I feel pretty,oh so pretty!...and back!

Τι ευχάριστο συναίσθημα ρε παιδί μου να νιώθεις όμορφη. 

Λίγο σπρώξιμο χρειάζεται, ίσα να πάρεις μπρος, 

να βγεις από το σπίτι, να κάνεις ψώνια, να αλλάξεις τα μαλλιά σου, 

κάτι βρε αδερφέ να νιώσεις πως "μετράς"... 

Το ευχαριστήθηκα μέχρι αηδίας σήμερα, έκανα ψώνια, 

πήγα σε σωστό κομμωτήριο, με έκαναν μασάζ, με κούρεψαν, με χτένισαν,  

και πραγματικά ένιωσα απίστευτα, κατευθείαν ήρθαν όλα, 

και όρεξη, και αυτοπεποίθηση και κέφι! 

Επόμενος στόχος, τατουάζ! 

Παλιότερα ήμουν κάθετη πως δεν θέλω να κάνω, 

και αν κάνω θα είναι πολύ συγκεκριμένος ο λόγος, 

τώρα όμως την είδα τελείως διαφορετικά, 

και πραγματικά γουστάρω μέσα από τη καρδιά μου 

να χτυπήσω ένα, 

διάλεξα ακριβώς τι θέλω να κάνω και που, 

μου λείπουν μόνο τα λεφτά, 

αλλά επειδή έχω να δώσω και κάτι "λίγα" για το δίπλωμα, 

κρατιέμαι! 

Το ξέρω έχω ανοίξει πολλά κεφάλαια μαζί, 

δουλειά, αλλαγές, ψώνια, έξοδοι, διπλώματα, σχολές, 

αλλά την αγαπάω τόσο πολύ αυτή τη φάση, 

την απολαμβάνω με όλη στη σημασία της λέξεως, 

νιώθω τόσο δραστήρια που όλα τα αρνητικά απλά διαγράφονται! 

Από την άλλη δε, όπως πάντα, έτσι και τώρα έχω κάτι μικρά, 

(αλήθεια μικρά) πισωγυρίσματα, και όχι τόσο επειδή το θέλω, 

αλλά επειδή με προκαλούν οι καταστάσεις. 

Τώρα βρήκαν να πετάγονται από παντού γνωστοί  

(άντε να τελειώσουν οι μέρες "διακοπών" να κλειστούν στις σπηλιές τους!), 

και να ρωτάνε ΌΛΟΙ μα όλοι, όχι πως τα πάμε, ούτε τι κάνει, 

να με ρωτάνε τι κάναμε το Πάσχα. 

Και δεν με εκνευρίζει η περιέργεια, με εκνευρίζει η συγκεκριμένη ερώτηση 
και η σιγουριά στα μάτια τους πως εμείς είμαστε ακόμη μαζί, και πως εμείς, 
φτάσαμε σε σημείο να περνάμε μαζί τις γιορτές. 

Και γιατί σε εκνευρίζει θα μου πεις; 

Με εκνευρίζει, γιατί τελικά όντως αυτό που είχαμε ίσως ήταν κάτι σοβαρό, 

ίσως είχε μια αξία που όλοι την έβλεπαν αλλά εμείς πετούσαμε χαρταετό. 

Γιατί ναι, όλοι οι υπόλοιποι περίμεναν να περάσουμε μαζί το Πάσχα, 

είτε με τους δικούς σου, είτε με τους δικούς μου, είτε απλά με φίλους, 

αλλά το περίμεναν, κάτι που εμείς και στα "καλύτερα" μας να ήμασταν, 

δεν θα το σκεφτόμασταν καν, και αυτό γιατί ή εγώ θα φοβόμουν να το προτείνω, 

ή αυτός δεν θα το είχε καν στο μυαλό του. 

Και εκεί είναι που με πιάνουν οι σκέψεις όπως

 "γιατί ρε γαμώτο να μην μπορούμε; Τι μπορεί να άλλαξε; 

Αφού πλανήτης με εμάς χώρια δεν γίνεται να υπάρχει.", 

εκεί είναι που σιγομουρμουράς συνέχεια, 

"θέλω να σε δω να με συναντάς, δεν μπορεί να μη σου λείπω, 

καλύτερα μαζί σου και τρελός" και ψάχνεις τρύπα χωθείς,
 αλλά οκ αυτά τα ελέγχω, 

με πατάω ένα σκαμπίλι στο κούτελο φωνάζω συγκεντρώσου 

και επανέρχομαι στη πραγματικότητα, 

και είναι και αυτό που από μικροπράγματα ανακαλύπτεις τις 

μεγάλες πληγές, γιατί όντως απορώ για ποιο λόγο έκατσαν έτσι τα πράγματα, 

η καθ΄όλα   "σοβαρή" σχέση μας τελικά ήταν σοβαρή; ή ήταν απλώς θέατρο  

στα μάτια των άλλων; αυτή η άνεση που είχαν όλοι όταν ρωτούσαν, 

"που κάνατε Πάσχα εσείς;" με έφερε σε τρομερά αμήχανη θέση, 

γιατί δεν ήξερα τι να απαντήσω,

1) "Από που κι ως που να περάσουμε μαζί το Πάσχα; Ξέρεις..χωρίσαμε" 

2) "Το Πάσχα δεν το περάσαμε, το προσπεράσαμε..άσε χωρίσαμε" 

3) "Καταρχάς χωρίσαμε, και δεύτερον και μαζί να ήμασταν, γιατί να το περνούσαμε μαζί;" 

Το 1 και το 2 δεν με καλύπτουν έτσι κι αλλιώς γιατί ξέρω πως και μαζί να ήμασταν, 

πάλι δεν θα μπορούσα να πω τίποτα, γιατί πάλι το Πάσχα, ΔΕΝ θα το περνούσαμε μαζί, 

από την άλλη αν έδινα την 3τη απάντηση, θα μείωνα εγώ η ίδια την σχέση που είχα, 

γιατί όντως θα έδινα την εντύπωση πως δεν ήταν δα και κάτι σοβαρό, 

2 χρόνια τώρα, τον χρόνο μου σπαταλάω... (που στην τελική δεν είναι έτσι, βασικά, 

δεν αισθάνομαι πως ήταν έτσι) 

Αλλά πραγματικά θα ήθελα να δω μέσα στο μυαλό των άλλων, 

τι σημαίνουμε εμείς μαζί...περιέργεια το έχω... 

Και κοίτα να δεις που πίστεψαν τρίτοι σε εμάς, 

αλλά εμείς οι ίδιοι δεν ήμασταν άξιοι να δούμε ούτε πέρα από τη μύτη μας... 

(αλλά την κωλάρα μας την είδαμε, έτσι;) 

-Τι θέλεις και τα σκαλίζεις τώρα ρε μάγισσα; 

-Κουβέντα να γίνεται...