Χειμώνιασε ξανά...

Το κρύο έκανε την εμφάνιση του αν και καθυστερημένα.. 
Και ναι τώρα μπορώ να πω ότι χειμώνιασε.. 
Τη κατάθλιψη και αυτή κάθε φορά... 


Τον αγαπάω τον χειμώνα, είναι αγαπημένη εποχή, 
όμως μαζί του έρχονται και τα Χριστούγεννα, 
η πιο καταθλιπτική γιορτή, 
κάτι νομίζεις ότι θα αλλάξει, κάτι λες ότι θα αλλάξει, 
και πάντα τα ίδια μένουν, 
όσα σταθερά, όλα ίδια... 


Και τι κατάθλιψη όταν ακούς το "Πάει ο παλιός ο χρόνος", 
είτε όταν είσαι μόνος, είτε όταν είσαι με άτομα που αγαπάς, 
είτε όταν είσαι με την οικογένεια σου, 
πάντα κλείνομαι στη μπάνιο, κλαίω κρυφά να μη με ακούσει κανένας.. 


Πραγματικά δε ξέρω τι με πιάνει εκείνη τη στιγμή, 
μια συγκίνηση, ένα σφύξιμο στο στομάχι, ένα κάτι ρε παιδί μου... 

Και κάθε χρόνο φτιάχνω λίστα, 
μια μεγάλη λίστα με αυτά που θέλω, με αυτά που θα αλλάξω, 
με αυτά που λέω πως 'ΠΡΈΠΕΙ' να γίνουν... 


Γιατί το κάνω αφού δε μου βγαίνει ποτέ; 
Συνήθεια μωρέ, να΄χαμε να λέγαμε... 


Και όλα αυτά γιατί; Για να γελάω στο τέλος, 
και να λέω, 'ναααααααα βούρλο, πάλι τίποτα δεν έκανες, 
μόνο λόγια είσαι, λόγια, λόγια, λόγια' 


Για αυτό φέτος αποφάσισα αυτή η λίστα
 να μη καθοδηγεί τη καρδιά μου, 
τα συναισθήματα, τα πιστεύω μου... 


Αυτή η λίστα θα είναι διαφορετική, δε θα πω 'σταμάτα να εμπιστεύεσαι΄
γιατί ξέρω πως ξανά θα το κάνω, 
δε θα πω 'σταμάτα να δένεσαι με λάθος ανθρώπους', γιατί ναι, πάλι θα το κάνω, 
δε θα πω ξανά 'μάθε να χαμογελάς΄ γιατί ξέρω ότι δε μπορώ να με αναγκάσω, 
θα έρθει μόνο του και αυτό... 


Η φετινή η λίστα έχει να κάνει καθαρά με ΕΜΈΝΑ, και τα θέλω ΜΟΥ. 
Με υλικά αγαθά πράγματα. 
Ίσως φέτος είναι ο καιρός να πάρω αυτό το δίπλωμα που τόσο καιρό λέω, 
αλλά ποτέ δεν το κάνω... 
Ίσως είναι ο καιρός να ασχοληθώ πάλι με τη ζωγραφική, 
να χώνομαι στα πινέλα και στα χαρτιά μου, στα σχέδια και στους τοίχους μου, 
να φτιάχνω πάλι πραγματάκια για τους ανθρώπους που αγαπώ, 
μικρά μεγάλα, χρήσιμα ή όχι... 
έτσι για το γαμώτο, για να βλέπω αυτό το χαμόγελο ευχαρίστησης όταν τους τα δίνω... 


Ίσως είναι καιρός να μάθω να κάνω σωστή διαχείριση των χρημάτων μου, 
να σταματήσω να τα τσιγκουνεύομαι για χρήσιμα πράγματα, 
να τα αξιοποιώ σωστά και να τα ...."ακουμπάω" εκεί που αξίζει. 
Να μη τα κάνω μασούρι και όταν αγανακτήσω να "μαζεύω" να τα ξοδεύω ασύστολα. 


Ίσως πρέπει να οργανωθώ ξανά από την αρχή,
 να αρχίσω πάλι προετοιμασία για μια επίπονη για εμένα διαδικασία, 
πανελλαδικές! 
Να προσπαθήσω έτσι για μια τελευταία φορά, 
για ένα στόχο που είχα από μικρή, 
και όμως παρασύρθηκα και τον άφησα στην άκρη... 
ποτέ δεν είναι αργά μωρέ, ας το κάνω επιτέλους! 


Ίσως πρέπει να κάνω εγώ την αρχή, 
να φτιάξω πάλι τη σχέση μου με την οικογένεια μου, 
να τα αφήσω όλα πίσω και να προσπαθήσω, 
πόσο απομακρύνθηκα από αυτούς; πόσο; 
Γιατί όμως;  
ΏΠΑ! Τι λέω; είπα δε θα καθοδηγήσω τη καρδιά φέτος, 
μόνο το μυαλό! 
Να φτιάξω τη σχέση μου με την οικογένεια μου λοιπόν. Τελεία. 


Ίσως είναι καιρός να ασχοληθώ με μια δουλειά που μου αρέσει, 
που με γεμίζει, που αγαπώ... 
Να ξυπνάω να πάω και να χαίρομαι, όχι να βρίζω τη τύχη μου κάθε πρωί, 
να μπαίνω στο χώρο της εργασίας και να με πιάνει ψυχοπλάκωμα, 
να μου χαλάει όλη η βδομάδα και να είμαι καλά μόνο τις Κυριακές. 


Καιρός να κάνω μια αλλαγή, ίσως κουρέψω τα μαλλιά μου, 
ίσως τα κάνω άλλο χρώμα, μπορώ να κάνω μια τρύπα, στη μύτη, 
στον αφαλό, στο αυτί, όπου μου κάτσει βρε αδερφέ, 
μπορεί να βάλω στο πρόγραμμα και τη γυμναστική, 
δε ξέρω, μπορεί.... 

Χειμώνιασε και εσύ δεν είσαι εδώ... 

Ή μήπως είσαι; 

Τι πάθαμε αγάπη μου εμείς; Πως φτάσαμε ως εδώ; 

Ας είναι, θα πω πάλι, 

για άλλη μια φορά... 

Λίγες ώρες...

Και πάνω στο πανικό, να πιάσω τη βαλίτσα, 
να αφήσω τη βαλίτσα, να τη γεμίσω, να τη φτιάξω, 
τσουπ τρυπώνεις από κάπου... 

Λίγες ώρες πριν φύγω, και ήθελα τόσο να δω.. 
Για λίγο, μόνο για λίγο.. 
Έστω και κλεφτά, να σε χαζέψω και να φύγω.. 

Πόσο φοβάμαι όμως,πόσο; 

Λίγες ώρες πριν φύγω και πάλι σκαλίζεις το μυαλό μου.. 
Που θα σε βρω;Που θα σε δω; 


Μήπως είναι έτσι καλύτερα; 
Μήπως; 
Δε πειράζει... 

ΚΑΛΌ ΤΑΞΊΔΙ ΝΑ ΈΧΟΥΜΕ.. 
ΚΆΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΔΩ ΞΑΝΆ, ΔΕ ΜΠΟΡΕΊ.. 

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει, στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει..

Κι δυό μας πήγαμε σε όνειρα μετάξι, μαζί σου αγάπη μου εγώ έχω πετάξει..

Έλα λίγο να τα πούμε...

Έλα λίγο να τα πούμε.. 
Να γελάσουμε, να ξεχαστούμε... 
Το έχω τόση ανάγκη σου λέω, 
δε μπορώ άλλο υποφέρω! 

Θα αρχίσω να γράφω τραγούδια έτσι; :)) 
Πέρα από τι πλάκα όμως.. 
ΈΛΑ ΛΊΓΟ ΝΑ ΤΑ ΠΟΎΜΕ! 
Αλήθεια το λέω, 
να πούμε για ότι θες, 
για βλακείες, 
για αστεία, 
για προβλήματα, 
να κάνουμε αμπελοφιλοσοφία.. 

Μόνο αυτό μου λείπει πλέον, 
μόνο αυτό... 
Ούτε τα χάδια σου, ούτε η αγκαλιά σου 
καλά νταξ μου λείπουν και αυτά, 
μη λέω ψέματα, αλλά όταν σκέφτομαι 
πόσο μαλάκας βγήκες τελικά το ξεχνάω 
και δε τα θέλω.. 

Αλλά ναι, η επαφή που είχαμε μου λείπει, 
μου λείπει πολύ... 
Έλα λοιπόν λίγο να τα πούμε πριν φύγω ρε μάναμ, 
μετά θα είμαι σε άλλη γη σε άλλα μέρη, 
που θα σε βρω στο διαόλου το σιχτίρ;;;;;;;;;; :( 

Συναυλία: Σ΄αναζητώ στη Σαλονίκη

Εχθές το βράδυ πραγματοποιήθηκε η συναυλία στο Καυτατζόγλειο Στάδιο "Σ'αναζητώ στη Σαλονίκη" που ήταν προγραμματισμένη να την κάνει ο Μητροπάνος, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβε. :(
Η συναυλία ήταν αποκλειστικά αφιερωμένη στη μνήμη του μεγάλου τραγουδιστή, και τον τίμησαν μεγάλα ονόματα του χώρου: Στέλιος Διονυσίου, Δημήτρης Μπάσης, Γιάννης Κότσιρας, Γιώργος Κατσαρός, Θάνος Μικρούτσικος, Διονύσης Τσακνής, Μανώλης Μητσιάς, Βαγγέλης Κορακάκης, Λάκης Παπαδόπουλος, Μίλτος Πασχαλίδης και Γιάννης Μηλιώκας.
Είχα την τύχη να είμαι εκεί και νομίζω πως αξίζει όσοι είχαμε την ευκαιρία να πάμε να την σχολιάσουμε, και όσοι δεν μπόρεσαν να είναι να σας δώσουμε μια γεύση από το τι ζήσαμε το χθεσινό βράδυ. 
Προσωπικά πέρασα φανταστικά, έκλαψα, γέλασα, χόρεψα, συγκινήθηκα και ως μικρή έμαθα περισσότερα πράγματα και οι μεγαλύτεροι θυμήθηκαν. :)
Ας αρχίσω από τα θετικά της όλης ιδέας. 
Τα εισιτήρια ήταν πραγματικά πολύ φθηνά, 6 ευρώ η προπώληση και 8 όσοι τα αγόρασαν το βράδυ κατευθείαν από εκεί, και για αυτό πιστεύω ότι ο αριθμός του κόσμου ξεπέρασε τς 30.000 χιλιάδες! Βέβαια όσοι αγαπούσαν τον συγκεκριμένο τραγουδιστή πιστεύω ότι και 15-20 ευρώ θα τα έδιναν με μεγάλη ευκολία, αλλά και πάλι στις μέρες που ζούμε ήταν μεγάλη διευκόλυνση η τιμή. 
Επίσης τα έσοδα της συναυλίας δόθηκαν στα ΚΑΠΗ της Θεσσαλονίκης και εύχομαι να γίνει σωστή διαχείριση των χρημάτων και να μην τα πετάξουν σε τίποτα εκδρομές αλλά να φτιάξουν λίγο το χώρο που περνάνε ατελείωτες ώρες οι ηλικιωμένοι. 
Δεν έγινε κανένα παρατράγουδο, φασαρία ή κάτι τέτοιο,τουλάχιστον εγώ δεν αντιλήφθηκα κάτι, ακόμη και όταν βγήκε ο Μπουτάρης () να καλώς ορίσει τον κόσμο και να πει δύο λόγια πέρα από κάποια δυσάρεστα επιφωνήματα των παρευρισκόμενων δεν έγινε απολύτως τίποτα παρατραβηγμένο, γιατί εγώ όταν τον είδα στη σκηνή τρόμαξα πως θα χαλάσει η συναυλία από την οργή των Θεσσαλονικιών, αλλά πάλι καλά δεν έγινε κάτι που να χαλάσει τη βραδιά. :D
Ο ήχος ήταν απίστευτος, πεντακάθαρος παρά την ένταση που ήταν πραγματικά υψηλή και ούτε που σε ενοχλούσε στα αυτιά ή κάτι τέτοιο που το έχω πάθει αρκετές φορές σε συναυλίες, ίσως βοήθησε και το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκε σε στάδιο. 
Από κει και πέρα όμως έχω και κάποια παράπονα. 
Κατά τη δική μου γνώμη αδίκησαν πολλά αγαπημένα τραγούδια του Μητροπάνου, γιατί δεν ακούστηκαν καν. Τώρα θα μου πεις, όλα τα τραγούδια του είναι ένα κι ένα, και αν ήταν να τα πουν όλα θα χρειαζόταν συναυλία 2 ημερών, με συνεχόμενες ώρες και χωρίς σταματημό ούτε για κατούρημα, αλλά και πάλι, κάποια τραγούδια δεν τα προσπερνάς, όπως παραδείγματος χάρη: "με μια πυρόγα" που περίμενα ο Μπάσης να το ερμηνεύσει μιας και το είχαν τραγουδήσει μαζί με τον Μητροπάνο και τον Αδαμαντίδη, "να σου λέω έλα", "εγώ γιορτάζω πάντα όταν πονάω" και πολλά πολλά άλλα. Μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα που δεν άκουσα τουλάχιστον αυτά τα τρία 
Η συναυλία πιστεύω ότι κράτησε πολύ-πολύ λίγο. Αν βάλεις και την καθυστέρηση που ήταν λογικό να υπάρχει στην αρχή, αφού μέχρι και τις 10 το βράδυ το στάδιο δε σταμάτησε να γεμίζει η συναυλία τελείωσε στις 12 μίση. Ουσιαστικά η συναυλία ήταν 2 με 2 μισή ώρες, δε λέω είναι καλές, αλλά για την συγκεκριμένη συναυλία και με συνδυασμό το κλίμα που επικρατούσε εκεί μέσα ήταν λίγο.
Το στήσιμο της σκηνής για εμένα ήταν λάθος, πολύ απομακρυσμένο λόγο του ότι πολύς κόσμος έκατσε στο πέταλο, όμως για εμάς που ήμασταν κερκίδες και μάλιστα πολύ ψηλά η σκηνή έμοιαζε σαν κουκκίδα και για τους τραγουδιστές δεν το συζητώ καθόλου, δεν φαινόντουσαν καν, πάλι καλά που έδειχναν οι οθόνες τους τραγουδιστές και είχαμε μια ιδέα για το τι συνέβαινε στη σκηνή.Αυτό βέβαια μπορεί να μη μπορούσαν να το αποφύγουν λόγο τεχνικών προβλημάτων, καλώδια κλπ, τι να πω δεν γνωρίζω, αλλά τουλάχιστον να ήταν κάπου στη μέση του γηπέδου, θα ήταν καλύτερα. 


Εννοείται πως ακούστηκαν μεγάλα τραγούδια του Μητροπάνου όπως, Σ'αναζητώ στη Σαλονίκη, Αν είσαι πλάι μου, Μια στάση εδώ, Σ'αγαπώ σαν αμαρτία, Σβήσε το φεγγάρι, Τα λαδάδικα και πολλά πολλά άλλα. 

Το Ρόζα δεν το ερμήνευσε κανένας από τους τραγουδιστές παρά μόνο ο ίδιος ο Μητροπάνος που η φωνή του πλημμύρισε το στάδιο και τη γύρω περιοχή, καθώς παίχτηκε ένα βίντεο από live του Μητροπάνου που το ερμήνευσε ο ίδιος με τον μοναδικό τρόπο που όλοι ξέρουμε. 
Το ίδιο έγινε και με το τραγούδι, Τα λαδάδικα που και η φωνή του Μητροπάνου ακούστηκε, αλλά και το τραγούδησε ο  Μανώλης Μητσιάς. 

Η συναυλία έκλεισε με τον τρόπο που έκλεινε και ο Μητροπάνος τις συναυλίες του και τις εμφανίσεις του, με το τραγούδι "Αλίμονο" όπου όταν τελείωσε η συναυλία όλοι έλεγαν με παράπονο "Μα καλά δεν είπαν ΑΥΤΌ το τραγούδι, αν είναι δυνατόν" και ξαφνικά ένα βίντεο αρχίζει να παίζει με το Μητροπάνο στις οθόνες και το τραγούδι τρύπησε κατευθείαν στα αυτιά μας, περιττό να πω το τι χαρτομάντιλα έβγαιναν από τις τσάντες εκείνη την ώρα!!!! 

Θα μου μείνει αυτή η βραδιά πραγματικά αξέχαστη, το ευχαριστήθηκα αλλά κάποια παράπονα τα έχω ακόμη!!! 

Ξεσκαρτάρισμα...

Και τα ζύγισα... 
και τα υπολόγισα.. 
και τα μέτρησα... 


Καταστάλαξα, είδα, κατάλαβα... 
Ότι μου κάνει κακό φεύγει... 
Κλειδώνει σε μια ντουλάπα... 


Τόσο καιρό παρακαλάω, 
παρακαλάω να γίνουν όλα όπως 
παλιά... 
Παρακαλάω να γυρίσεις, 
να σε έχω εδώ.... 


Όμως θα σε έχω πραγματικά; 
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, 
να σε έχω, αλλά στην πραγματικότητα, 
να μη σε έχω 
ή να μην σε έχω καθόλου; 


Μάλλον το πρώτο, 
ψεύτικη χαρά είναι, 
που με μαραζώνει,με ταλαιπωρεί.. 


Έτσι δε σε θέλω, 
όχι 
σίγουρα έτσι δε σε θέλω... 


Γιατί ξέρω πως τίποτα, 
τίποτα απολύτως, 
δεν θα είναι όπως παλιά... 


Ούτε το χάδι, ούτε το φιλί, 
ούτε το σ'αγαπώ, 
ούτε το βλέμμα, ούτε το χαμόγελο... 


Τίποτα, απολύτως τίποτα... 


Να είσαι μόνο καλά, 
αυτό, αλήθεια... 


Έχω τόσες γλυκές αναμνήσεις, 
και τόσες πικρές... 
Στο μέτρημα η ζυγαριά 
γέρνει στις γλυκές... 


Αλλά όταν σκέφτομαι τις πικρές, 
πόσο πολύ μαυρίζει η ψυχή μου... 


Και ήθελα τόσο πολύ, 
τόσο πολύ να σου τα πω αυτά
Να τα βγάλω από πάνω μου... 


Να ξέρεις πως το σκέφτομαι, 
και πως το ζω αυτό... 
Να ξέρεις πως πονάω, 
και πως αυτή η απόφαση, 
έγινε επιτέλους και από εμένα 
αποδεκτή.... 


Ένα λεπτό να στα πω θέλω, 
και μετά ας χαθείς, 
ας χαθούν τα πάντα... 


Ας μη σε δω ποτέ, 
ας μη σε αγγίζω, 
ας μη σε μυρίσω, 
ας μην σε αγκαλιάσω 
ποτέ, ποτέ ξανά... 


ας, ας, ας ... 


Τόσο δύσκολα αυτά, 
αλλά και τόσο αναγκαία... 


Και κάθε φορά που σε θυμάμαι, κάτι το στομάχι γαργαλάει.... 

Κυρία ήρθα και κυρία φεύγω, 

εγώ σ'αγάπησα, εγώ σε τίμησα, εγώ σε πρόσεξα και σε σεβάστηκα...

Να σουν και εσύ έτσι, αχ να σουν...

Αυτά είναι τα δύσκολα, αυτά είναι τα απίστευτα...

1) Να χαμογελάσω επειδή το θέλω...
2) Να προχωρήσω μπροστά... 
3) Να σταθώ πάλι στα πόδια μου... 
4) Να εμπιστευτώ... 
5) Να σε ξεχάσω... 
6) Να μη ξανά πάρω, να ακούσω τη φωνή σου... 
7) Να μη σκέφτομαι ότι ζήσαμε... 
8) Να μη πονάω τόσο βαθιά, τόσο αληθινά... 
9) Να μην αναρωτιέμαι, τι κάνεις, πως είσαι, χαμογελάς; 
10) Να μη κατηγορώ εμένα πάλι... 
11) Να μη πέφτω χαμηλά, κάθε βράδυ...κάθε βράδυ 
12) Να κοιμηθώ και να ξυπνήσω χωρίς να κλάψω... 
13) Να καταλάβω τι πραγματικά έγινε... 
14) Να καταλάβω εσένα... 
15) Να καταλάβω πως μετά από όλα αυτά, ακόμη μου λείπεις... 
16) Να καταλάβω τι πάθαμε... 
17) Να βγω έξω και να μην εύχομαι να σε δω... 
18) Να πετάξω, διαγράψω, εξαφανίζω όλα αυτά που σε θυμίζουν... 
19) Να σταματήσω να τα κοιτάω, να τα μυρίζω, να ξαπλώνω με αυτά αγκαλιά... 
20) Να σταματήσω να σε αγαπάω, πάντα,όπως παλιά, όπως και τώρα ακόμη... 

Αυτά είναι τα δύσκολα, αυτά είναι τα απίστευτα

να πεις για μια φορά, θα τραβήξω αντίθετα...

27/4/11 - 21/8/12

Και δεν ήρθες τελικά..

Και περίμενα εγώ... 
αλλά πουθενά εσύ... 
Πίστευα αυτή τη φορά θα έρθεις... 
Δεν ήρθες όμως... 

Στο παγκάκι το δικό μας, καινούργιος έρωτας γεννήθηκε.. 
Έκατσα και τους χάζεψα για λίγο.. 
Με κοίταξαν λοξά... 
Δεν με νοιάζει... 


Η ιστορία παίχτηκε ξανά από την αρχή... 
Μετά από τόσο πολύ καιρό..
Ένα αντίγραφο από εμάς... 
Χαζά γελάκια, αμήχανες κινήσεις,αστείες κουβέντες... 
Και στο τέλος ένα φιλί, μια αρχή... 

Και ήμουν εκεί και περίμενα, 
θαρρείς και κρεμόταν η ζωή μου, 
από το αν θα έρθεις ή όχι... 


Τι σκεφτόμουνα δε ξέρω... 
Γιατί το έκανα αυτό... 
Πάλι δε ξέρω... 


Αυτό που ξέρω, είναι ότι τελείωσε,
το ποιο πολύτιμο που είχα, 
η μαγεία... 


Κάποιο λάθος στα φίλτρα θα έκανα, 
κάτι θα πήγε στραβά στο ανακάτεμα... 


Δε πειράζει, 
ή μήπως πειράζει; 


Ο χρόνος θα δείξει, 
θα μας δείξει... 


Ξύπνησα σήμερα το πρωί, 
και δεν ήθελα να σου πω καλημέρα... 


Καλό σημάδι αυτό, 
ή μήπως όχι; 
Πάλι δε ξέρω... 
θα δείξει.... 


Και είχα τόσα να σου πω, 
όχι για να σε κρατήσω, 
όχι για να σε πείσω, 
απλά να στα πω... 


Να φύγουν από πάνω μου, 
να ελευθερωθώ,να κλείσω το κεφάλαιο, 
να αρχίσω να γελώ

Άσχημο πράγμα αυτό, 
να θες να πεις, 
αλλά.... 
να μη μπορείς... 
να μη σε αφήνουν... 


Και που να τα πω; 
Σε εσένα, σε εμένα; 
Στο κόσμο όλο; 


Και ποιος θα καταλάβει; 
Και γιατί να καταλάβει; 


Κουβάρια όλα στο μυαλό, 
και στη καρδία... 


Μα αυτή η καρδία, 
τη ξεροκέφαλη που είναι; 
Πονάει για αυτά που έχασε, 
και χαίρεται για αυτό που έζησε 


Μια σε ζητά, μια σε διώχνει μακριά... 
Πάντα όμως ξαναγυρνά.. 
Και χτυπά τρελά όταν σε βλέπω, 
αλλά ξεψυχάει, όταν σε χάνω... 


Σε χάνω, πάλι εκεί ταξιδεύω... 
Λάθος χρόνος... 
Σε έχασα... 


Τώρα πια σε έχασα, 
ή μήπως έχασες εσύ εμένα; 
Μήπως χάσαμε και οι δύο; 


Και ακόμη, είμαι εδώ... 


Θα το αποφεύγουμε για πολύ; 
Σε ρώτησα και χαμογέλασα, 
τότε, την μέρα που άρχισε 
η δική μας αρχή 


Πόσο βιαζόμουν τότε, 
να αρχίσουμε... 
Και πόσο τραινάρω τώρα, 
το τέλος... 


Βιαστικός ήσουν μια ζωή, 
και στην αρχή, και στο τέλος... 


Μια χάρη μόνο, 
μάθε να αγαπάς, 
γιατί το λες και τόσο ωραία... 
πόσο ωραίο είναι αυτό; 


Πόσο; 

αφού επιμένεις θα σου πω μια ιστορία, 

σαν την ακούσεις, θα γελάς ειρωνικά..

Άλλο ένα βράδυ...

Άλλο ένα βράδυ πέρασε,
ίδιο με όλα τα άλλα.
Τα πράγματα τα δικά σου,
Παντού σκορπισμένα να σε θυμίζουν, 
στο γραφείο, στις τσάντες, στα συρτάρια, μηνύματα στο κινητό.
Και να απορώ, πως μετά από όλα
ΑΚΌΜΗ σε χρειάζομαι.
πως; 


Πως παλεύω κάθε βράδυ, να πνίξω τους λυγμούς μου; 
Πως παλεύω να πνίξω τις κραυγές; 
Πως αναπολώ τα λόγια σου; 
Εκείνα τα παλιά που με ανέβασαν στα ουράνια.
Και μετά το χάος.
Μεγαλύτερος πόνος, 
όταν σκέφτομαι τα τελευταία σου λόγια,
αυτά που με κάνουν να πιάνω πάτο.


Κι όμως ακόμη σε χρειάζομαι.
ακόμη... 

Κάθε φορά σκουπίζω τα μάτια μου, 
και λέω θα προχωρήσω, 
τελείωσε.
Τρομάζω, τρομάζω τόσο πολύ, 
γιατί ξέρω πως μετά δεν θα υπάρχει επιστροφή, 
πως κάθε ευκαιρία να σε έχω πάλι εδώ,
μέσα στην αγκαλιά μου, θα φύγει.


Μετά τα "γιατί", σειρά παίρνουν τα πως,
και αυτό είναι ο πιο μεγάλος καημός.

Πάλι από την αρχή ή όχι;

Και όλο λες πως έφυγες, και πάλι εκεί μένεις...
Γιατί να μη μπορώ να λέω τέλος;
Γιατί όταν βλέπω πως κάτι δεν κολλάει, κάθομαι εκεί;
Γιατί υπομένω και επιμένω, ενώ μέσα μου ξέρω πως δεν θα βγει πουθενά; 
Γιατί πάντα κυλιέμαι και λέω δεν πειράζει,αντέχω άλλη μια φορά; 
Γιατί όταν όντως δεν αντέχω,σφίγγω τα δόντια;


Τόσα γιατί,που ξέρω τις απαντήσεις, κι όμως το μυαλό μου είναι κολλημένο... 
Περιμένω αλλαγή, από εμένα, από εκείνον, από κάπου.
Και εκεί που νομίζω ότι κάνω καλή δουλειά 
πάντα κάτι χαλάει,πάντα όλα είναι λάθος 
πάντα απογοητεύομαι και λέω δεν τα κατάφερα.

















Αυτή τη φορά όμως όχι,εγώ τα κατάφερα. 
Άλλαξα για εσένα,έγινα καλύτερος άνθρωπος,έμαθα,έπαθα
γέλασα,έκλαψα,αγάπησα,μίσησα.

Και με χαλάει γιατί αν έστω τα είχες περάσει σαν εμένα αυτά 
θα έλεγα δεν πειράζει, τουλάχιστον μάθαμε και οι δύο.
Απορώ κάποιες φορές,νιώθεις τίποτα; 
αγάπη,χαρά,ευτυχία,πόνο,δυστυχία,απογοήτευση; 
και αν ναι, γιατί τα κρύβεις τόσο;γιατί; 

Μα δες εδώ, κουβαλάς τόση άρνηση πάνω σου.
Δεν κατάφερα να το αλλάξω αυτό,συγνώμη,
γιατί ξέρω ήταν δική μου δουλεία 
δεν αισθάνομαι άσχημα όμως,
γιατί ξέρω πως δεν το ήθελες καν ο ίδιος.

Σου αρέσει να είσαι έτσι,
και θα σταματήσει όταν βρεις κάτι 
να σε αιχμαλωτίσει, να σε συναρπάσει, να σε μαγέψει.


Και αυτό το κάτι μάλλον δεν ήμουν εγώ,
όχι, σίγουρα δεν ήμουν εγώ, 
δεν πειράζει όμως,καλή καρδιά.


Είχα νεύρα μαζί σου, όμως γύρισα, 
και ακόμη δεν ξέρω το γιατί,
ακόμη... 
Και να για άλλη μια φορά, 
που οι δρόμοι μας χωρίζουν 
και το ήξερα ότι θα γίνει, γρήγορα, πολύ γρήγορα
όμως γύρισα
Δεν ξέρω το γιατί,
πω γαμώ, από το πουθενά πετάγονται αυτά τα γιατί.


Μάλλον ήταν η συνήθεια, 
η πολύ κακία συνήθεια 
να σε έχω ανάγκη


Να προσέχεις,
όχι εσένα,εσύ ξέρω πάντα θα είσαι καλά, 
να προσέχεις να κάνεις από δω και πέρα 
και τους άλλους να είναι καλά.
Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι.


Είναι μόνο αυτή η κακιά συνήθεια που έχει μείνει, 
η ανάγκη να σου λέω καλημέρα,
κάποια στιγμή θα φύγει,
σαν εσένα.

ΤΑ ΛΕΜΕ!

Κάποτε του είχα πει πως όλοι φεύγουν και μας αφήνουν...
και μου είπε -εγώ δεν θα σε αφήσω, είμαι εδώ,
που είναι τώρα;
τόσα ερωτήματα,οργή και πόνος
γιατί πάντα τα πιστέψω...
Τι κέρδισε;τι κερδίσαμε;
μου είπε να κρατήσω να θυμάμαι τα καλά
δεν τα θέλω όμως.

Σιγανά μέσα μου όλο το βράδυ ευχόμουν να το πάθει κάποτε
να το νιώσει.
να πονέσει τόσο
να φοβάται να εμπιστευτεί,να φοβάται να αγαπήσει
και το έλεγα με όλη μου τη δύναμη

όχι όμως σήμερα
όχι
δεν είμαι έτσι,
και εύχομαι ο καιρός που περνάει να μην με κάνει έτσι
Νόμιζα πως ήταν η εξαίρεση
μα τι ειρωνεία,ήταν ο κανόνας.

Ήμουν καλά κλεισμένη στο καβούκι μου
προστατευμένη
μακριά από κάθε τι που μπορούσε να με πληγώσει,
μακριά από κάθε συναισθηματικό κίνδυνο
γιατί με έβγαλα από εκεί;
αφού ήξερα,δεν θα το αντέξω ,είμαι αδύναμη.

Τουλάχιστον βγήκε λάθος
και μάλιστα στα ίδια του τα λόγια,
στις ίδιες του τις πράξεις

Δεν ήξερα τι να του πω,
να περνάς καλά,να είσαι καλά,
και δεν ήξερα γιατί δεν τα πίστευα
ούτε ήθελα να είναι,ούτε να περνάει καλά,
με σιχαίνομαι που σκέφτομαι έτσι για αυτόν
ποιος να μου το'λεγε,
θα τον περνούσα για τρελό.

είναι η οργή,
αυτή με κάνει να σκέφτομαι έτσι,
για αυτό συγχώρα με προς το παρόν για τις κατάρες
θα μου περάσει,
κάποια στιγμή θα μου περάσει... 

μπάσταρδε,πονάνε οι λέξεις...

εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις... 

τα λέμε... 

άκου και κάτι αληθινό...

αγάπη μου αντίο,πονάω.. 

γαμώτο... 

ΤΑ ΛΕΜΕ!

Κι αν αγαπώ θέλω να ακούω πως μ'αγαπάνε,,

Αγάπα χωρίς να περιμένεις κανένα αντάλλαγμα.

Η αγάπη είναι ανιδιοτελής. 

Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που σου επιστρέφεται στο πολλαπλάσιο, γι' αυτό δώσε όση περισσότερη μπορείς.

    Θυμάμαι τον εαυτό μου κοντά ένα χρόνο πριν,που τις παραπάνω φράσεις δεν τις έλεγα απλός,αλλά τις ΠΊΣΤΕΥΑ-ΤΙΣ ΈΝΙΩΘΑ!
   Ίσως επειδή το μόνο δείγμα "αγάπης" που είχα γνωρίσει και μάλιστα από τη πρώτη κιόλας μέρα που έκανα την εμφάνιση μου στο μάταιο τούτο κόσμο ήταν της...ΜΑΜΆΣ ΜΟΥ!

   Με αγαπούσε ότι κι αν έκανα,όπως το έκανα ακόμη και σήμερα!Αν της φωνάξω συνεχίζει να μου μιλάει ψιθυριστά, αν θυμώσω και φύγω από το σπίτι κατευθείαν αρπάζει το τηλέφωνο και παίρνει ασταμάτητα μέχρι να ακούσει τη φωνή μου!Μικρή της λέρωνα τα σεντόνια-πετσέτες-καναπέδες,γελούσε δυνατά με τα ανοησίες μου και μετά καθάριζε με τις ώρες!

   Ένα χρόνο μετά αφού ένιωσα την αγάπη μέχρι το κόκκαλο και μάλιστα με το αντίθετο φύλλο παραδέχομαι δημοσίως ότι οι παραπάνω φράσεις είναι η μεγαλύτερες πίπες που τόλμησα ποτέ να υπερασπιστώ με κάθε τρόπο,ό χι η αγάπη δεν είναι ανιδιοτελής,δεν πρέπει να είναι! 

   Αγάπησα πολύ, πάρα πολύ και το ίδιο θέλω να πιστεύω ότι αγαπήθηκα και εγώ.
   Αυτό που έμαθα μέσα σε ένα χρόνο είναι ότι η ανάγκη μου για να ακούω το σ' αγαπάω είναι τεράστια,όπως επίσης ότι θέλω να παίρνω πίσω αυτά που δίνω, και δεν τα θέλω στο μέλλον, ούτε να ανταμειφθώ στην επόμενη ζωή μου,τα θέλω τώρα - ΤΏΡΑ ΤΑ ΔΊΝΩ ΚΑΙ ΤΏΡΑ ΤΑ ΘΈΛΩ! 

   Όπως νιώθω την ανάγκη να σε αγαπώ,να σε σέβομαι,να σε λατρεύω, να κοιτάω στα μάτια σου και να λιώνω,έχω όχι την απαίτηση αλλά τον κρυφό (πλέον-φανερό) πόθο να κάνεις το ίδιο και να έχεις την ίδια ανάγκη.

   Είμαι μαζί σου γιατί έχω να προσφέρω πολλά,αν είσαι διαθετημένος να τα δεχτείς θα είσαι διαθετημένος να τα δώσεις και εσύ!Αν όχι μάλλον ζητάς πολλά και εγώ είμαι ολίγον τι τσιγκούνα! 

  
   Η ανιδιοτελής αγάπη είναι για τους γονείς,τα κορόιδα, και τους αδύναμους!Αν δεν ανήκεις σε μια από αυτές τις κατηγορίες καλά θα κάνεις να θάψεις βαθιά στη γη αυτές τις ανόητες αντιλήψεις,να σηκώσεις το κεφάλι σου,να χαμογελάσεις και να στρέψεις το ενδιαφέρον σου σε πιο δίκαιους και πιο ευχάριστους ανθρώπους,όταν κάποιος "τσαλαπατάει" τα αισθήματα σου αγνοώντας τα χωρίς να δείχνει ενδιαφέρον στις ανάγκες και τα θέλω σου είναι ο τελευταίος που αξίζει όχι την αγάπη σου, αλλά την προσοχή σου εξαρχής! 

Κι αν αγαπώ θέλω να ακούω πως μ' αγαπάνε,

κι αν αφεθώ να' χουνε κάπου να με πάνε...    

Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα!

Δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα τα άκουσα, τα είδα όλα με σένα.
Αφού ήσουνα το πιο ωραίο ψέμα δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα . . .

2012...

   Ούτε χρόνια πολλά και καλή χρονιά δε σας είπα, αλλά με εκείνα και τα άλλα ξέχασα τελείως αυτό το σπιτάκι μου.. 

   Δε ξέρω τι γίνεται πάντως χάλια το 2012 μέχρι στιγμής! Όλα τα στραβά και τα ανάποδα βρίσκουν σιγά σιγά το δρόμο του σπιτιού μου και τσακ!με χτυπάνε! 

να δω μέχρι πότε θα αντέξω όμως, κουράστηκα το τελευταίο καιρό να ξυπνάω και να κοιμάμαι με το φόβο, μήπως χάσω αγαπημένα πράγματα,άτομα...αυτόν!
    
   Ο εγωισμός καλά κρατεί με κυρίαρχο ρόλο, να μας κάνει ότι θέλει και όπως θέλει...ποιος να μου το έλεγε πως εσύ μετά από τόσο καιρό μετά από όλα αυτά που έχουμε περάσει, θα γίνεις ο μεγαλύτερος εχθρός του εγωισμού μου! 

   Πάντα περνούσε το δικό μου, πάντα, από μικρή που μάλωνα με την αδερφή μου για τις κούκλες μέχρι και σήμερα που και με το θεό να μαλώσω θα σηκώσει τα χέρια ψηλά και θα με αφήσει να κερδίσω!

   Από την αρχή φαινόταν πως αυτή θα ήταν μακράν από τις πιο αρρωστημένες σχέσεις που υπάρχουν, με καυγάδες,νεύρα,φωνές,τσακωμούς.

    Στις αρχές ήταν καλά μπορώ να πω ότι το διασκέδαζα,εκτός του ότι ξέσπαγα τα νεύρα μου σε έναν άνθρωπο που τα άντεχε, τα ξέσπαγα σε έναν που είχε ακριβώς τα ίδια με τα δικά μου (μπορεί και χειρότερα μη σου πω), αλλά το διασκέδαζα η άτιμη, φωνές καυγάδες, έβγαζες ότι ήθελες να βγάλεις από μέσα σου και μετά το καλύτερο κομμάτι της ιστορίας, ένα βλέμμα που με έκανε να λιώνω παρέα με 5 λέξεις "αντε φτάνει με αυτό;βαρέθηκα", έπειτα ένα συγνώμη,ένα σ'αγαπώ, η ωραιότερη αγκαλιά του κόσμου και όλα περασμένα ξεχασμένα!
 
   Και φτάνουμε στο σήμερα, που οι φωνές και η καυγάδες καλά κρατούν και με το παραπάνω θα έλεγα, αλλά χάθηκε το βλέμα, η αγκαλιά, το φιλί, το σ'αγαπώ... 

   Του έχω κάνει παράπονα για αυτό και η απάντηση είναι "δεν μπορώ εγώ να μιλάω έτσι", μάλλον τώρα ξαφνικά άλλαξε και αυτό, γιατί παλιότερα έτσι ήμασταν! 
   
   Ένα τήλεφωνο στο τόσο,λίγα λεπτά της μέρας συναντιόμαστε,1-2 ώρες στο τόσο μοιραζόμαστε το κρεβάτι,μισή ώρα γέλιου,2 λεπτά φιλιού, 15 ώρες φωνές.
   Κάνω πίσω δε κάνεις εσύ, κάνεις εσύ πεισμώνω εγώ!
Μου λείπει το πως ήμασταν, μου λείπεις εσύ, μου λείπω και εγώ γιατί ξέρω πως έχω αλλάξει... 

.