Βλέποντας και κάνοντας

Ο περιπτεράς (βγήκε το παρατσούκλι λόγο αρμοδιότητας) μας έχει τρελάνει αρκετά!


Έπεσε προχθές πρόταση να περάσουμε μαζί το βραδύ της Παρασκευής, κάτι που με απασχόλησε πολλές ώρες την ημέρα καθώς προσπαθούσα να αποφασίσω για το τι πρέπει να κάνω, από τη μια δεν ήθελα να γίνει κάτι τέτοιο τόσο σύντομα και για να είμαι ειλικρινής δεν με τρόμαζε τόσο το ότι θα περνούσα το βράδυ μαζί του (και δεν είναι ανάγκη να μπω σε λεπτομέρειες), όσο το γεγονός πως θα εισέβαλα στον "χώρο" του τόσο σύντομα, με άγχωσε αρκετά ακόμη και η ιδέα του να γνωρίζω που ακριβώς βρίσκετε το σπίτι του,συν η αμηχανία που νιώθω γιατί ακόμη δεν γνωρίζω σε τι ακριβώς κατάσταση βρίσκομαστε, καθώς προς το παρόν τραβιόμαστε για να τραβιόμαστε. 

Με τα λίγα, τα πολλά και λίγη πίεση τελικά δέχτηκα. 

Αφού πονοκεφάλιασα για το τι ακριβώς πρέπει να έχω μαζί μου, αν την επόμενη μέρα το πρωί πρέπει να ξυπνήσω πρώτη και αν είναι προτιμότερο στην ερώτηση "τι θα φάμε;" να απαντήσω "θα μαγειρέψω κάτι εγώ!" από το "φέρε το κατάλογο", ηρέμησα και είπα -ότι είναι να γίνει, θα γίνει. 





Τελικά, φάγαμε, παίξαμε χαρτιά, είδαμε ταινία και σαχλαμαρίσαμε περί ανέμων και υδάτων αποφάσισα να σηκωθώ να πάω τα πιάτα στη κουζίνα όταν ξαφνικά έσκιψε μπροστά, μου τράβηξε το χέρι και είπε αυτό που δεν τολμούσα να κάνω εγώ "Μήπως πρέπει να μιλήσουμε επιτέλους;". 


Καταρχάς, ήταν σίγουρο πως έπρεπε να αρχίσουμε να μιλάμε ανοιχτά και όσο και αν θέλαμε και οι δύο να μη βάλουμε ταμπέλα, αργά ή γρήγορα η ροή των πραγμάτων σε αναγκάζει να βάλεις ένα όνομα σε αυτό που έχεις.

-Δεν αντέχω τις πιέσεις 
-Δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό, έτσι θα είναι για αρκετό καιρό μέχρι να ξεπεράσω 5 πράγματα, σ'αρέσει δε σ'αρέσει!
-Δεν αντέχω όταν πετάς τέτοιες σπόντες 

Τώρα εσύ θα φαντάζεσαι όπως και εγώ εκείνη τη στιγμή πως με τις σπόντες εννοεί ότι το παίζω "μαγκάκι", αλλά με εξέπληξε όταν μου εξήγησε πως τον εκνευρίζει όταν πετάω σπόντες σχετικά με το τι τράβηξα στη προηγούμενη μου σχέση, τον θυμώνει αφάνταστα γιατί μου είχε δώσει την ευκαιρία να του πω τι ακριβώς έχει συμβεί, αν πέρασα όμορφα στην προηγούμενη μου σχέση και γενικότερα αν υπάρχουν πράγματα που πρέπει να γνωρίζει και ήμουν τελείως κάθετη λέγοντας του πως δεν επρόκειτο να του πω τίποτα και ποτέ, ούτε καταστάσεις, ούτε ονόματα ούτε καν να του μιλήσω για κάποιο χρονικό πλάνο της προηγούμενης σχέσης, δεν χρειάζονταν να γνωρίζει κάτι και ούτε το ήθελα γιατί πολύ απλά είναι κάτι που δεν θέλω να μοιραστώ με κανέναν μελλοντικό σύντροφο -δεν ανήκει πλέον στις ωραίες ιστορίες.

 -Είχες την ευκαιρία σου να μιλήσεις και είπες "όχι", για αυτό όταν κάτι πάει να σου βγει από τα παλιά θα σφίγγεις τα δόντια σου και θα το βουλώνεις, λόγια και ατάκες στον αέρα εγώ δε θέλω, το "δεν μπορώ" ήταν αρκετό δεν χρειαζόντουσαν υπότιτλοι...
-Α, τώρα νομίζω παίζεις με τις λέξεις.. 
-Άλλαξε θέμα.

Μετά από μια άβολη κάπως συζήτηση το αποτέλεσμα ήταν πως είμαστε μαζί μεν απλά για να κατοχυρώσουμε την αποκλειστικότητα, χωρίς όμως πιέσεις, συνεχόμενα τηλέφωνα, ζήλια και παρατράγουδα-τουλάχιστον προς το παρόν, κάτι που δεν με  βρήκε απολύτως σύμφωνη αλλά έκανα τα στραβά μάτια μιας και το μόνο που ήθελα να ξέρω είναι αν υπάρχει αποκλειστικότητα ανάμεσα μας ώστε να μη ξυπνήσω μια μέρα και από εκεί που πίστευα ότι ήμασταν 2 βγούνε άλλοι 5-6..μια αρκετά χαλαρή σχέση ΑΥΣΤΗΡΆ για δύο λοιπόν, γιατί όπως είπε μπορεί ακόμη απλά να με κάνει χάζι αλλά δε σημαίνει πως είναι και διαθετημένος να με μοιράζεται και το αντίστροφο.."βλέποντας και κάνοντας μικρή, βλέποντας και κάνοντας!" 


Κάπως έτσι πέρασε και η ώρα, και καθώς χαζεύαμε τη τηλεόραση μας πήρε ο ύπνος αγκαλιά και μάλιστα έτσι μας βρήκε και η μέρα, κάτι που με χαροποίησε σε υπερβολικό βαθμό και του έκανα τη χάρη να βγω εγώ για καφέδες και πρωινό.

-Να σε πάω στο σπίτι; 
-Προτιμώ να πάω με τα πόδια, παρά να ανέβω στο τέρας που έχεις για μηχανή!
-Θα σε πείσω μια μέρα και θα σε γυρίσω σε όλη τη Θεσσαλονίκη.

Έρωτας είναι θαρρώ

Φέτος όπως θα παρατηρήσατε δεν έκανα καμία λίστα για το 2014, και ο λόγος είναι ένας...δεν έχω ολοκληρώσει ακόμη αυτή του '13.


Όλα αλλάζουν, κι όλα ίδια μένουν..


Έτσι λοιπόν αυτή τη χρονιά, αποφάσισα να δω κάπως πρακτικά το θέμα, 
γιατί σε τελική ανάλυση, σήμερα είσαι-αύριο δεν είσαι! 
(Ναι - ναι ξέρω, χτύπα ξύλο, δάγκωσε τη γλώσσα σου, κάνε στροφή γύρω από το κέντρο βάρους σου και χόρεψε γυμνή κάτω από τη πανσέληνο...)
Φτάνεις όμως σε ένα σημείο που παύεις να κλαίγεσαι για τα οικονομικά και με τρομερή άνεση δέχεσαι το γεγονός πως πρέπει να σφίξεις το κώλο σου και να τα βγάλεις πέρα με τα λίγα,σταματάς να εκνευρίζεσαι για το φανάρι που δεν λέει να ξεκολλήσει από κόκκινο και δέχεσαι το γεγονός πως όσα καντήλια και να ρίξεις αυτό δε πρόκειται να γίνει πράσινο, δεν σε ενδιαφέρει για κανέναν πρώην που σε πλήγωσε ούτε για το που περνάει τις νυχτές του, και αν μέσα σε αυτή τη καινούργια του ζωή υπάρχεις σαν σκέψη κάπου εσύ (και θα ακουστεί χοντρό, αλλά έτσι κι αλλιώς κάποια στιγμή φτάνει η ώρα που σκέφτεσαι "εγώ που πρέπει να περνάω τις νύχτες μου;" και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, το καλύτερο κομμάτι της αλλαγής είναι εκεί, σε εκείνο ακριβώς το σημείο που παύεις να νοιάζεσαι αν αυτός καλοπερνάει, και αρχίζεις να σκέφτεσαι τη δική σου καλοπέραση)   

Αφού μπήκα στο τρυπάκι να κάνω πιο εύκολη τη ζωή μου και κατάφερα να σώσω τη ψυχολογία μου στο παραπέντε, ήρθα σε θέση να επιλέξω τι από όλα θα διορθώσω για αρχή, και επειδή έχω γίνει λίγο ως πολύ παρτάκιας και εγωιστάκι του διαόλου, επέλεξα τη καλοπέραση. 

Τα τελευταία δύο χρόνια, χόρτασα από συναισθήματα που με έφεραν στα χάλια που με έφεραν, και επειδή είμαι και λίγο ντράμα κουιν είπα να δω το θέμα λίγο αδιάφορα και να μη παίξω ξανά με τη ψυχολογία μου στην επόμενη σφαλιάρα που θα φάω, θα το πάρω ψύχραιμα, ίσως κλάψω και λίγο, αλλά μετά θα αποδεχτώ πως "μαλακίες συμβαίνουν όλη την ώρα" και θα πάω παρακάτω, και επειδή είχα ήδη ένα ανοιχτό κεφάλαιο αποφάσισα να το κλείσω.. 

Ο έρωτας με έρωτα περνάει... 

Νταξ, δε τη πιστεύω αυτή τη μπούρδα, είναι το χάπι στον άρρωστο αλλά από κάπου δε πρέπει να ξεκινήσεις; 
Έκανα λοιπόν τα παιχνίδια μου και εγώ αν και τόσα χρόνια ήμουν της άποψης πως τέτοια τεχνάσματα δεν τα χρειάζομαι και δεν με καλύβουν (τουλάχιστον συναισθηματικά), και απορώ γιατί ήμουν τόσο γαμημένα υπερευαίσθητη και συναισθηματική, μονολογούσα μόνη μου "βρε μαλάκα, τι έχανες τόσο καιρό;" και μάλιστα θα τολμήσω να παραδεχτώ πως μέσα από αυτό κατάλαβα κάποια πράγματα και συγχώρησα με κάποιο τρόπο άτομα που μου φέρθηκαν έτσι, και θέλω να τους πω και ένα μπράβο που με βοήθησαν να ξυπνήσω, να κάνω και εγώ τα ίδια και να δω/νιώσω τι το ξεχωριστό έχει το να τσιλιμπουρδίζεις δεξιά και αριστερά (σημείωση για να μη παρεξηγηθώ: μέσα σε αυτούς που συγχώρεσα ναι είναι και ο πρώην, όμως τον συγχώρεσα γιατί κατάλαβα τι σου προσφέρει μια τέτοια κατάσταση ΑΛΛΆ -μόνο όταν είσαι ελεύθερος και ωραίος, το να έχεις σχέση και να τα κάνεις όλα αυτά παραμένει κατεκριτέο και επιμένω να εφαρμοστεί τιμωρία παρόμοια με του "τεντι μποι" με αλλαγή στη ταμπέλα "τον χώνω όπου βρω, δείρε με για αυτό" και αντί για πέτρες ο κόσμος να του πετάει καπότες). 


Και κόσμο γνωρίσαμε, και τηλέφωνα δώσαμε, και για καφέδες πήγαμε, και ζουζουνιές κάναμε. 


Κάπου εκεί γνωρίσαμε όμως και ένα καλό παιδάκι, 
"γιατί όχι;" σκέφτηκα, και σοβαρεύτηκα ξανά. 

Και να σου τα τηλέφωνα, και να σου τα γλυκόλογα, και να σου εγώ να λιώνω και να πέφτω στα πατώματα..εδώ είμαστε-σταμάτα το τρένο να κατέβω, χόρτασα και από ικανοποίηση πάμε για κάτι σταθερό πάλι! 

Προς το παρόν μέτρια πράγματα, το κυνηγάμε - ανησυχία ολ δε ταιμ μη κάνω καμιά επική μαλακία και τα χαλάσω όλα, αλλά από την άλλη αφήνω λίγο και τον αυθορμητισμό χύμα και πολλές φορές αυτό είναι υπέρ μου. 


"Τι είσαι εσύ ρε φάτσα, στο κουτί με τη μερέντα σε βαφτήσαν όταν ήσουν μπέμπα;"  
Νταξ ανθρωπέ μου, το΄χεις λέμε, το'χεις! 




Όσο για τα υπόλοιπα; 
Το κάθε τι στην ώρα του..!