ, πως θα αντιδρούσες,
αν εγώ ή ο Χ και Ψ σου φερόμασταν κατά αυτόν τον τρόπο,
που φέρεσαι εσύ σε εμάς; Πάω στοίχημα θα τρελαινόσουν.
Και απορώ ρε παιδιά, είναι θέμα ανεκτικότητας από μεριά μας (κατά πόσο χαιβάνι είσαι),
ή θέμα εκμετάλλευσης - αναισθησίας- ακόμα και αγένειας από μεριά τους;
Έχω παρατηρήσει πως συνέχεια βάζω ταμπέλες στους άλλους,
και έτσι από μόνη μου εγώ η ίδια τους δικαιολογώ,
μπορεί να με πειράζει ότι εσύ μου μιλάς απότομα, αλλά ποτέ δε θα σε κατηγορήσω για αυτό,
θα πω μέσα μου "Α, νταξ μωρέ, ο Τάδε πάντα έτσι ήταν, κάπως νευρικός",
αλλά μετά ξυπνάει ο εγωισμός μέσα μου και λέω, κάτσε ρε φιλενάδα,
γιατί ρίχνεις έτσι τον εαυτό σου; Επειδή είναι αυτός νευρικός θα τα λουστείς εσύ;
Αν είναι έτσι, να πάει σε κανένα γιατρό, εσύ τι του φταις; Και στη τελική,
αυτός ο Τάδε τέλος πάντων σε δικαιολόγησε εσένα ποτέ; Στα λάθη σου,
πάντα κράχτης ήταν, ποτέ δεν είπε "δεν πειράζει, καταλαβαίνω",
πάντα το λάθος σου ήταν εσκεμμένο ή αδικαιολόγητο..
Και που ξυπνάει ο εγωισμός όμως, είναι για λίγα λεπτά,
η χαζομάρα πάλι επανέρχεται και πάλι δικαιολογείς,
ή ακόμη χειρότερα ρίχνεις ευθύνες στον εαυτό σου,
γιατί στη τελική ίσως τελικά όντως εσύ φταις που ο άλλος ξύπνησε στραβά.
Μήπως τελικά όλα αυτά είναι αλυσίδα;
Αν η αναισθησία έχει ως αποτέλεσμα την αγένεια - απρέπεια,
τότε γεννιούνται και τα καταπιεσμένα παράπονα,
τότε είναι που ρίχνεις τον εαυτό σου χάμω στο παρκέ και γίνεσαι σφουγγαρίστρα,
και τότε είναι που τελικά μερικοί... ξεγλυστράνε ακόμη και από
βαρύ ποινικά αδικήματα...
Και αυτό που λένε,
"Καλός - καλός αλλά αν γυρίσει το μάτι μου βρείτε τρύπα να κρυφτείτε";
άλλη μαλακία και αυτή, ποιος αγαθός ξύπνησε ποτέ;
εγώ πάντως μόνο την αδερφή του Πώποτα θυμάμαι...
Για αυτό μάγκες μη ψάχνεται τρύπα για ώρα ανάγκης,
δεν θα την χρειαστείτε ποτέ, αφού μάθατε μια φορά να καβαλάτε τον άλλον,
τέλειωσε η υπόθεση, ίσως πάθουν μια κρίση αυτογνωσίας,
αλλά και πάλι πολύ σύντομα, θα σκύψουν κεφάλι,
θα παρακαλάνε να τους φερθείτε όπως παλιά,
γιατί απλά έτσι έχουν μάθει,
γιατί πως να το κάνουμε, μερικοί γεννηθήκαμε θύματα,
και μερικοί θύτες,
δε γίνεται να είμαστε όλοι αφεντικά,
πρέπει να υπάρχουν και μαλάκες για να κυλάει αρμονικά η ζωή..
Και όχι, δεν είναι άβουλα πλάσματα, ούτε ανασφαλείς,
απλώς είναι αγαθά και καθαρά,
μπορεί να ακούγεται περίεργο στις μέρες μας,
αλλά ναι... υπάρχουμε,
σε περιορισμένη έκδοση για αυτό όσοι μας έχετε,
να μας προσέχετε...
Είμαι θύμα λοιπόν και δε φοβάμαι να το πω..
ίσως με το τρόπο μου κάποια στιγμή,
αλλάξω κάποιον,
ίσως τον τραβήξω στη νοοτροπία μου,
ίσως κάποια μέρα μάθω σε κάποιον να αγαπά,
να σέβεται και το κυριότερο..να σκέφτεται!
Καλό βράδυ!
Ps: Όποιος με ξανά πει πως ζω σε ροζ συννεφάκι, να γαμηθεί να χτυπάει το μικρό δάχτυλο του ποδιού σε όλες τις γωνίες του σπιτιού...
Να αφήσετε τα συννεφάκια στην ησυχία τους κύριοι, είναι γαλήνια, όμορφα και ποτέ ροζ,
μόνο λευκά και γκρι...αν εσείς έχετε μπλεχτεί σε μαύρους καπνούς δε σημαίνει πως πρέπει να το κάνουμε όλοι... κάποιοι απλά είμαστε ευχαριστημένοι που πίνουμε καφεδάκι κάθε ξημέρωμα στο μπαλκόνι συντροφιά με τα πουλιά... αν σαν ενοχλεί η ευτυχία μας ή η ευτυχία που επιδιώκουμε δεν σας κρατάει κανένας... μπορείτε να πηγαίνετε!
τα πλένεις και τα βάζεις στη θέση του.
Αυτό συμβαίνει και την επόμενη μέρα,
και την επόμενη, και την επόμενη και φτάνουμε κόντα ένα μήνα μετά...
Πιάνεις ήρεμα τον συγκάτοικο σου και το εξηγείς ότι αυτό σε ενοχλεί,
και τον παρακαλάς αν γίνεται να πλύνει κάνα πιάτο,
αυτός όμως δεν το κάνει, και η ιστορία ξανά μανά αρχινάει...
Επειδή σέβεσαι όμως τον εαυτό σου και δεν είσαι καμιά δουλάρα,
την 10φορά που το κάνει, πατάς τις φωνές μήπως και στρώσει χαρακτήρα..
ΘΑ ΛΈΓΑΜΕ, αν το έκανα..
Δυστυχώς έχω ένα άσχημο για εμένα ελάττωμα,
ποτέ δεν σηκώνω κεφάλι, να διεκδικήσω ή έστω να βρω το δίκιο μου, πότε.
Μπορεί να μου φέρεσαι απαίσια, να μου μιλάς με άσχημο τρόπο,
να με κουράζεις, να απαιτείς τρελά πράγματα και πάλι όμως,
εγώ δεν θα βγάλω κιχ.
Ίσως μετά από 300 φορές που θα μου μιλήσεις άσχημα,
σου πω "ξέρεις με στεναχωρεί όταν μου μιλάς έτσι",
αλλά και πάλι θα μείνω εκεί. Δεν θα σου φωνάξω,
ούτε τίποτα, απλά θα εκφράσω αυτό που με πνίγει
και θα αποσυρθώ στη τρύπα μου.
Του πούστη όμως, περιμένω και εσύ να εκτιμήσεις
την ανεκτικότητα μου, να με υπολογίσεις και έστω
να αφιερώσεις 2 λεπτά από το χρόνο σου να σκεφτείς τι σου είπα.
Αντίθετα όμως, όλοι ή που θα με γράψουν στη πούτσα τους,
ή που θα βρουν δικαιολογίες της στιγμής για να ηρεμήσουν τις ενοχές τους.
Μα το θεό ποτέ κανένας δεν μου είπε "συγνώμη που χάθηκα, μαλακία μου,
αλλά πνιγόμουν", πάντα ακούω "ρε συ, πνίγομαι αυτό το καιρό",
ποτέ κανένας δεν μου είπε "συγνώμη που σου μίλησα έτσι, είχα νεύρα",
πάντα ακούω "είχα νεύρα ρε μαλάκα, δε μπορείς να φανταστείς τι έγινε",
ποτέ δεν άκουσα "συγνώμη που το τελευταίο καιρό έχω νεύρα αλλά με ενοχλούν τα πάντα",
πάντα ακούω "έχω νεύρα και με τσιγκλάτε και από πάνω".
Κάλε μου φίλε, για αρχή, δεν έχεις μόνο εσύ ζωή, προβλήματα, νεύρα, κούραση,
σαν εσένα είμαστε όλοι, οπότε τίποτα από αυτά δεν δικαιολογεί τη στάση σου,
κατά δεύτερον έχεις σκεφτεί ποτέ, πως θα αντιδρούσες,
αν εγώ ή ο Χ και Ψ σου φερόμασταν κατά αυτόν τον τρόπο,
που φέρεσαι εσύ σε εμάς; Πάω στοίχημα θα τρελαινόσουν.
Και απορώ ρε παιδιά, είναι θέμα ανεκτικότητας από μεριά μας (κατά πόσο χαιβάνι είσαι),
ή θέμα εκμετάλλευσης - αναισθησίας- ακόμα και αγένειας από μεριά τους;
Έχω παρατηρήσει πως συνέχεια βάζω ταμπέλες στους άλλους,
και έτσι από μόνη μου εγώ η ίδια τους δικαιολογώ,
μπορεί να με πειράζει ότι εσύ μου μιλάς απότομα, αλλά ποτέ δε θα σε κατηγορήσω για αυτό,
θα πω μέσα μου "Α, νταξ μωρέ, ο Τάδε πάντα έτσι ήταν, κάπως νευρικός",
αλλά μετά ξυπνάει ο εγωισμός μέσα μου και λέω, κάτσε ρε φιλενάδα,
γιατί ρίχνεις έτσι τον εαυτό σου; Επειδή είναι αυτός νευρικός θα τα λουστείς εσύ;
Αν είναι έτσι, να πάει σε κανένα γιατρό, εσύ τι του φταις; Και στη τελική,
αυτός ο Τάδε τέλος πάντων σε δικαιολόγησε εσένα ποτέ; Στα λάθη σου,
πάντα κράχτης ήταν, ποτέ δεν είπε "δεν πειράζει, καταλαβαίνω",
πάντα το λάθος σου ήταν εσκεμμένο ή αδικαιολόγητο..
Και που ξυπνάει ο εγωισμός όμως, είναι για λίγα λεπτά,
η χαζομάρα πάλι επανέρχεται και πάλι δικαιολογείς,
ή ακόμη χειρότερα ρίχνεις ευθύνες στον εαυτό σου,
γιατί στη τελική ίσως τελικά όντως εσύ φταις που ο άλλος ξύπνησε στραβά.
Μήπως τελικά όλα αυτά είναι αλυσίδα;
Αν η αναισθησία έχει ως αποτέλεσμα την αγένεια - απρέπεια,
τότε γεννιούνται και τα καταπιεσμένα παράπονα,
τότε είναι που ρίχνεις τον εαυτό σου χάμω στο παρκέ και γίνεσαι σφουγγαρίστρα,
και τότε είναι που τελικά μερικοί... ξεγλυστράνε ακόμη και από
βαρύ ποινικά αδικήματα...
Και αυτό που λένε,
"Καλός - καλός αλλά αν γυρίσει το μάτι μου βρείτε τρύπα να κρυφτείτε";
άλλη μαλακία και αυτή, ποιος αγαθός ξύπνησε ποτέ;
εγώ πάντως μόνο την αδερφή του Πώποτα θυμάμαι...
Για αυτό μάγκες μη ψάχνεται τρύπα για ώρα ανάγκης,
δεν θα την χρειαστείτε ποτέ, αφού μάθατε μια φορά να καβαλάτε τον άλλον,
τέλειωσε η υπόθεση, ίσως πάθουν μια κρίση αυτογνωσίας,
αλλά και πάλι πολύ σύντομα, θα σκύψουν κεφάλι,
θα παρακαλάνε να τους φερθείτε όπως παλιά,
γιατί απλά έτσι έχουν μάθει,
γιατί πως να το κάνουμε, μερικοί γεννηθήκαμε θύματα,
και μερικοί θύτες,
δε γίνεται να είμαστε όλοι αφεντικά,
πρέπει να υπάρχουν και μαλάκες για να κυλάει αρμονικά η ζωή..
Και όχι, δεν είναι άβουλα πλάσματα, ούτε ανασφαλείς,
απλώς είναι αγαθά και καθαρά,
μπορεί να ακούγεται περίεργο στις μέρες μας,
αλλά ναι... υπάρχουμε,
σε περιορισμένη έκδοση για αυτό όσοι μας έχετε,
να μας προσέχετε...
Είμαι θύμα λοιπόν και δε φοβάμαι να το πω..
ίσως με το τρόπο μου κάποια στιγμή,
αλλάξω κάποιον,
ίσως τον τραβήξω στη νοοτροπία μου,
ίσως κάποια μέρα μάθω σε κάποιον να αγαπά,
να σέβεται και το κυριότερο..να σκέφτεται!
Καλό βράδυ!
Ps: Όποιος με ξανά πει πως ζω σε ροζ συννεφάκι, να γαμηθεί να χτυπάει το μικρό δάχτυλο του ποδιού σε όλες τις γωνίες του σπιτιού...
Να αφήσετε τα συννεφάκια στην ησυχία τους κύριοι, είναι γαλήνια, όμορφα και ποτέ ροζ,
μόνο λευκά και γκρι...αν εσείς έχετε μπλεχτεί σε μαύρους καπνούς δε σημαίνει πως πρέπει να το κάνουμε όλοι... κάποιοι απλά είμαστε ευχαριστημένοι που πίνουμε καφεδάκι κάθε ξημέρωμα στο μπαλκόνι συντροφιά με τα πουλιά... αν σαν ενοχλεί η ευτυχία μας ή η ευτυχία που επιδιώκουμε δεν σας κρατάει κανένας... μπορείτε να πηγαίνετε!
