Χτυπάει τηλέφωνο σήμερα, πρωί - πρωί, πετάω σκεπάσματα, μαξιλάρια, πηδάω πάνω από κρεβάτια, και τελικά ήταν ο γείτονας.
"Ελα" μου λέει...
"Τρέχω" του απαντάω...
"Κάλα άρχισες πάλι τις μαλακίες, να σε πω, εσύ δεν πήγες πέρσι Αμμουλιανή;"
"Όχι πέρσι βλάκα, πρόπερσι πήγα!"
"Έστω, για πες τι παίζει εκεί;"
"Ε τι να παίζει, ήσυχα πράγματα, πολύ μικρό νησάκι, ελάχιστες επιλογές γενικά είναι για πολύ χαλαρές καταστάσεις.. με το αμάξι πάτε;"
"Ναι ρε βλαμμένο, με τι άλλο;"
"Νταξ πάλι καλά, αλλιώς για θάλασσα μόνο κάρο και αλόγο"
"Πλάκα κάνεις;"
"Όχι σοβαρά μιλάω!"
"Δηλαδή εσείς καβαλούσατε το άλογο;"
"Όχι εμείς πηγαίναμε με τα πόδια και μετά καβαλιώμασταν στο δωμάτιο, άντε καλά να περάσετε"
"Θα σε πάρω τηλέφωνο να μου πεις που να πάμε για φαγητό"
"Όχι να μην πάρεις, τα μαγαζάκια είναι 2-3, αναγκαστικά θα φας σε όλα, αυτό που είναι τεράστιο δίπλα στη θάλασσα, έχει χάλια φαί, αξίζει μόνο η θέα..."
"Έγινε!"
Κάπως έτσι λοιπόν από το πρωί νουνίζω εκείνες τις διακοπές...
φτιάχνει και ο καιρός τώρα, και τόσο πιο πολύ με χτυπάει άσχημα..
Εκεί που λες, είχα περάσει πανέμορφα, ήμουν κάτι παράπανω από ευτυχισμένη,
τα τελευταία 2 χρόνια βασικά, εκείνες οι 4 μέρες ήταν οι πιο διασκεδαστικές, ρομαντικές, όμορφες και αληθινές που πέρασα.. νταξ ίσως όχι τόσο αληθινές, τότε έτσι τις ένιωθα.
Και μου λείπει τόσο πολύ αυτό το ανέμελο εκείνων των ημερών,
γενικά μου λείπουν αυτές οι μικρές "αποδράσεις"...
Η τελευταία απόδραση ήταν το χειμώνα που μας πέρασε, και δυστυχώς αν και φανταζόμουν πως θα ήταν το ίδιο υπέροχη με αυτή του προηγούμενου καλοκαιριού, τελικά ήταν μια αποτυχία.
Το ταξίδι, οι μέρες εκεί πέρα, ο καιρός, η διάθεση, όλα μια αποτυχία.
Κρυφό κλάμα τα βράδια στο κρεβάτι, κρυφό κλάμα το πρωί στη τουαλέτα, ψυχολογία 0, αυτοπεποίθηση -100.
Το καλοκαίρι παρακαλούσα να σταματούσα το χρόνο και να μείνουμε για πάντα εκεί, το χειμώνα παρακαλούσα να ξυπνήσω το πρωί και τελείως μαγικά να βρεθώ πάλι σπίτι μου, μακριά του.
Πόσο εύκολα όμως μπορούν να αλλάξουν οι καταστάσεις ρε γαμώτο, ένα άτομο που ένα χρόνο πριν σε συμπλήρωνε και σε έκανε να αισθάνεσαι τόσο διαφορετικά και τόσο όμορφα, ξαφνικά σου γεννάει κόμπλεξ, μειώνει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση σου, σε στεναχωρεί και σε μαυρίζει τη ψυχολογία και την αγάπη σου...γενικότερα σε κάνει να νιώθεις τόσο αρνητικά συναισθήματα, που όχι μόνο δεν το περίμενες να το πάθεις από αυτό το πρόσωπο, αλλά γενικά δεν θα ήθελες να το πάθεις ποτέ σου.
Για αυτό φέτος θέλω να προσπαθήσω να περάσω μοναδικά και δημιουργικά.
Θα αρπάζω την ευκαιρία για μικρές αποδράσεις, και όπου με βγάλει.. ίσως πάω σε νησί, ίσως απλά βγω εκτός πόλης... δεν ξέρω τον προορισμό, ξέρω πως θα προσπαθήσω να περάσω όμορφα..θέλω να σηκωθώ το πρωί και να χαμογελάσω όπως χαμογελούσα εκεί, κι ας είναι το κρεβάτι μου άδειο αυτή τη φορά...
"Ελα" μου λέει...
"Τρέχω" του απαντάω...
"Κάλα άρχισες πάλι τις μαλακίες, να σε πω, εσύ δεν πήγες πέρσι Αμμουλιανή;"
"Όχι πέρσι βλάκα, πρόπερσι πήγα!"
"Έστω, για πες τι παίζει εκεί;"
"Ε τι να παίζει, ήσυχα πράγματα, πολύ μικρό νησάκι, ελάχιστες επιλογές γενικά είναι για πολύ χαλαρές καταστάσεις.. με το αμάξι πάτε;"
"Ναι ρε βλαμμένο, με τι άλλο;"
"Νταξ πάλι καλά, αλλιώς για θάλασσα μόνο κάρο και αλόγο"
"Πλάκα κάνεις;"
"Όχι σοβαρά μιλάω!"
"Δηλαδή εσείς καβαλούσατε το άλογο;"
"Όχι εμείς πηγαίναμε με τα πόδια και μετά καβαλιώμασταν στο δωμάτιο, άντε καλά να περάσετε"
"Θα σε πάρω τηλέφωνο να μου πεις που να πάμε για φαγητό"
"Όχι να μην πάρεις, τα μαγαζάκια είναι 2-3, αναγκαστικά θα φας σε όλα, αυτό που είναι τεράστιο δίπλα στη θάλασσα, έχει χάλια φαί, αξίζει μόνο η θέα..."
"Έγινε!"
Κάπως έτσι λοιπόν από το πρωί νουνίζω εκείνες τις διακοπές...
φτιάχνει και ο καιρός τώρα, και τόσο πιο πολύ με χτυπάει άσχημα..
Εκεί που λες, είχα περάσει πανέμορφα, ήμουν κάτι παράπανω από ευτυχισμένη,
τα τελευταία 2 χρόνια βασικά, εκείνες οι 4 μέρες ήταν οι πιο διασκεδαστικές, ρομαντικές, όμορφες και αληθινές που πέρασα.. νταξ ίσως όχι τόσο αληθινές, τότε έτσι τις ένιωθα.
Και μου λείπει τόσο πολύ αυτό το ανέμελο εκείνων των ημερών,
γενικά μου λείπουν αυτές οι μικρές "αποδράσεις"...
Η τελευταία απόδραση ήταν το χειμώνα που μας πέρασε, και δυστυχώς αν και φανταζόμουν πως θα ήταν το ίδιο υπέροχη με αυτή του προηγούμενου καλοκαιριού, τελικά ήταν μια αποτυχία.
Το ταξίδι, οι μέρες εκεί πέρα, ο καιρός, η διάθεση, όλα μια αποτυχία.
Κρυφό κλάμα τα βράδια στο κρεβάτι, κρυφό κλάμα το πρωί στη τουαλέτα, ψυχολογία 0, αυτοπεποίθηση -100.
Το καλοκαίρι παρακαλούσα να σταματούσα το χρόνο και να μείνουμε για πάντα εκεί, το χειμώνα παρακαλούσα να ξυπνήσω το πρωί και τελείως μαγικά να βρεθώ πάλι σπίτι μου, μακριά του.
Πόσο εύκολα όμως μπορούν να αλλάξουν οι καταστάσεις ρε γαμώτο, ένα άτομο που ένα χρόνο πριν σε συμπλήρωνε και σε έκανε να αισθάνεσαι τόσο διαφορετικά και τόσο όμορφα, ξαφνικά σου γεννάει κόμπλεξ, μειώνει την αυτοπεποίθηση και την αυτοεκτίμηση σου, σε στεναχωρεί και σε μαυρίζει τη ψυχολογία και την αγάπη σου...γενικότερα σε κάνει να νιώθεις τόσο αρνητικά συναισθήματα, που όχι μόνο δεν το περίμενες να το πάθεις από αυτό το πρόσωπο, αλλά γενικά δεν θα ήθελες να το πάθεις ποτέ σου.
Για αυτό φέτος θέλω να προσπαθήσω να περάσω μοναδικά και δημιουργικά.
Θα αρπάζω την ευκαιρία για μικρές αποδράσεις, και όπου με βγάλει.. ίσως πάω σε νησί, ίσως απλά βγω εκτός πόλης... δεν ξέρω τον προορισμό, ξέρω πως θα προσπαθήσω να περάσω όμορφα..θέλω να σηκωθώ το πρωί και να χαμογελάσω όπως χαμογελούσα εκεί, κι ας είναι το κρεβάτι μου άδειο αυτή τη φορά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου