Τη βραδιά μου απόψε μη μου τι χαλάς

                                                "-Δε πρόλαβα να σου απαντήσω ολοκληρωμένα. 

-Ωχ για πες. 

-Θα τον δεχόμουν πίσω, τον αγαπάω, απλά έχει μείνει μόνο αυτό, 

δεν τον σέβομαι, δεν τον εκτιμάω και σε καμία περίπτωση δεν τον ανέχομαι, 

απλά τον αγαπάω, ίσως τον δεχόμουν πίσω για αυτό, 

χωρίς όρους και υποσχέσεις, 

απλά να γεμίσω το δικό μου εγώ. 

-Και μετά τι θα γίνει; 

-Μετά θα μου αποδείξει ότι αξίζει. 

-Και γιατί να το κάνει αυτό; 

-Γιατί εγώ το έχω κάνει, και το κάνω. 

-Αχ μυαλό δε βάζεις. 

-Και σουτιέν επίσης....  " 

-  Θυμάσαι τι έλεγες; Και που τον δέχτηκες πίσω ρε μάγισσα τι κατάλαβες; Πάλι τρύπες στη καρδούλα σου άνοιξες.. 

- Τα πάντα, τώρα κατάλαβα τα πάντα.. τρύπες; Έχω μια στο παντελόνι... (ΜΌΝΟ!)

- Μάγισσα, έχουμε 1 Μαγιά, πριν από 30 μέρες ακριβώς πετούσες στα πελάγη, άκουσες έλεγες τα ομορφότερα λόγια, από το ομορφότερο πρόσωπο και έλαμπες... και τώρα για άλλη μια φορά, άκουσες από το ίδιο πρόσωπο τα χειρότερα, οπότε πως μπορείς να μου λες ότι κατάλαβες τα πάντα;  

- Κατάλαβα σου λέω, απλά το δικό μας "εμείς" δεν έχει ιστορία, είναι στατικό, είναι σαν το παγωτό, σου αρέσει απίστευτα, άλλα όταν λιώσει κολλάει στα χέρια σου, δεν έχει ωραία γεύση και ούτε σε δροσίζει, θέλεις απλά να το πετάξεις.. 

- Θέλεις να μου πεις πως αυτό ο άνθρωπος για εσένα είναι το... παγωτό σου; 

- Όχι θέλω να σου πω, πως πλέον κατάλαβα, πως εγώ για αυτόν είμαι το παγωτό του, στην αρχή είμαι λαχταριστή, υπέροχη, ζουμερή και δροσιστική, μετά χαλάω και με πετάει... 

- Και τώρα; 

- Και τώρα, ας αρχίσει να τρώει γρανίτα που δεν χαλάει και γίνεται χυμός! 

Πως τα κάνουμε έτσι περίπλοκα ρε παιδιά; Γυρνάω πάλι σε προηγούμενη ανάρτηση στην οποία εξηγούσα κατά πόσο με ξενερώνει το φαινόμενο "ενθουσιασμός", ναι ναι αυτός ο μπάσταρδος που τελικά είναι ο υπαίτιος για ότι λέμε, όχι για ότι αισθανόμαστε, μοναχά για ότι λέμε.. 

Και απορώ, όταν κάτι σου λείπει, τι λες τα βράδια που δεν μπορείς να κοιμηθείς; Εκτός από τον εγκέφαλο λειτουργεί και τίποτα άλλο παράλληλα;...η καρδιά μας ας πούμε; 

Μήπως τελικά όντως δεν υπάρχει το συναίσθημα της αγάπης; Μήπως είναι απλά ένα στερεότυπο που μας έχουν φυτρώσει στο κεφάλι; Αλλά τόσο μεγάλη πλύση πια;  

Μου λείπεις εσύ, γιατί με φιλάς, με αγκαλιάζεις, και η φωνή σου με ηρεμεί. 

Έτσι είναι και έτσι θα΄ναι. Δεν θα αλλάξει αυτό σε 2, σε 5, 30 μέρες, εκτός και αν αρχίσει η ανάσα σου να βρομάει, δεν αντέχω την αγκαλιά σου από τον ιδρώτα σου και έχεις κάνει εγχείρηση στις αμυγδαλές και η φωνή σου έχει γίνει σαν τραβεστί.. 

 Ποιος άλλος λόγος μπορεί να το αλλάξει αυτό; Πείτε μου τώρα έναν λόγο και εγώ θα κάτσω στη γωνιά μου, ήσυχη χωρίς να βγάλω κιχ. 

Πως γίνεται το στομάχι σου να γίνεται κόμπος στις αρχές και μετά αυτό απλά να εξαφανίζεται; 

Μήπως τελικά όλοι είμαστε παγωτά;  Μήπως απλά λιώνουμε μετά από λίγο και χαλάμε ή απλά τελικά ο άλλος αποφασίζει πως δεν θέλει παγωτό σοκολάτα αλλά βανίλια; (Αρκετά με τις παρομοιώσεις και τα παγωτά, θα μπερδευτώ και εγώ σε λίγο..) 

Ας είναι, καλή καρδιά, κακίες και πικρίες δεν κρατάω παρότι νιώθω ο μεγαλύτερος μαλάκας, 

τουλάχιστον εγώ είμαι αληθινή...

Όλοι είμαστε, όλοι νιώθουμε, και όλοι αγαπάμε, απλώς μερικοί δεν είχαν την τύχη να πέσουν  στο σωστό άτομο, δεν έχουν δει ακόμη τα δύο ματάκια που πραγματικά θα τους αλλάξουν την ψυχούλα τους... 

Είχα τη τύχη να δω πολλά ζευγαράκια μάτια, που με γοήτευσαν, με άλλαξαν, με οδήγησαν να κάνω τρέλες και να δημιουργήσω απίστευτες αναμνήσεις και συναισθήματα, είτε μιλάμε για φίλους, είτε μιλάμε για απλούς περαστικούς, είτε μιλάμε για συντρόφους, όλοι μου άφησαν ένα τσουβάλι αναμνήσεις, και στο τέλος μια τεράστια πληγή, που με το καιρό σιγά - σιγά επουλώνεται, 

αλλά δεν τρέχει τίποτα.. είναι αυτό που λέμε "όλα γίνονται για κάποιο λόγο", πρέπει να αφεθείς, να ερωτευτείς, να χτίσεις φιλίες απλά και μόνο για να χαθούν, για να σε πληγώσουν, για να σε κάνουν σκουπίδι, απλά και μόνο για να φτάσεις κάποια στιγμή στο σημείο να εκτιμήσεις πραγματικά έναν άνθρωπο, μια σχέση, μια κατάσταση.. 

Μου αρέσει τελικά που τελειώνουν οι σχέσεις, μου αρέσει που στο τέλος όλοι φεύγετε.. 

Θυμάμαι που όλο παράπονο, μαράζι και κλάμα έλεγα συνέχεια σε αγαπημένα μου πρόσωπα "όλοι φεύγουν, κάποια στιγμή όλοι με αφήνουν, και εσύ θα φύγεις, το ξέρω.."  και πάντα όλοι με καμάρι προσπαθούσαν να με πείσουν για το αντίθετο, "με βλέπεις; είμαι εδώ, δεν πάω πουθενά"  

ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΊΣΑΙ ΤΏΡΑ ΡΕ ΜΑΛΆΚΑ?  

Χαχ, έφυγες, γιατί απλά είχα δίκιο, γιατί όλοι φεύγετε, γιατί αν δεν φύγετε δεν θα εκτιμήσω αληθινά ποιος αξίζει και ποιος όχι... 

Ίσως τελικά απλά κάποια στιγμή σας δεχτώ όλους ξανά, εκτιμήσω τις συγνώμες σας και σας δώσω πάλι μια ευκαιρία, ίσως εγώ από ανάγκη ξανά τρέξω από πίσω σας, να σας παρακαλέσω να γυρίσετε σε εμένα, ίσως κατεβάσω διακόπτη και δεν θυμάμαι ούτε το όνομα σας... ίσως απλά να κολλήσω εδώ, μόνη μου.. 

Είμαι ερωτευμένη με την ιδέα να είμαι... ερωτευμένη, το λατρεύω, το λαχταράω, θέλω τόσο πολύ να δοθώ και να δεθώ, να αγαπήσω, να ανησυχήσω, να τρέξω κοντά σου όταν με χρειαστείς, να τσακωθώ μαζί σου, να το παίξω γατούλα, ή να είμαι απλά ο εαυτός μου... παλιότερα το ήθελα πάντα, αλλά και για πάντα, τώρα απλά το θέλω γενικά.. γιατί τελικά είτε κρατάει για πάντα, είτε για 2 βδομάδες είναι ωραίο, είναι δυνατό και είναι αληθινό... το μόνο πρόβλημα είναι το πως θα βρεις το άτομο, το ένα το μοναδικό, που όντως δε θα σε νοιάζει αν θα είναι για πάντα, ή αν θα είναι για τώρα, ή αν θα είναι λίγο.. κάθε πότε μας χτυπάνε αυτά τα άτομα τη πόρτα;

 Όχι τίποτα άλλο ρε γαμώτο, αλλά ο ρομαντισμός καλά κρατάει...αν δε μου γαμήσεις πρώτα τον εγκέφαλο, δεν θα μου γαμήσεις πότε το σώμα... οπότε που είσαι έξυπνε γοητευτικέ μου ιππότη; 

- Και που καταλήγουμε ρε μάγισσα; 

- Μα καλά δε καταλαβαίνεις τόση ώρα τι σου λέω; 

- Όχι.. κάπου σε έχασα... 

- Σου είχα πει ότι θα τον δεχόμουν για να αποδείξει ότι αξίζει.. 

- Ε, και; 

- Ε...και δεν άξιζε... 

- Σουσ, σταμάτα να κλαις, δε μπορώ να σε βλέπω έτσι, θέλεις μια αγκαλιά; 

- Όχι θέλω να μείνω μόνη μου αν δεν σε πειράζει..τώρα θέλω απλά να μείνω μόνη μου 

- Και όταν αυτά που έλεγες πριν, για κόσμο, και αγάπες και πανηγύρια; 

- Μπορούν να περιμένουν.. σήμερα το βράδυ, θα μείνω μόνη μου και θα περιμένω... 

- Τι πράγμα; 

- Μήπως τελικά κάποιος αποφασίσει πως θέλει να αποδείξει τι αξίζει.. 

- Μα το έχει κάνει ήδη το ξέχασες; 

- Ναι έχεις δίκιο.. 

Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τα αμάξια τους, 

το "με συγχωρείς", βαθιά μες τα μάτια τους, 

και έμενα εδώ, με τόσα ενδεχόμενα, να παρατηρώ, 

για πολύ καιρό...τα αμάξια τα ερχόμενα...  

Και είναι και αυτό, που ούτε το λουλούδι δε προλάβαμε να δώσεις, 

έπρεπε να το ζητήσω εκείνο το βράδυ, που όντως το εννοούσες.. 

γιατί τελικά όντως, οι μέρες χάνονται, και όχι μόνο οι μέρες..