It just hurts, that's all.

   Προσπαθώ, εδώ και λίγες μέρες να καταλάβω τι σκατά συμβαίνει με εμένα, 
με εσένα, με όλο το πλανήτη. 
  Ποιο είναι το πρόβλημα μου; Μερικοί έχετε το θράσος να ρωτάτε ποιο είναι το πρόβλημα μου, 
να σας ρωτήσω, είστε τόσο ηλίθιοι ή απλά δεν γνωρίζετε για τι μιλάμε; 
  Εννοείται πως έχω κολλήσει με αυτή τη κατάσταση, εννοείται πως ακόμη με ενδιαφέρει, εννοείται πως ακόμη το πολεμάω, εννοείται πως δεν καταφέρνω να τα πετάξω όλα στον αέρα, εννοείται πως κρέμομαι κάθε μέρα από μια πεθαμένη ελπίδα, εννοείται πως ακόμη περιμένω. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου.
Απλά πονάει. 
Πονάει να βλέπεις τον άλλον να προχωράει και να συνεχίζει, 
και όχι τόσο επειδή ζηλεύεις την πρόοδο του, 
αλλά ζηλεύεις το γεγονός πως κατάφερε να βρει ένα τρόπο, 
να επιβιώνει χωρίς εσένα ή ακόμη καλύτερα χωρίς να είσαι ο λόγος 
της επιβίωσης του. 

Ενώ εσύ μένεις πίσω, και ο μόνος λόγος που σε κάνει να χαμογελάσεις, 
έστω και δειλά είναι κάτι φωτογραφίες και κάτι αντικείμενα που υπάρχουν παντού, 
στη κυριολεξία όμως παντού. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου. 
Απλά πονάει. 
Γιατί ξέρω πως η άλλη πλευρά χαμογελάει επειδή το θέλει, 
γιατί δεν με έχει ανάγκη πλέον. 
Και εγώ ακόμη εδώ, 
να προσπαθώ να δικαιολογήσω τα αδικιολόγητα, 
να τροφοδοτώ τις σκέψεις μου με πεθαμένες ελπίδες, 
να ελπίζω στο απίθανο, 
να ρίχνω κατηγορίες σε εμένα, 
να μειώνω εμένα, 
να κάνω προσευχές σε θεούς και δαίμονες, 
και να ορκίζομαι πως είμαι ικανή να αλλάξω πάλι, ναι πάλι εμένα. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου. 
Απλά πονάει. 
Γιατί ότι προσπάθεια κάνω να απεξαρτηθώ, 
πέφτει στο κενό και χανόμαι μαζί της. 
Όσες φορές προσπάθησα να προχωρήσω, 
σιχάθηκα το σώμα μου,  
σιχάθηκα εμένα, 
σαν να ήταν αμαρτία αυτό που πήγαινα να κάνω, 
σαν να σε πρόδιδα, 
χωρίς όμως να σου έχω καμία υποχρέωση, 
αλλά και πάλι το σώμα μου, 
μόνο εσένα έχει μάθει να υπακούει, 
να υπακούει και να υπηρετεί. 

Οπότε να, αυτό είναι το πρόβλημα μου. 
Απλά πονάει. 
Πονάει να βλέπεις κάτι που θεωρητικά, 
είναι δικό σου σε ξένα χέρια... 

Και έχω απλά μια μικρή απορία, 

τα βράδια που σκέφτεσαι τι έχασες, 

τι αγάπη πέταξες στα σκουπίδια, 

πόσο μαλάκας νιώθεις;