Τι πάει να πει με τη πρώτη ματιά;

Έχω παρεξηγηθεί αρκετές φορές, για το ρομαντισμό που με κατακλύζει,  

ή για τις ονειρεμένες σχέσεις που φαντάζομαι. 

Σε πλανήτες που τα ζευγάρια συμβιώνουν αρμονικά στις σχέσεις στους, 

που δύο πλάσματα γίνονται ένα, γιατί ο ένας είναι η ζωή, 

και ο άλλος είναι ο ήλιος. 

Γιατί ζωή χωρίς ήλιο δεν υπάρχει, 

και ήλιος χωρίς ζωή δεν έχει νόημα ύπαρξης. 

Έχω παρεξηγηθεί για το τρόπο που υποστηρίζω πως γεννιούνται οι σχέσεις, 

γιατί πολύ απλά ποτέ δε πίστεψα πως ένας άνθρωπος θα γοητευτεί από τις κινήσεις, 

την ομιλία, το χαμόγελο του άλλου ή ακόμη πως οι άνθρωποι από τη δημιουργία τους ακόμη, 

ψάχνουν το άλλο τους μισό. 

Δε πίστεψα ποτέ πως θα κοιτάξω δύο μάτια μέσα στο εμπορικό κέντρο, 

και θα πω "αυτός είναι για εμένα". 

Ποτέ, ποτέ, ποτέ. 

Γενικότερα για εμένα τέτοιου είδους απόψεις είναι του κώλου. 

Ερωτεύομαι γιατί τη δεδομένη στιγμή της ζωής μου νιώθω πως το έχω ανάγκη. 

Νιώθω πως είμαι σε θέση να υποστηρίξω μια σχέση, να δώσω και να πάρω, 

να ερωτευτώ, να αγαπήσω και να ικανοποιήσω τις ανάγκες του σώματος μου. 

Δε με νοιάζει αν είσαι χοντρός, λεπτός, με μούσια ή χωρίς, φαλακρός ή με μακριά μαλλιά, 

ψηλός ή κοντός, απλά σε ερωτεύομαι γιατί εγώ το θέλω, γιατί εγώ προκαλώ στον εαυτό μου 

αυτή την ανάγκη. 

Ερωτεύτηκα μια φορά στη ζωή μου, και αυτό είναι αλήθεια. 

Όχι μόνο ερωτεύτηκα, αλλά δόθηκα ολοκληρωτικά, 

και για εμένα το ολοκληρωτικά δεν έχει τελειωμό. 

Τα έφεραν κάπως οι καταστάσεις και βρέθηκα τελικά με αυτό το άτομο.

Κάπως έτσι ξεκίνησε η σχέση μου λοιπόν, 

κάπως δειλά, με πισινές και έννοιες, 

αλλά κατά τα άλλα ήμουν καθόλα έτοιμη να ερωτευτώ. 

Περνούσε ο καιρός, 

και σιγά σιγά άρχισα να ερωτεύομαι, 

το σώμα μου, μου έστελνε μηνύματα, 

άγνωστα για εμένα αλλά στο τέλος τα έμαθα. 

Μετά ήρθε η λαχτάρα, η προσδοκία, 

οι ατελείωτες σκέψεις κάθε βράδυ, 

και η έννοια για ένα μόνο πρόσωπο. 

Μετά αγάπησα, μετά φοβήθηκα μήπως όλο αυτό ήταν ψέμα, 

μήπως όλο αυτό χαθεί, 

μήπως μήπως μήπως. 

Η σχέση για εμένα είχε γίνει φόβος, 

το πολύτιμο μου κάθε μέρα ρίσκαρε με τη καταστροφή. 

Τα άγρια μούσια και αυτή η ψηλή μορφή, 

δεν έβγαιναν από το μυαλό μου. 

Ακόμη και οι κινήσεις αυτού του ανθρώπου για εμένα ήταν λύτρωση. 

Δεν ξέρω αν θέλω να ερωτευτώ ξανά, 

προς το παρόν έχω σηκώσει απλώς ένα τοίχο προστασίας. 

Όχι τόσο γιατί φοβάμαι μη πάθω πάλι τα ίδια, 

απλά στη προκειμένη φάση δεν έχω ανάγκη κάτι τέτοιο. 

Ίσως επειδή ακόμη δεν έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, 

πως το πολύτιμο μου, έχει πάψει να θέλει να είναι πολύτιμο μου, 

ίσως τελικά όντως, όλοι κάποια στιγμή πάνε μπροστά, 

και εγώ απλώς μένω πίσω. 

Ίσως τελικά, 

να μη θέλω να ξανάερωτευτώ από επιλογή, 

αλλά απο αναγκασμό, 

καθαρό αναγκασμό. 

Που ξες, 

ίσως αύριο το πρωί, 

το πολύτιμο μου καταλάβει. 

Ίσως έρθει να με βρει. 

Ή απλώς πήρε απόφαση πως έχει ανάγκη να ερωτευτεί, 

μια άλλη "ζωή".... 

ή έναν άλλον "ήλιο"... 

Δεν είναι πως δεν έχω πολλά, 

απλώς τα έδωσα όλα, 

δεν περίσσεψε τίποτε άλλο...