Πως να ξεχάσω, πως;

Εγωιστικό να θυμάμαι το μπλοκόσπιτο μου μόνο όταν έχω θέματα, το ξέρω.. 
είναι που όταν είμαι καλά δεν έχω ανάγκη να γράψω... 


27/04/11 

Αμήχανη μέρα, άβολη αλλά τόσο γλυκιά... 
Σε κοιτούσα και ανυπομονούσα φοβισμένα για το τι θα γίνει. 
Η γλώσσα μου άλλοτε έτρεχε ροδάνι για να αποφύγω τη συζήτηση 
και άλλοτε σταματούσε για να σε χαζέψω, να σου δώσω σειρά να μιλήσεις... 

Χαμόγελα, άγχος, ενθουσιασμός έγιναν ένα και κατέληξαν σε ένα φιλί, 
άσχημο, αμήχανο, βιαστικό και αρτσούμπαλο φιλί. 
Δεν μου είπες τίποτα, το προσπέρασες, τι "υπέροχα χείλη", 
αυτό είπες και συνέχισες... 

Ζεστάθηκαν τα χείλη μου, πήρα τη ρέγουλα και βρήκα το ρυθμό μου, 
η αμάθεια είναι χειρότερο από την ημιμάθεια... 
Μου το έμαθες όμως, αργά- αργά μου το έμαθες... 

Φιλιά, αγκαλιές, χάδια... 
έρωτας.. 
Και μαζί με αυτά κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη νοιάζομαι, σέβομαι, 
λατρεύω, αγαπάω...κυριολεκτικά πεθαίνω στην ανάγκη για εσένα... 

Εγώ η κλειστή, η καχύποπτη, η παράξενη και περίεργη με εσένα έβγαλα το σκασμό, 
και απλά έμαθα... 


Σε έχασα, σε βρήκα, σε ξανά έχασα... 
Σε ξανά βρήκα...
Σε ξανά έχασα... 


15/10/12 


Σε βρήκα ξανά. 
Τη χαρά, ένιωθα το μέσα μου να ζεσταίνεται.. 
Μετά από τόσο καιρό θα σε ξανά έβλεπα, ίσως να σε ακουμπούσα κιόλας. 
Λίγα αμήχανα λεπτά, όπως τη πρώτη φορά... 
Γελούσα τόσο πονηρά, τόσο αληθινά... 


Και ξανά ένα φιλί, αλλιώτικο από το άλλο,  
αυτή τη φορά ήξερα, 
και ένιωθα, και αγαπούσα, και νοιαζόμουν, και πέθαινα για σένα... 

Μέσα από εκείνο το φιλί προσπάθησα να σου δείξω πόσο πολύ μου έλειψες, 
πόσο σε είχα ανάγκη, και πόσο κρατιόμουν όλο αυτό το καιρό. 


Δεν είπαμε πολλά, ένα συγνώμη ζήτησα και μια υπόσχεση, 
"μη μου το ξανά κάνεις ποτέ αυτό, όχι έτσι, υποσχέσου το" 
Ποτέ... 
χαμογέλασες και μου είπες ποτέ... 
11.860 μέρες είπες, τόσες σε θέλω. 


23/03/13 



Με απογοήτευσες τόσο πολύ.  
Σε κοιτούσα και δεν σε γνώριζα, 
ήσουν εσύ, αλλά όχι.....εσύ. 


Σαν αγρίμι μέσα σε κλουβί, 
όχι μόνο εκείνη τη μέρα, 
αρκετό διάστημα τώρα... 


Κάτι σε έτρωγε, κάτι σε τρώει, 
δε πατάς καλά στη γη, και επειδή εγώ μαζί σου πετάω τόσο καιρό 
προσγειώθηκα απότομα... 



Τι δαίμονες του κάτω κόσμου σε πειράζουν; 

Μαγικά θα κάνω να τα διώξω. 
Πως; 




Τι να κάνω; Σε τη γλώσσα να στο πω; 
Να βάλω τη μουσική να σου μιλήσει; 
Πάλι δεν ακούς.... 
Πάλι ο νου σου στο κακό μόνο γυρνάει... 


Και εγώ εδώ, να μένω πάλι πίσω, 
να πληγώνομαι πάλι από εσένα, 
να πονάω πάλι για εσένα, 
να νοσταλγώ πάλι εσένα, 
να αρρωσταίνω πάλι για εσένα... 

Αλλά εσύ, αλλού. 
Ο νου σου στο κακό μόνο γυρνάει. 


Τι στο διάολο; Δαίμονες του κάτω κόσμου σε πειράζουν; 
Μαγικά θα κάνω να τα διώξω. 
Πως; 


Μου είπανε πως μ' αγαπάς, 
ξωτικά, γρύλους και νεράιδες ρώτησα... 
Μια νεράιδα μου είπε μ' αγαπάς, 
μεγάλη αγάπη σου είμαι είπε, 
τελικά είμαι; 


Και πως σε αγαπάει αυτή η νεράιδα, 
φυλαχτό στο κόρφο της σε έχει, 
ούτε στα όνειρα σου δε το βλέπεις... 


Τόσο άδικος, 
τόσοι άνθρωποι για εσένα αγωνιούν, 
για εσένα νοιάζονται, 
ή δε το βλέπεις, ή κάνεις κατάχρηση της αδυναμίας που σου έχουν.. 


Λίγο μυαλό να είχες θα το έβλεπες, 
μας λαχταράς όλους με αυτά που κάνεις, 
και είναι άδικο για ανθρώπους που δίνουν τη ζωή τους για εσένα... 


Εγώ είμαι περαστική, αδικαιολόγητος είσαι και πάλι, 
αλλά η σημασία μου μικρή, 
οι άλλοι τι σου φταίνε; 
Γιατί τους στεναχωράς; 


Τι δαίμονες του κάτω κόσμου σε πειράζουν; 

Μαγικά θα κάνω να τα διώξω. 
Πως; 

Και πήρα πάλι να δω τι κάνεις... 

Και πήρα πάλι να σε ακούσω, 

από τη φωνή σου εγώ καταλαβαίνω, 

όλο σου το μέσα καταλαβαίνω... 

Εσύ η πνοή μου, 

εγώ σε καταλαβαίνω... 

11.860 μέρες είχες πει.. 

Και αυτό συνέχεια στα αυτιά μου βουίζει, τις πληγές μου να σκαλίζει...