- Γιατί, γιατί; ΓΙΑΤΊ; Όλα σε εμένα ρε γαμώτο, είναι δυνατόν, που πάω και πέφτω; Ο ένας χειρότερος από τον άλλον, ΓΑΜΏΤΟ ΔΗΛΑΔΉ!
- Κάτσε μη τρέχεις πονάνε τα πόδια μου!
- Καλά σου λέει ρε αγάπη περίμενε..
- Ε ΡΕ ΠΟΎΣΤΗ!
5 ώρα το πρωί, με τις γόβες ανά χείρας, να περνάμε σφαίρα κεντρικούς, να προσπαθούμε να αποφύγουμε περίεργους, να μαζεύουμε το τρελό τυπάκι απ΄τα πατώματα, και εγώ να πεινάω!
Με τα πολλά καθίσαμε για μάσα, προσπαθώντας τις 6 παρά πλέον, να ψυχολογήσουμε καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα, να ρίξουμε ευθύνες σε εμάς, σε αυτούς, στον ανάδρομο ερμή, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως τελικά ίσως το παραμύθι με τον βάτραχο όντως έχει ξεθωριάσει..
Ήθελα μέσα απ΄τη καρδιά μου αυτό το τρελό τυπάκι να βρει το "μοναδικό" της, και νιώθω ευθύνες που πολλές φορές εγώ η ίδια όχι απλώς της φούσκωνα το κεφάλι, αλλά δικαιολογούσα καταστάσεις λέγοντας πως "μάθε να καταπίνεις και 5 πράγματα, η καχυποψία σου δεν έχει όρια!", και νιώθω πως το βάρος ευθύνης που έχω απέναντι σε αυτή τη κατάσταση είναι τόσο μεγάλο που δεν έχω λόγια να της ζητήσω συγνώμη...
Την στιγμή που γύρισα το κεφάλι και είδα αυτό που είδα, ένιωσα το αίμα μου να παγώνει, ήθελα να την πάρω από εκεί και να φύγουμε αλλά πρώτα ήθελα τόσο πολύ να του λιώσω το κεφάλι στην άσφαλτο με το αυτοκίνητο! Δεν ήμουν ποτέ βίαιος άνθρωπος και σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις θέλω να προκαλέσω σωματικό πόνο στον άλλον, εχθές λοιπόν βρέθηκε ο υπέρτατος μαλάκας που όχι μόνο με έκανε να θέλω να τον σακατέψω αλλά να τον εξαφανίσω με τα ίδια μου τα χέρια...και καθώς προσπαθώ να ηρεμήσω τα νεύρα μου και να βρω ένα τρόπο να πω στο τρελό τυπάκι τι κατάσταση επικρατεί στο ακριβώς διπλανό τραπέζι, το τρελό τυπάκι με ρωτάει αν πρέπει να πάει να τον ρωτήσει γιατί έχει απομακρυνθεί και αν έχει κάνει κάτι λάθος!
Και εκεί είναι που το αίμα έχει φτάσει στον Όλυμπο, γιατί καθώς ακούς τους παραλογισμούς από τη μια πλευρά, έχεις από την άλλη το απίστευτο υπερθέαμα, η γκόμενα - τούρτα, με την τρέσα που κρέμεται από τη μπλούζα της να χώνει βαθιά τη χερούκλα της στα οπίσθια του "μοναδικού" της φίλης σου, και αυτός να χώνει την στραβωμένη μάπα του στα πεσμένα βυζιά της.
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα περάσω μια τέτοια κατάσταση, γιατί πίστευα πως δεν θα πέσουμε σε τέτοια σκάρτα άτομα γιατί υποτίθεται έχουμε λίγο μυαλό...υποτίθεται κόβει το μάτι μας!
Πραγματικά, πόσο καλός μπορεί να είναι ο άλλος στο να παίζει έτσι εύκολα; Στα μάτια όχι μόνο των γυναικών, αλλά ΌΛΩΝ, έμοιαζε ο "Κύριος τέλειος", όλοι είχαν να μιλάνε με τα καλύτερα, και όχι λόγια του αέρα, υποτίθεται τον ήξεραν, και έδινε και αυτός σημάδια που σε καμία περίπτωση δεν θα σε καθοδηγούσαν στο να τον αμφισβητήσεις.
Και δεν μπορώ να καταλάβω πως λειτουργεί όλο αυτό, ειλικρινά ρε παιδιά, πόσο φτωχός στο συναίσθημα πρέπει να είσαι για να βγαίνεις βόλτα το βράδυ να την μια, και να μιλάς για μαγευτικά και ανείπωτα πράγματα, και το άλλο βράδυ να πασπατεύεις μπροστά σε ένα ολόκληρο μαγαζί στο οποίο εργάζεσαι, και ξέρεις πως γνωρίζουν την "κοπέλα" σου τα βυζιά μιας άλλης.
Πόσο κακός άνθρωπος μπορεί να είσαι, για να παίζεις έτσι εύκολα με τα συναισθήματα και την αξιοπρέπεια της άλλης; Θέλεις να κάνεις την κουτουκέλα κύριε; Κάν΄την αλλού, όχι εκεί, όχι σε μέρος που την ξέρουν όλοι, που την βλέπουν καθημερινά, όχι με τέτοιο τρόπο, όχι σε έναν άνθρωπο που δεν έχει δώσει δικαίωμα ποτέ σε κανέναν να την πιάσει στο στόμα της και να την ξεφτιλίσει με τέτοιο τρόπο.
Και είναι και αυτό το γαμώτο που σε πατάει και λες πως τελικά ίσως φταις εσύ.. ίσως κάτι έκανες λάθος και δεν φταίει αυτός, το πρόβλημα είναι όλο πάνω σου! Και ρίχνεις πάλι τον εαυτό σου, και έχεις ανεξήγητα "γιατί" να αιωρούνται στον αέρα, να νιώθεις πως δεν ήσουν αρκετή, δεν ήσουν ελκυστική, δεν ήσουν αυτό το "κάτι παραπάνω".. και άντε να ανοίξεις το κεφαλάκι αυτής της πανέμορφης κοπέλας και να της χώσεις μόνο μια φράση..μια τόση δα φρασούλα "ΌΧΙ ΡΕ, ΑΥΤΌΣ ΕΊΝΑΙ ΜΑΛΆΚΑΣ!" ...
Και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις βλέπεις τα δικά σου και λες πως τελικά υπάρχουν και χειρότερα, συγκριτικά εγώ ήμουν "καλύτερα", γιατί μπορεί να ξεθώριασε η σπίθα, αλλά η ειλικρίνεια, ο σεβασμός και η αφοσίωση υπήρχε όπως στις αρχές...γιατί κάποια πράγματα ήταν και θα είναι πάντα αγνά για εμάς τους δύο.. και παίρνεις τηλέφωνο στις 5 το πρωί ίσα να ακούσεις τη φωνή του, όχι γιατί θέλεις να γυρίσεις πίσω επειδή είδες τι κυκλοφορεί..απλά να επιβεβαιωθείς πως αυτό το "καλύτερα" που είχες κάποτε υπάρχει ακόμη, και ας μην το έχεις εσύ...και στη τελική παραμένει το άτομο που εμπιστεύεσαι όσο κανέναν άλλον και στα δύσκολα θα τον πάρεις τηλέφωνο..είτε να έρθει να σπάσει τα μούτρα του μαλάκα, είτε να σε συμβουλέψει..είτε απλά να σου πει "γάμησες μας βραδιάτικα"...όταν συνέλθεις όμως, στα δύο τουτ κλείνεις το τηλέφωνο, και σκέφτεσαι.. "δεν πρέπει να είσαι εσύ το στήριγμα μου, κάποια στιγμή πρέπει να μάθω να χειρίζομαι κάποιες καταστάσεις μόνη μου"
~_~
- Τρελό τυπάκι, θέλεις να πάρουμε παγωτό για το σπίτι;
- Όχι..θέλω να πάμε σπίτι να κλάψω με την ησυχία μου, αρκετοί με άκουσαν σήμερα...
Και ενώ λυγίζω καθώς βλέπω πόσο πόνο έχει στα μάτια της το τρελό τυπάκι, σκέφτομαι πως εγώ στη τελική έστω έζησα κάτι αληθινό και καθ'όλα αγνό...
- Κάτσε μη τρέχεις πονάνε τα πόδια μου!
- Καλά σου λέει ρε αγάπη περίμενε..
- Ε ΡΕ ΠΟΎΣΤΗ!
5 ώρα το πρωί, με τις γόβες ανά χείρας, να περνάμε σφαίρα κεντρικούς, να προσπαθούμε να αποφύγουμε περίεργους, να μαζεύουμε το τρελό τυπάκι απ΄τα πατώματα, και εγώ να πεινάω!
Με τα πολλά καθίσαμε για μάσα, προσπαθώντας τις 6 παρά πλέον, να ψυχολογήσουμε καταστάσεις, πρόσωπα, γεγονότα, να ρίξουμε ευθύνες σε εμάς, σε αυτούς, στον ανάδρομο ερμή, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως τελικά ίσως το παραμύθι με τον βάτραχο όντως έχει ξεθωριάσει..
Ήθελα μέσα απ΄τη καρδιά μου αυτό το τρελό τυπάκι να βρει το "μοναδικό" της, και νιώθω ευθύνες που πολλές φορές εγώ η ίδια όχι απλώς της φούσκωνα το κεφάλι, αλλά δικαιολογούσα καταστάσεις λέγοντας πως "μάθε να καταπίνεις και 5 πράγματα, η καχυποψία σου δεν έχει όρια!", και νιώθω πως το βάρος ευθύνης που έχω απέναντι σε αυτή τη κατάσταση είναι τόσο μεγάλο που δεν έχω λόγια να της ζητήσω συγνώμη...
Την στιγμή που γύρισα το κεφάλι και είδα αυτό που είδα, ένιωσα το αίμα μου να παγώνει, ήθελα να την πάρω από εκεί και να φύγουμε αλλά πρώτα ήθελα τόσο πολύ να του λιώσω το κεφάλι στην άσφαλτο με το αυτοκίνητο! Δεν ήμουν ποτέ βίαιος άνθρωπος και σε πολύ συγκεκριμένες καταστάσεις θέλω να προκαλέσω σωματικό πόνο στον άλλον, εχθές λοιπόν βρέθηκε ο υπέρτατος μαλάκας που όχι μόνο με έκανε να θέλω να τον σακατέψω αλλά να τον εξαφανίσω με τα ίδια μου τα χέρια...και καθώς προσπαθώ να ηρεμήσω τα νεύρα μου και να βρω ένα τρόπο να πω στο τρελό τυπάκι τι κατάσταση επικρατεί στο ακριβώς διπλανό τραπέζι, το τρελό τυπάκι με ρωτάει αν πρέπει να πάει να τον ρωτήσει γιατί έχει απομακρυνθεί και αν έχει κάνει κάτι λάθος!
Και εκεί είναι που το αίμα έχει φτάσει στον Όλυμπο, γιατί καθώς ακούς τους παραλογισμούς από τη μια πλευρά, έχεις από την άλλη το απίστευτο υπερθέαμα, η γκόμενα - τούρτα, με την τρέσα που κρέμεται από τη μπλούζα της να χώνει βαθιά τη χερούκλα της στα οπίσθια του "μοναδικού" της φίλης σου, και αυτός να χώνει την στραβωμένη μάπα του στα πεσμένα βυζιά της.
Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα περάσω μια τέτοια κατάσταση, γιατί πίστευα πως δεν θα πέσουμε σε τέτοια σκάρτα άτομα γιατί υποτίθεται έχουμε λίγο μυαλό...υποτίθεται κόβει το μάτι μας!
Πραγματικά, πόσο καλός μπορεί να είναι ο άλλος στο να παίζει έτσι εύκολα; Στα μάτια όχι μόνο των γυναικών, αλλά ΌΛΩΝ, έμοιαζε ο "Κύριος τέλειος", όλοι είχαν να μιλάνε με τα καλύτερα, και όχι λόγια του αέρα, υποτίθεται τον ήξεραν, και έδινε και αυτός σημάδια που σε καμία περίπτωση δεν θα σε καθοδηγούσαν στο να τον αμφισβητήσεις.
Και δεν μπορώ να καταλάβω πως λειτουργεί όλο αυτό, ειλικρινά ρε παιδιά, πόσο φτωχός στο συναίσθημα πρέπει να είσαι για να βγαίνεις βόλτα το βράδυ να την μια, και να μιλάς για μαγευτικά και ανείπωτα πράγματα, και το άλλο βράδυ να πασπατεύεις μπροστά σε ένα ολόκληρο μαγαζί στο οποίο εργάζεσαι, και ξέρεις πως γνωρίζουν την "κοπέλα" σου τα βυζιά μιας άλλης.
Πόσο κακός άνθρωπος μπορεί να είσαι, για να παίζεις έτσι εύκολα με τα συναισθήματα και την αξιοπρέπεια της άλλης; Θέλεις να κάνεις την κουτουκέλα κύριε; Κάν΄την αλλού, όχι εκεί, όχι σε μέρος που την ξέρουν όλοι, που την βλέπουν καθημερινά, όχι με τέτοιο τρόπο, όχι σε έναν άνθρωπο που δεν έχει δώσει δικαίωμα ποτέ σε κανέναν να την πιάσει στο στόμα της και να την ξεφτιλίσει με τέτοιο τρόπο.
Και είναι και αυτό το γαμώτο που σε πατάει και λες πως τελικά ίσως φταις εσύ.. ίσως κάτι έκανες λάθος και δεν φταίει αυτός, το πρόβλημα είναι όλο πάνω σου! Και ρίχνεις πάλι τον εαυτό σου, και έχεις ανεξήγητα "γιατί" να αιωρούνται στον αέρα, να νιώθεις πως δεν ήσουν αρκετή, δεν ήσουν ελκυστική, δεν ήσουν αυτό το "κάτι παραπάνω".. και άντε να ανοίξεις το κεφαλάκι αυτής της πανέμορφης κοπέλας και να της χώσεις μόνο μια φράση..μια τόση δα φρασούλα "ΌΧΙ ΡΕ, ΑΥΤΌΣ ΕΊΝΑΙ ΜΑΛΆΚΑΣ!" ...
Και σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις βλέπεις τα δικά σου και λες πως τελικά υπάρχουν και χειρότερα, συγκριτικά εγώ ήμουν "καλύτερα", γιατί μπορεί να ξεθώριασε η σπίθα, αλλά η ειλικρίνεια, ο σεβασμός και η αφοσίωση υπήρχε όπως στις αρχές...γιατί κάποια πράγματα ήταν και θα είναι πάντα αγνά για εμάς τους δύο.. και παίρνεις τηλέφωνο στις 5 το πρωί ίσα να ακούσεις τη φωνή του, όχι γιατί θέλεις να γυρίσεις πίσω επειδή είδες τι κυκλοφορεί..απλά να επιβεβαιωθείς πως αυτό το "καλύτερα" που είχες κάποτε υπάρχει ακόμη, και ας μην το έχεις εσύ...και στη τελική παραμένει το άτομο που εμπιστεύεσαι όσο κανέναν άλλον και στα δύσκολα θα τον πάρεις τηλέφωνο..είτε να έρθει να σπάσει τα μούτρα του μαλάκα, είτε να σε συμβουλέψει..είτε απλά να σου πει "γάμησες μας βραδιάτικα"...όταν συνέλθεις όμως, στα δύο τουτ κλείνεις το τηλέφωνο, και σκέφτεσαι.. "δεν πρέπει να είσαι εσύ το στήριγμα μου, κάποια στιγμή πρέπει να μάθω να χειρίζομαι κάποιες καταστάσεις μόνη μου"
~_~
- Τρελό τυπάκι, θέλεις να πάρουμε παγωτό για το σπίτι;
- Όχι..θέλω να πάμε σπίτι να κλάψω με την ησυχία μου, αρκετοί με άκουσαν σήμερα...
Και ενώ λυγίζω καθώς βλέπω πόσο πόνο έχει στα μάτια της το τρελό τυπάκι, σκέφτομαι πως εγώ στη τελική έστω έζησα κάτι αληθινό και καθ'όλα αγνό...
Χρόνια Πολλά σε όλες τις φίλες μανούλες, εγκυούλες και τις wannabe που το προσπαθούν χωρίς να το βάζουν κάτω..που κάθε τέλος του μήνα σε κοιτάνε στα μάτια με μια δόση απελπισίας αλλά τελικά συνεχίζουν μέχρι να πετύχουν τον μοναδικό, μαγευτικό σκοπό τους.. να γίνουν μάνες!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου