Μα μου τον ακούμπησε!

-Θα πάω για ποτό μετά, θα έρθεις; 
-Εμ...ναι; 



01:00

Και γνωριστήκαμε, και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια, και κατεβάσαμε και 2 σφηνάκια, και σταμάτησα να νιώθω άσχημα που δεν είμαι κατάλληλα ντυμένη, και άρχισα λίγο να κουνιέμαι με τη μουσική... 


03:00

Και τελειώσαμε το τρίτο ποτό, και κατεβάσαμε τα 30 σφηνάκια, και σαν ξέκολλα κουνηθήκαμε, και οι πουτάνες μας χαιρετούσαν από το δρόμο και εμείς κάναμε χαβαλέ. 

05:00

Πας σε άλλο μαγαζί, η παρέα γουστάρει μπουκάλι, θα πεις εσύ όχι; 
Ουίσκι; Ουίσκι! Και αμόλυβδη κατεβάζω έτσι όπως είμαι! Βάζε - βάζε του λέω και γελάω!

Και να χορεύεις μαζί του, και για λίγα λεπτά να φαντάζεσαι ότι είσαι με τον άλλον. 
Και να χαμογελάς τόσο γαλήνια που σε έχει αγκαλιά ξανά.. 
και ξαφνικά, νιώθεις μια παλάμη με δύναμη στο αριστερό σου οπίσθιο, ώπα λες! 
Κάτι δεν πάει καλά, άγαρμος δεν ήτανε ποτέ! 
Γυρίζεις, τον κοιτάς, ζαλίζεσαι, κοιτάς πιο προσεχτικά, κόβεται η ανάσα σου..ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΌΣ! 

-Έχεις σχέση; 
-Όχι, αλλά πάνε πιο πίσω.. 
-Δε θα κάνω τίποτα, αλήθεια 
-Πιάνεις το κώλο μου όμως, σου λέω πάνε λίγο πιο πίσω..! 
-Δεν θα κάνω τίποτα βρε.. 
-ΝΑΙ ΑΛΛΆ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΠΙΆΝΕΙΣ ΕΊΝΑΙ Ο ΚΏΛΟΣ ΜΟΥ!

Κάθεσαι στο τραπέζι και η φίλη σε ρωτάει αν είσαι καλά, γιατί κλαις τώρα; 
Τίποτα, από την ένταση της στιγμής περνάω τόσο καλά και ξέσπασα έτσι.. 
σκέφτεσαι ότι έχεις γίνει πολύ καλή στα ψέμματα, κατεβάζεις το κεφάλι, γεμίζεις το ποτήρι και γυρίζεις τη πλάτη σου στο τζάμι, χαζεύεις τη πλατεία, ίσως περάσει και τον δεις..
Μετά από τόσο καίρο άλλα χέρια σε άγγιξαν σε σημεία προσβάσιμα μόνο σε εκείνον, έχεις μια αναγούλα, νιώθεις μια βρομιά πάνω σου, μια μουτζούρα, κάπως να σφίχτηκε η ψυχη σου .. 

Σε τραβάει από το χέρι, το ποτό σου ξυπνάει τον εγωισμό, αφού δεν περνάς μόνο να σε δω, θα χορέψω με τον κωλοπιάστη-και ότι πιάσει! 
Ξανά πλησιάζει, ξανά προσπαθείς να πας μακριά, νιώθεις ότι κάτι ξεφεύγει, κάνεις νόημα στη φίλη, φίλη κωλοχτυπιέται με μια άλλη κοπελιά στην άλλη γωνία..σφίγγεις δόντια, που θα πάει θα τελειώσει το τραγούδι.



13:00


Το κεφάλι μου γυρίζει, το στομάχι μου αναποδογυρίζει..μάτια καίνε, φωνή δεν βγαίνει, η ανάσα και αγελάδα ταβλιάζει.
Θυμάσαι σιγά - σιγά τι έγινε εχθές, απορείς πόσο χαμηλά έπεσες.. 
δε βαριέσαι που θα τον ξανάδω.. 

01:00

Επόμενη νύχτα ξανά έξω για ποτό.


Και σε βρίσκει στο φεισμπουκ ο χθεσινός και σου μιλάει, και λες δε βαριέται ίσως βγει κάτι καλό..απαντάς, σου λέει πως χορεύεις τελεία και σε γουστάρει..του λες ότι εκτός από το χορό είσαι καλή και σε άλλα πράγματα, στο διάλογο ας πούμε, δεν είναι ανάγκη βρε αδερφέ να πάμε για ποτό, πάμε και για ένα καφέ να τα πούμε, και εκεί που περιμένεις απάντηση αντρίλα, σου έρχεται απάντηση αγαμίλα "Όχι για ποτό θα πάμε, δεν ολοκλήρωσα αυτό που άρχισα"
"Με πρόσβαλεις" του λέω..καλά να πάθεις όμως σκέφτομαι και λέω στον εαυτό μου, εσύ εχθες δε χτυπιόσουνα σαν πόρνη του ελέους; αυτό του δήλωσες, αυτό ζητάει! 



Άσε ρε μάγισσα, αφού δεν σου πάει τι το προσπαθείς, 
δε σου βγαίνει άστο για άλλες που το έχουν.. 

Δεν πονάω, με πονάτε!

Θέλω απλά να σταματήσουν οι ψίθυροι, οι ερωτήσεις, τα βλέμματα λύπησης και δήθεν "κατανόησης".


Και στην τελική μόνη μου το τραβάω το κουπί, και κανένας δεν μπορεί πάρει το βάρος από πάνω μου για να ξεκουράσω τις πλάτες μου, και άσε που βάζω το χέρι μου στη φωτία πως σίγουρα από μέσα τους χαίρονται που δεν το έχουν αυτοί αλλά εγώ, που δεν βασανίζονται αυτοί, παρά μόνο εγώ..

Και έχει αρχίζει να με κουράζει όλο αυτό ενώ είμαι ακόμη στην αρχή, και αυτός ο φόβος πια αρχίζει σιγά-σιγά να γίνεται μόνιμη συνήθεια σαν αυτή του πρωινού καφέ, με φόβο κλείνω τα μάτια το χάραμα, με φόβο τα ανοίγω..

Κουράζομαι,πονάω και σωματικά, και ώρες - ώρες θέλω απλά να τα παρατήσω, σπάσε όλα τα κόκκαλα του κορμιού μου, λιγότερο πόνο θα νιώσω...και είναι όλα ακόμη στην αρχή...

Και έχουν και αυτό το κακό χούι οι ανθρώποι, μαζί με όλα αυτά να σου ξίνουν και άλλες πληγές, αυτές της καρδιάς ντε, ρωτάνε, συζητάνε, προσπαθούν με το ζόρι να σε δουν στα πατώματα, και πόσο ξυνίζουν τα μούτρα τους όταν τους εξηγείς ότι είσαι καλά και το εννοείς, ότι πλέον έχεις κλείσει τις εγκρεμότητες και κοιτάς τον εαυτό σου, σαν να περιμένουν στη γωνία για να δουν όλα τα καρφιά να σε τρυπάνε για να νιώσουν αυτοί καλύτερα.. 

~_~

Το ζωηρό αγόρι θέλει να μάθει γιατί είμαι έτσι.
Το σκέφτηκα, το ξανά-σκέφτηκα, δεν ήξερα τι να απαντήσω ούτε εγώ η ίδια, δεν είναι μόνο η σφαλιάρα που έφαγα, δεν είναι μόνο ο φόβος είναι πολλά και άντε να τα εξηγήσεις..
είπα λοιπόν, να μην γίνω κλαψομούνα στο ζωηρό αγόρι, άλλωστε πλέον δεν έχω την ανάγκη να με νιώσει κάποιος για να με στηρίξει και γενικότερα δεν έχω την ανάγκη να τα εκφράσω όπως κάποτε,
αποφάσισα λοιπόν να του κάνω μια πολύ αστεία περιγραφή του τι έπαθα πριν λίγο καιρό, μιας και πλέον έτσι κι αλλιώς όλα τα αντιμετωπίζω σαν αστεία..

Το ζωηρό αγόρι δεν γέλασε όμως, έσκυψε και το κεφάλι και άρχισε να στρίβει τσιγάρο,
"καλά μην στεναχωριέσαι τόσο, εγώ το θυμάμαι και γελάω" του είπα, με καρφώνει στα μάτια  "το πέρασα και εγώ ξέρεις αυτό, και δεν θυμάμαι ποτέ να γέλασα εξ'αιτίας του, πάντα θυμό και απογοήτευση μου θυμίζει"

-Και αν το ξανάπάθεις; Πάντως εγώ δε ξέρω αν θα το αντέξω ή αν θα φερθώ πολιτισμένα ξανά...
-Ζωηρό αγόρι, την επόμενη φορά, αν και όταν το πάθω, δεν θα γίνω κατίνα, ΕΜΠΡΙΣΤΉΣ θα γίνω.