Ίσως ήταν μέχρι εδώ...

    Αυτές τις μέρες, ενώ φλερτάρω επικίνδυνα με τις αναμνήσεις, πολεμάω πολύ σκληρά (ίσως και μάταια) να συγκεντρωθώ και επιτέλους να κλείσω το κεφαλαίο που τόσο πολύ με βασανίζει, ίσως είναι καιρός να γίνω λίγο ειλικρινής με το εαυτό μου αλλά και με τους γύρω μου, ώστε να μπορέσω τελικά να πάρω μπρος. 

Είναι όλα κάπως μπερδεμένα μέσα στο στενό μυαλό μου, για αυτό θα προσπαθήσω όσο μπορώ να τα σουλουπώσω και να βγάλω μια άκρη.   

Για αρχή, νιώθω κάπως περίεργα όταν με χώνουν στο τοίχο ρωτώντας γιατί ασχολούμαι ακόμη, συγκεκριμένα η εξής ερώτηση που έχω να αντιμετωπίσω συχνά - πυκνά είναι η εξής:

- Είχες πει ότι είσαι "οκ" με αυτό, παλιότερα σε χάλαγε το τέλος, τώρα είχες ένα καλό, αληθινό και ειλικρινή τέλος γνωρίζοντας τις αιτίες και τους λόγους, γιατί ασχολείσαι πάλι;

-Μπορεί τελικά να μην είμαι και τόσο "οκ" με αυτό, ξέρεις υπάρχει κάτι που λέγετε εγωισμός, και όσο και αν το κρύβω, που και που μου βγαίνει σε τεράστιο βαθμό..τι άλλο θα μπορούσες να πεις άλλωστε όταν ο άνθρωπος που νόμιζες ότι ήταν ο ήλιος σου, σου ανακοινώνει καθώς σε καρφώνει στα μάτια ότι δεν σε γουστάρει πια; 

        Αν ήταν σκυμμένο το κεφάλι ίσως μαλάκωνε ο πόνος, αν τα λόγια ήταν διαφορετικά ίσως να μην κρυβόμουν πίσω από τα δεκάδες "είμαι οκ, αυτό ήθελα κι εγώ", ίσως αν γινόντουσαν όλα τα παραπάνω να είχα το θάρρος να πω "μείνε", τότε θα με πλησίαζε, θα ακουμπούσε το κρεμαστό στο λαιμό μου, (αλήθεια, θα ήθελα πάρα πολύ να μάθω σε ποιο κάδο έχει πεταχτεί αυτό το κρεμαστό)  θα με φιλούσε, θα τον ευχαριστούσα ψιθυριστά, θα έκλαιγα για λίγο στην αγκαλιά του και μετά θα κάναμε αστεία μέχρι να βραδιάσει,θα γελούσαμε και θα σχολιάζαμε τους περαστικούς μέχρι να είναι αρκετά αργά για να με γυρίσει σπίτι και να με αφήσει σε εκείνη τη γνωστή γωνία.   

          Κάπου εδώ θα ήθελα να προσθέσω, πως δύο μέρες πριν το επικό τέλος, είχαμε βρεθεί για καφέ, θυμάμαι λοιπόν πως εκείνη τη μέρα, αν και χαμογέλασα όταν τον είδα και τον φίλησα όσο ζεστά μπορούσα, παρέμενε ψυχρός και κρυόκωλος, έτσι εγώ με τη σειρά μου, μέχρι να φτάσουμε στο προορισμό μας κάτσουφιάσα και κοιτούσα έξω από το παράθυρο χωρίς να του δίνω σημασία (κάτι που έκανα αρκετό καιρό τώρα, καθώς αυτή τη στάση την είχε τις 9 από τις 10 φορές που συναντιόμασταν). 

           Πιο αμηχανία πεθαίνεις. Δεν μιλούσε κανένας, κοιτούσαμε δεξιά - αριστερά αόριστα μέχρι να περάσει η ώρα. Εγώ να περιμένω ένα σημάδι προσοχής και τρυφερότητας, και αυτός να περιμένει την ώρα να περάσει για να με πάει πίσω σπίτι σαν να ήμουν ένα ενοχλητικό κατοικίδιο. 

Σε κάποια φάση με ρώτησε αν θα κάνω κάτι το βράδυ, εντελώς εκνευρισμένα απάντησα πως θα κάτσω σπίτι και γύρισα πάλι το κεφάλι μου αλλού. Μέσα σε μισή ώρα δέχτηκα ένα τηλεφώνημα με κάλεσμα για ένα ποτό στο οποίο αν και έκανα τη δύσκολη δέχτηκα, χωρίς να του προτείνω αν θέλει να έρθει, χωρίς καν να τον ενημερώσω που θα πάω και τι θα κάνω. Λίγη ώρα αργότερα μου ανακοίνωσε ότι κανόνισε να βγει για βράδυ και κατευθείαν βούλιαξα στις τύψεις γιατί σκέφτηκα πως ίσως ήθελε να μου προτείνει να τον συνοδεύσω και εγώ τον πήρα από τα μούτρα λέγοντας πως δεν θα πάω πουθενά αυτό το βράδυ. 

            Όταν με έφερε σπίτι προσπάθησα πάλι να γίνω ζεστή, αλλά η σφαλιάρα της απόρριψης με πέτυχε κατευθείαν στο μάγουλο, δε πτοήθηκα όμως, έστειλα ένα επίσης γλυκό μήνυμα, καληνυχτίζοντας, και λέγοντας του πως εύχομαι να περάσει όμορφα, προς απάντηση πήρα τα αρχίδια του, καθώς το μόνο που ήξερε να πει ήταν ένα ξερό "καληνύχτα", όταν έκανα κίνηση να διαμαρτυρηθώ δέχτηκα ένα στόλισμα από πάνω μέχρι κάτω, κλάμα η μάγισσα από τα νεύρα αλλά και από στεναχώρια, να πάω τώρα να τον βρω να τον χέσω πατόκορφα ή να κάτσω να κλαίω τη μοίρα μου; (=το ότι οι μαύροι κύκλοι και οι σακούλες είχαν φτάσει μέχρι το πάτωμα την άλλη μέρα το μεσημέρι κάνοντας με να αρνούμαι να πάω στη δουλειά, μπορεί να σας κάνει να καταλάβετε τι αποφάσισα τελικά να κάνω) 

           Τώρα θα μου πεις, γιατί μας τα λες όλα αυτά; Που κολλάνε; 

           Κολλάνε στο ότι ίσως απλώς δεν είχαμε καλό timing, γιατί άλλες φορές η ιστορία σωζόταν ακόμη και στο γύρισμα της πλάτης, ακόμη και στο πρώτο βήμα απομάκρυνσης, ακόμη και ένα λεπτό πριν φτάσει το λεωφορείο, αυτή τη φορά, ο Δίας όχι μόνο γαμήθηκε, αλλά η κωλοτρυπίδα του ξεχύλωσε σαν βρακί του Μικρούτσικου, γιατί το πείσμα έφτασε εμένα στην απόγνωση - απογοήτευση, και τον άλλον στην απόλυτη έλλειψη όχι αγάπης, αλλά οποιουδήποτε θετικού συναισθήματος που έτρεφε δύο χρόνια στο πρόσωπο μου. Κάπως έτσι η σχέση έγινε διάρροια και εμετός, και κάπως έτσι θυμώνω με εμάς και με τον Δία. 

Ίσως για αυτό ασχολούμαι ακόμη λοιπόν, γιατί δύο μέρες πριν το τέλος ο ένας έκανε προσπάθεια και ο άλλος τον πετούσε στο γκρεμό, και το αντίθετο. 

-Αυτός κάνει τη ζωούλα του μια χαρά, εσύ γιατί σκας ακόμη; 

Από πότε πρέπει να συμβαδίζω τη ζωή μου και τα θέλω μου, με το τι κάνει ο άλλος; 

Δεν με νοιάζει τι κάνει ο άλλος, εύχομαι, ελπίζω και θέλω να είναι καλά, με ή χωρίς εμένα, από΄κει και πέρα όμως δε μπορώ να επιβάλω σε εμένα να κάνω το ίδιο μόνο και μόνο επειδή αυτός "κάνει τη ζωούλα του". 

         Παλιότερα θυμάμαι, μπορεί να ακουστεί αστείο, τρελό ίσως και εξωφρενικό, το ένιωθα ότι δεν είναι καλά, επίσης ένιωθα και άλλα πράγματα σχετικά με το τι κάνει, τα οποία φοβόμουν πάρα πολύ να ξεστομίσω γιατί με τρέλανε η ιδέα ότι υπήρχε περίπτωση όντως να είναι αληθινά. 

Όταν είχαμε ξανά βρεθεί, μετά από αρκετό καιρό, και ουσιαστικά αποφασίσαμε να είμαστε πάλι μαζί, μέσα στα χαχανητά, τις αγκαλιές και τα φιλιά, μου είπε πως ένας γνωστός, είχε κάνει κάτι με άλλη, καθώς ήταν και αυτός σε περίοδο χωρισμού με τη κοπέλα του. 

         Αυτόματα εκείνη τη στιγμή μου ήρθε στο μυαλό ένα βράδυ όταν ακόμη ήμασταν χωρισμένοι, που πονούσε πολύ η καρδιά μου και είχα ταχυκαρδίες, η πίεση μου έπαιζε σαν θερμόμετρο και δεν είχα ησυχία, για δύο πράγματα είχα ανησυχήσει, ή ο ήλιος μου είχε πάθει κάτι κακό, ή ο ήλιος μου έκανε κάτι πολύ κακό. 

Ακόμη και τώρα νιώθω πως αυτός που έκανε κάτι με άλλη, δεν ήταν ο γνωστός, αλλά εκείνος, ίσως να μην ισχύει, ίσως να είναι όλα στο μυαλό μου, αλλά και πάλι αυτό δε βγαίνει από το κεφάλι μου.
        Θυμάμαι πως τον είχα ζαλίσει, τον παρακαλούσα να μιλήσει στο γνωστό του και να του πει πως το σωστό είναι να το πει στη κοπέλα του, να της δώσει το δικαίωμα να επιλέξει, τονίζοντας συνέχεια πως ΕΓΏ αυτό θα ήθελα, αντιθέτως μου έλεγε συνέχεια πως αυτό δεν είναι δική μας δουλειά και να μην τολμήσω να ανακατευτώ ή να μιλήσω σε κάποιον από τους δύο.  
Κάπως έτσι λοιπόν, λειτουργώ και τώρα, καταλαβαίνω ακριβώς πως είναι ο ήλιος μου, το νιώθω. 

Είναι εντάξει. Σίγουρα είναι εντάξει και δεν τον ενδιαφέρω εγώ. Κάποια βράδυ αισθάνομαι πως του λείπω, αλλά μετά από λίγο δεν το νιώθω αυτό το συναίσθημα, ίσως απλά περνάω φευγαλέα από το μυαλό του και μετά συνέρχεται.

-Το καταλαβαίνουμε ότι σήμαινε πολλά για εσένα, αλλά τελείωσε, πάρ΄το απόφαση. 

Θέλω το χρόνο μου. Ίσως σε μια ώρα φύγει τελείως από το κεφάλι μου, ίσως σε 8 χρόνια να είμαι ακόμη εδώ και να κλαίγομαι για την επική αγάπη που είχα τη τύχη να περάσω και που έφυγε μέσα από τα χέρια μου τόσο άδοξα. 

Θα ανατρέξω πάλι σε ένα περιστατικό περασμένο, μια πολύ άσχημη και θλιβερή ανάμνηση για εμένα. 

Πριν αρκετό καιρό, είχα πάθει ένα ατύχημα στον εργασιακό μου χώρο. 

Αυτό το ατύχημα παραλίγο να με πνίξει, μου έκαψε το αριστερό χέρι σε κάποια (μικρά, για καλή μου τύχη) σημεία και μου ξερίζωσε αρκετά μαλλιά. 

Εκείνη η στιγμή είναι πολύ θολή στο μυαλό μου, ο πανικός, οι φωνές, ο πόνος, όλα περνάνε φευγαλέα, ασπρόμαυρα.

         Ένα πράγμα θυμάμαι πολύ καθαρά και δε νομίζω να το ξεχάσω ποτέ. Όταν πήρα απόφαση πως μάταια πολεμάω να βγάλω το λαιμό μου από εκεί μέσα, αφέθηκα. Έκλεισα τα μάτια και απλώς χάθηκα στο σκοτάδι, εκείνη τη στιγμή τρία πράγματα πέρασαν από το μυαλό μου, 

1) Λες από το θάνατο μου να γίνω διάσημη; Να το πούνε στις ειδήσεις; 

2) Ο ήλιος μου, απλά η μορφή του.  

3) Ο ήλιος μου! Γαμώτο, δεν συναντηθήκαμε καθόλου εχθές, θα πεθάνω και δεν θα τον δω ξανά; 

Όταν τελικά η αφεντιά μου σώθηκε και γύρισα σπίτι, είχα να αντιμετωπίσω μια μεγάλη κρίση, καθώς χτένιζα τα μαλλιά μου που είχαν γίνει κουβάρι είδα πως ο πόνος στο κεφάλι, δεν ήταν απλώς τράβηγμα, αλλά ξερίζωμα των μαλλιών μου, σε μια μέτρια μεγέθους επιφάνεια στην αριστερή πλευρά. 

Αφού με στούμπωσαν με 3 ηρεμιστικά και στάνιαρα, πήρα τηλέφωνο τον ήλιο μου κλαίγοντας να του πω τι έχει συμβεί. 

       Δε πρόλαβα να εξηγήσω και πολλά, πάντως σε ένα τέταρτο είχε φτάσει σπίτι μου, τελείως ανακουφισμένος γιατί νόμιζε πως το ατύχημα ήταν κόψιμο χεριού ή ποδιού. 

Αφού είδε ότι απλά είναι σακατεμένος ο σβέρκος μου και πενθάμε μαλλιά και όχι χέρια, έγινε πιο στοργικός από ποτέ, μάλιστα κατάφερε μέσα στο κλάμα μου να με κάνει να βγάλω και δύο ήχους γέλιου, πράγμα που φρόντισε να το κάνει και αργότερα, όταν έλαβα ένα μήνυμα στο κινητό το οποίο έλεγε, "Τώρα θα συστήνεσαι Άννα...Άννα Βίσση".
  (Τότε, πίστευα πως ο ήλιος μου κατάλαβε επιτέλους πως είναι στα αλήθεια να χάνεις στο πάρα πέντε κάποιον, και περίμενα έτσι να καταλάβει ότι πρέπει που και που, συναισθήματα αγάπης και τρυφερότητας να τα εκδηλώνει σε κάθε ευκαιρία, γενικότερα πίστευα πως εκείνη τη μέρα θα καταλάβαινε πόσο πολύ με αγαπάει, αλλά από ότι φαίνεται, τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι, και η φούσκα που ζούσα μέσα σε αυτήν, έσκασε απότομα, πλέον η ιδέα πως μετά το ατύχημα έμεινε μαζί μου από λύπηση, κερδίζει μερικούς πόντους από την πρώτη ιδέα περί κατανόησης του μεγέθους της αγάπης του... )

       Ήταν λοιπόν όχι σημαντικός, ο πιο σημαντικός. Ήταν εκεί σε όλα τα δύσκολα και όλα τα μαύρα που είχα να αντιμετωπίσω κατά καιρούς, είτε μιλάμε για θέματα υγείας, είτε μιλάμε για προσωπικά ζητήματα.

Ήταν εκεί στο νοσοκομείο, όταν μέσα στο κατακαλόκαιρο είχα την αμυγδαλίτιδα, με φρόντισε, μου έκανε παρέα, αστεία, με φιλούσε και είχε μείνει αξύριστος γιατί δεν είχε διάθεση να ξυριστεί, μάλιστα είχε πει ότι όταν γίνω καλά και μπορέσω να βγω, τότε θα ξυριστεί, να είμαστε ωραίοι και οι δύο. 

        Ήταν εκεί σε κάθε τσακωμό που είχα να αντιμετωπίσω με τη μητέρα μου, ακούγοντας προσεκτικά τα παράπονα μου και προσπαθώντας να μου βάλει μυαλό δίχως ανταπόκριση, παρ΄όλα αυτά, ήταν εκεί και προσπαθούσε. 

Ήταν εκεί στις αποτυχίες μου, και τις έκανε να φαίνονται τόσο ασήμαντες που με έκανε να νιώθω πως κάθομαι και σκάω τσάμπα. 

Ίσως λοιπόν για αυτό δε μπορώ να ξεκολλήσω, γιατί δεν έχασα απλά έναν σύντροφο, έχασα έναν φύλακα άγγελο. 

-Μια ζωή ήταν κρυόκωλος, σπάνια τον θυμάμαι να γελάει, και γενικά να μιλάει. 

Κι όμως με εμένα δεν ήταν. Υπήρχαν στιγμές που έκλαιγε από τα γέλια, ήταν το μεγαλύτερο πειραχτήρι και προσπαθούσα πολύ με τον εαυτό μου να κρατηθώ και να μη γελάσω. 

          Ήταν ο χειρότερος βασανιστής γιατί με έβαζε τα καλοκαίρια να σηκώνομαι από τις 8 να πηγαίνω σπίτι του, για να χουχουλιάζουμε τα πρωινά αγκαλιά, να τρώμε μαζί, να βλέπουμε ταινίες και να σαλιαρίζουμε, μέχρι που έφτανε το μεσημέρι, γυρνούσα σπίτι μου, και μετά πάλι το απόγευμα με πήγαινε βόλτες σε πάρκα ή καφετέριες και κάναμε καφρίλες. 

Με κορόιδευε για την έντονη ένρινη προφορά μου κάθε φορά που με γαργαλούσε και εγώ φώναζα "άννντε, φτάνει". 

           Με κορόιδευε που στη διαδρομή για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές είχαν λερωθεί οι γούνινες μπότες μου με λιωμένη σοκολάτα,ή ένα βράδυ που πονούσα πάρα πολύ στο σβέρκο, καθώς είχαν περάσει μόλις 10 μέρες από το ατύχημα,έκλαιγα και ξεφυσούσα σαν μωρό (επίσης εκείνο το βράδυ, θυμάμαι που ενώ του χάλασα τον ύπνο από το κλάμα, πήγε μέσα στη νύχτα να βγάλει συνεννόηση και να μου φέρει "painkiller", το οποίο αρνιόμουν πεισμωτικά να πάρω γιατί ήταν άγνωστης μάρκας, και είχε περάσει από το μυαλό μου το ενδεχόμενο να με καθαρίσει εδώ, που είμαστε εκτός, και έτσι να γλυτώσει μια και καλή από εμένα | όπως επίσης, για λίγα λεπτά, είχα σκεφτεί πως πήγε να μου φέρει "painkiller" επειδή δεν ήθελε να με βλέπει να πονάω..μετά κατάλαβα, πως απλώς η στομάχα του έπαιζε ταμπούρλο, και δεν ήθελε να πάει για φαγητό χωρίς παρέα) και που στην επιστροφή μας από τη θάλασσα στις καλοκαιρινές διακοπές είχα συγκαεί και περπατούσα σαν πάπια. 

            Με κορόιδευε που κάθε φορά που έτρωγα, έτρωγαν μαζί με εμένα τα ρούχα μου, οι κουβέρτες, τα πατώματα και το μπαλκόνι της γειτόνισσας, όπως επίσης με κορόιδευε όταν έκανα τη δύσκολη πως δεν πεινάω και τελικά εξαφάνιζα τα πάντα από το πιάτο. 

Δεν ήταν κρυόκωλος, ήταν αυτός που ήταν. Και αυτό μου άρεσε, αυτό λάτρεψα. 

             Μια μέρα μεταξύ σοβαρού και αστείου, μου είχε πει πως αν ήμουν στο ελάχιστο διαφορετική ήταν σίγουρος πως δεν θα ήμασταν μαζί. Όταν τον είχα ρωτήσει τι εννοεί, μου είχε πει ότι αν ήμουν έστω λίγο διαφορετική σε χαρακτήρα ή ακόμη και αν ήταν λίγο διαφορετικά τα μαλλιά μου, δεν θα ήμασταν μαζί. Και τώρα καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοούσε, τώρα μπορώ να το νιώσω. 

Ήμασταν φτιαγμένοι για να ήμαστε μαζί, τώρα που αλλάξαμε, δεν ταιριάξαμε. 

Κάπως έτσι λοιπόν κυλάει η ιστορία τις τελευταίες μέρες, αναπολώ, αναθεωρώ και ελπίζω. 

Ελπίζω τα μαθήματα που πήρα να είναι αρκετά και από δω και πέρα να προσέχω ακόμη πιο πολύ τους ανθρώπους που έχω δίπλα μου. 

Να έχω τη λογική και τη ψυχραιμία, να βλέπω τα λάθη μου όσο είμαι ακόμη μέσα στη σχέση, και όχι αφού μοιράσω τα κόλλυβα.

Απλά δεν είναι τόσο εύκολο να διαγράψεις έναν άνθρωπο, που αν δεν ήταν ολόκληρη η ζωή σου, ήταν για πολύ καιρό οι μέρες, αλλά και οι νύχτες σου. 

Θέλω πάρα πολύ αυτή η φορά να είναι η τελευταία που γράφω για αυτό το πρόσωπο, όχι μόνο εδώ, ή στα τετράδια, ή στα μηνύματα, αλλά γενικά στη καθημερινότητα μου. 

Να σταματήσω να τον αναφέρω, και ας συνδέονται όλα με αυτόν, και κυρίως να σταματήσω να σκέφτομαι αυτά που έφυγαν.

Και το μόνο που ίσως θα ήθελα, είναι μια απλή τελευταία βόλτα, να πούμε τα νέα μας, να γελάσουμε, γενικά να επικοινωνήσουμε όπως παλιά, μου λείπει εκείνη η επαφή που υπήρχε, και που ξέρω πως ακόμη δεν έχει χαθεί...