Ανανεώθηκα, έλα ντε;

-Γενικά ρε παιδί μου ο χωρισμός σε ανανέωσε!

Ίσως έβαλε το χεράκι του και αυτό, ίσως και το κέρατο κάπου να με έσμπρωξε στην απότομη στροφή.. 

Η αλήθεια είναι ότι ακόμη προσπαθώ και εγώ η ίδια να ανακαλύψω τι ήταν αυτό που με ώθησε στο να σκεφτώ και λίγο τον εαυτό μου, το σώμα μου και τη ψυχική μου υγεία. 

Μπορεί το ότι πληγώθηκα όσο ποτέ άλλωτε να με άλλαξε, μπορεί το ότι αυτή τη φορά δεν ήθελα να το δείξω σε κανέναν να με άλλαξε και στην πραγματικότητα, γιατί αλήθεια δεν ήθελα αυτή τη φορά να με δει κανένας να κλαίω, να χτυπιέμαι, να πονάω, να με βρίζω, να φτάνω στα άκρα, να πληγώνω εγώ η ίδια τον εαυτό μου. 

Όχι, αυτή τη φορά δεν άξιζε να αφήσω κάποιον να με δει, αυτή τη φορά δεν άξιζε να δείξω το πόνο μου και την απογοήτευση μου, έπρεπε απλά να κλείσω τα μάτια και να πείσω στον εαυτό μου πως όπως δεν αξίζει να σε δει κανένας έτσι, δεν αξίζει και εγώ η ίδια να στεναχωρώ τόσο πολύ τη καρδούλα μου. 

Και το κατάφερα, και το ξεπέρασα και όσο παιρνάει ο καιρός και το μυαλό μου γυρίζει φευγαλέα πίσω δεν βλέπω πλέον μαύρο, βλέπω λευκό. 

Χαμογελάω σε ότι πέρασα γιατί μπορεί η κατάληξη να ήταν κάτι που δεν το περίμενα ούτε στο χειρότερο μου εφιάλτη όμως πέρασα και καλές στιγμές, μαγικές στιγμές και δεν με ενδιαφέρει πλέον αν ήταν ψεύτικες από την απέναντι πλευρά, για εμένα αφού ένιωσα 5-10-100 πράγματα ήταν κάτι περισσότερο από αληθινές, και κρατάω αυτές τις όμορφες αναμνήσεις ελπίζοντας να καταφέρω να ζήσω εξίσου όμορφες και γιατί όχι και καλύτερες και εύχομαι ο άνθρωπος που ήταν ο ήλιος μου να είναι καλά και να μη κρατάει και αυτός πίκρες από μένα παρά μόνο χαρές,ότι έγινε-έγινε και πίσω δεν ξαναγυρνάει! 

Και δεν θα αρνηθώ ούτε στιγμή πως θα ήθελα ένα χέρι να σφίξει το δικό μου και να μου ψιθυρίσει πως όλα θα πάνε καλά,ούτε πως κουράστηκα όλους τους εγωιστές που "βαρέθηκαν" να λένε πως όλα θα πάνε καλά, θέλω ένα χέρι που θα με σφίξει και αυτό που θα πει θα το εννοεί, και να ξέρω πως το βράδυ θα προσευχηθεί για εμένα, θα κάνει μια μικρή ευχούλα μέσα από τη καρδιά του, ΓΙΑ ΕΜΈΝΑ, και αν οι ευχές του δεν πιάσουν να μου πει πως και έτσι εξακολουθώ να είμαι ίδια στα μάτια του, πως για αυτόν δεν υπάρχει τίποτα το διαφορετικό, τίποτα που να αλλάξει αυτό που νιώθει ή αυτό που βλέπει σε εμένα. 

Ναι λοιπόν ανανεώθηκα, καταστάλαξα και αποφάσισα. 

Έχω σπουδαιότερα πράγματα να με προβληματίζουν,

θέλω για μια φορά να είμαι καλά...

Επιστροφή στο χωριό..

Και αφού μαζέψαμε τα σταφύλια, κάποια στιγμή έπρεπε να τα κάνουμε ΤΣΊΠΟΥΡΟ!

Μαζευτήκαμε όλοι μαζί λοιπόν και φύγαμε για ένα όμορφο και ξεκούραστο τριήμερο στο χωριό.  
Πόνεσε η ψυχή μου την ώρα που μαζεύαμε τα πράγματα να φύγουμε, αγαπάω τόσο πολύ αυτό το μέρος, νιώθω ότι έχω γεννηθεί για να κατοικώ εκεί πέρα, ο αέρας, οι μυρωδιές, ο κόσμος, τα τοπία και τα αξιοθέατα..δε ξέρεις για τι να πρωτοστεναχωρεθείς! 

Αδέρφια, ξαδέρφια, θείοι και θείες, γονείς και παπούδες όλοι γύρω από ένα τραπέζι,
φάγαμε, ήπιαμε, χορέψαμε, αφηγηθήκαμε, γελάσαμε, κλάψαμε, παρεξηγηθήκαμε, μαλώσαμε! 
Και το ευχαριστηθήκαμε όσο τίποτα άλλο, ιδιαίτερα τα μωρά μας που έμαθαν τι είναι τα καζάνια, έκαναν βόλτες με το τρακτέρ του παππού, μάζεψαν στο χωράφι, έπαιξαν μέχρι εξάντλησης και αυτή τη φορά με την ελευθερίας τους. 

Και αυτός ο μπαμπάς μου, αχ αυτός ο μπαμπάς.. 
Όλα τα βράδια παρέα, στην αυλή στην ησυχία, να μιλάμε, να γελάμε, να δακρύζουμε, να νυστάζουμε αλλά να μη μπορούμε να σταματήσουμε τα λόγια, 
και πόσο τον χάρηκα τόσο ευτυχισμένο που τον είδα, 
και πόσο με έχει σκλαβώσει με την στήριξη του το τελευταίο καιρό.

Γιατί και πως...

Και τώρα που κάθε μίσος έχει φύγει από μέσα μου, 
και τώρα που προσπαθώ να κάνω πράγματα για εμένα, 
και τώρα που δεν ενδιαφέρομαι αν ζει ή αν πέθανε, 
είμαι σε θέση να κάνω τις ερώτησεις μου με καθαρό μυαλό και λογική. 

Τώρα θα μου πεις, τι να ρωτήσεις και τι να πεις, 
αλλά κάπου - κάπου βασανίζεσαι και ψάχνεις απαντήσεις. 

Αυτό που με πονάει πιο πολύ, και μόνο στη σκέψη με κάνει να δακρύζω,  
είναι το γιατί.. 
γιατί να το κάνεις αυτό σε έναν άνθρωπο; 
γιατί να τον πονέσεις τόσο χωρίς λόγο; 
γιατί να περιμένεις να περάσει τόσος καιρός για να κάνεις κάτι τέτοιο; 
γιατί να γυρνάς πίσω και τελικά να φεύγεις σε ξένα χωράφια; 
γιατί μου το έκανε αυτό; 

Στη τελική, γιατί να το αξίζω αυτό; Τι στο διάολο μπορεί να έκανα που να αξίζω κάτι τέτοιο; 
Είμαι τόσο κακός άνθρωπος; Σε πόνεσα και με εκδικήθηκες; Σε πρόδωσα; 
Τι σου έκανα; ΤΙ; 

Και μετά νιώθεις ευθύνες, ότι εσύ φταις για το τέρας που είναι τώρα, 
ότι εσύ ευθύνεσαι για τη κατάντια του, 
εσύ ευθύνεσαι που πάγωσε η καρδιά του, 
εσύ ευθύνεσαι που έγινε τόσο μεγάλος καριόλης, 
εσύ ευθύνεσαι που σταμάτησε να νιώθει. 

Και πως το κάνεις αυτό το πράγμα στη τελική; 
Με τη μούτρα, θράσσος και τσίπα; 

Και πήρα την εκδίκηση μου, και γαλήνεψε η ψυχή μου, 
σε έκανα ρεζίλι μαζί και τον εαυτό μου, 
αλλά μα τους θεούς το ευχαριστήθηκα, 
γιατί ξέρω πως τώρα έχεις υπαρκτό λόγο να με μισείς, 
να θέλεις να μου κάνεις κακό, να θες να με πληγώσεις. 
Ήσουν ένα τέρας, και παραλίγο να κάνεις και εμένα, 
και κάθε πρωί ευχαριστώ το θέο
που ήμουν τέρας μόνο εκείνη τη μισή ώρα, 
εκείνη τη γαμημένη ώρα που σε ξεφτύλιζα, 
που δεν μου έμεινε κουσούρι. 

Αλλά ρε πούστη μου...γιατί;

Θα...

Πάνε 4 μήνες τώρα που όλα τα αρνητικά συναισθήματα και τους φόβους τα είχα αποβάλει από πάνω μου, φτάνουν όμως 4 λεπτά για να νιώσεις τον ίδιο τρόμο, την ίδια απόρριψη, αυτό το γαμημένο σφίξιμο στο στομάχι. 

Κάθεσαι ακίνητος, προσπαθώντας να αντιμετωπίσεις αυτό που έγινε. 
Φυσάς-ξεφυσάς. 
Παίρνεις φωτιά, μιλάς ασταμάτητα, ξεσπάς, κλαις. 

Ηρεμείς, ανάβεις ένα τσιγάρο και σκέφτεσαι ότι όλα αυτά είναι ένα κακό όνειρο, και αν όχι τότε σίγουρα σε λίγο θα χτυπήσει το τηλέφωνο, θα ακούσεις ένα "συγνώμη, έρχομαι να σε βρω". 

2 ώρες μετά - τίποτα δεν ήταν κακό όνειρο και κανένα τηλέφωνο δεν χτύπησε. 
Νιώθεις προδομένος, ότι δεν σε εκτίμησαν, φωνάζεις, χάνεσαι σε μια γνωστή αγκαλιά, ακούς "μη στεναχωριέσαι πουλάκι μου, θα...", και τότε πάλι ξεσπάς, γιατί πάντα η ζωή σου, οι σχέσεις σου, οι απαιτήσεις σου, τα θέλω σου, οι ανάγκες σου κρέμονται από ένα "θα", και έχει αρχίσει να σε πονάει περισσότερο από παλιά αυτό το "θα" γιατί δε μεγαλώνουν μόνο τα θέλω σου, οι προσδοκίες σου, οι απαιτήσεις σου, αντίστοιχα μεγαλώνουν τα αισθήματα σου, ωριμάζουν και ριζώνουν περισσότερο από παλιότερα, μεγαλώνουν οι φοβίες σου, οι ανασφάλειες σου και οι ανάγκες σου. 
ΘΑ γυρίσει, και αν όχι ΘΑ το ξεπεράσω ξανά. 

Αλλά για να το ξεπεράσω, θα πρέπει πάλι να τα βρω με τον εαυτό μου, θα πρέπει πάλι κάθε πρωί να με κοιτάω στο καθρέφτη και να ψιθυρίζω δειλά-δειλά "αξίζεις" μπας και αρχίσω να το πιστεύω, θα πρέπει πάλι να κάνω απολογισμό των λάθεων αλλά και των προσπαθειών μου, θα πρέπει να τα ζυγίσω όλα μαζί, θα πρέπει να λυγίσω, θα πρέπει να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μη πάρω τηλέφωνο, να ακούσω ένα καληνύχτα, θα πρέπει να κρατιέμαι με νύχια και με δόντια να μη σε ενοχλήσω, να μη σε αναστατώσω. 
Θα. 

Και είναι και αυτό που έπαθες και δεν έμαθες, γιατί κάθε φορά εμπιστεύεσαι ακόμη πιο πολύ, και πέφτεις αχόρταγα με τα μούτρα, γιατί νομίζεις αυτός ο άνθρωπος άλλαξε, ένιωσε, ωρίμασε. 

Και μαζί με εσένα, προδίδεται και η διαίσθηση σου, η νοημοσύνη σου, η εμπιστοσύνη σου, και απορείς μέχρι πότε θα τον αντέχεις αυτό το πόνο. 

Μαθημένο το βουνό στα χιόνια, κάθε φορά θα πονάει και πιο πολύ, πιο βαθιά, μέχρι να γυρίσει και να νιώσεις ξανά πως ζεις, και μετά μέχρι να φύγει πάλι..