Αν και είναι μεγάλο λάθος, δεν θα αρνηθώ πως ακόμη κάνω συγκρίσεις και μάλιστα κάνω σύγκριση σε εμένα, την τότε μάγισσα, με την τωρινή.
Τριγυρνάει ακόμη στο μυαλό μου μια κλασσική μέρα που καθόμασταν και χαζεύαμε φωτογραφίες μας μαζί, συζητώντας ξανά την γνωριμίας μας, την εξέλιξη μας, απορώντας αν στις αρχές μας είχε περάσει από το μυαλό αν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε.
Θυμάμαι που όταν είχαμε γνωριστεί είχα ανοιχτεί πολύ απότομα, και όχι τόσο στα προσωπικά μου ζητήματα, αλλά εξ' αρχής είχα ανοίξει τα χαρτιά μου και έδειχνα χωρίς φόβο εμένα.
Μιλούσα με λέξεις και προτάσεις που όντως υπήρχαν στο μυαλό μου, χωρίς να σκέφτομαι αν με παρεξηγήσει καθώς πάντα γνώριζα πως ο τρόπος που εκφράζομαι έχει μια τραγική και ποιητική γεύση, κάτι που ποτέ δεν ήταν απόλυτα αποδεχτό από τρίτους, όμως με αυτόν τον άνθρωπο μου έβγαινε τόσο φυσικά, χωρίς να μπορώ να το ελέγχω, μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο να πιστεύω πως με καταλαβαίνει και "νιώθει" απόλυτα τα λεγόμενα μου.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν, αυτή η ιδέα της απόλυτης κατανόησης και δεσίματος "από την πρώτη ματιά" καταστράφηκε ολοσχερώς όταν με περίσσια άνεση μου ανακοίνωσε πως "μερικές φορές στις αρχές όταν μιλούσαμε με αυτά που έλεγες απορούσα, - τι λέει αυτή; πραγματικά δεν ήξερα τι να σου απαντήσω και γελούσα", και στη συνέχεια δεν παρέλειψε να ψαχουλέψει το παλιό του κινητό ώστε να βρει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Ένα μήνυμα το οποίο το έγραψα όταν είχα ξεσπάσει σε δυνατούς λυγμούς, στο οποίο είχα βγάλει ότι είχα καταπιέσει μέσα μου τους τελευταίους μήνες, αποκαλύπτοντας ποιοι είναι οι λόγοι που πολλές φορές είμαι στεναχωρημένη και νευρική, και ακόμη και σήμερα θυμάμαι τι ανακούφιση ένιωσα επειδή είχε βρεθεί ένας άνθρωπος που επιτέλους μπορώ να μιλάω ελεύθερα.
Όταν λοιπόν βρήκε το μήνυμα, άρχισε να κοροϊδεύει και να σχολιάζει κάθε λέξη, και εγώ πάγωσα μη ξέροντας πως πρέπει να αντιδράσω, να θυμώσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του ή να θυμώσω με εμένα που παρεξήγησα κάποια πράγματα και τελικά δεν ήταν αυτός ο κατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσω;
Από εκείνη τη μέρα και μετά, ήμουν κάπως επιφυλακτική με αυτά που έλεγα και με τον τρόπο που τα διατύπωνα, μέχρι που μου ανακοίνωσε ότι έχω γίνει ψυχρή, και έτσι άρχισα να πιστεύω πως μπορεί η κατανόηση να μην είχε γεννηθεί από την αρχή, αλλά μετά από τόσο διάστημα υπήρχε, και έτσι πλέον δεν υπήρχε λόγος να καταπιέζομαι, πλέον καταλάβαινε αληθινά.
Κάτι που τώρα βέβαια το μετανιώνω, γιατί έχω κάνει πολλές τολμηρές δηλώσεις αγάπης και θαυμασμού τόσο σε ιδιαίτερες, γλυκές και ήρεμες στιγμές, όσο και σε επικίνδυνες ελπίζοντας πως το άκουσμα των συναισθημάτων μου στα αυτιά του είναι αρκετό να σώσει τη σχέση μας. Και απορώ, άραγε και σε εκείνες τις στιγμές, του φαινόντουσαν αστεία; Αλλά όχι δε μπορεί, το είχε κάνει και αυτός αφού.. όμως και πάλι, κάποιες αμφιβολίες τις έχω.
Κάπως έτσι θυμάμαι αυτά και φοβάμαι τόσο πολύ μήπως κάνω πάλι τα ίδια λάθη, μήπως τρομάξω τους άλλους με τα αληθινά μου συναισθήματα, μήπως φανώ γελοία, μήπως φανώ υπερβολική.
Και έτσι αποφεύγω τις μεγάλες δηλώσεις, αποφεύγω τις σοβαρές συζητήσεις ή μάλλον τις καταστρέφω κάνοντας χαβαλέ και μειώνοντας την αξία της στιγμής.
Καταβάθος δεν μου αρέσει όμως, δεν μου αρέσει καθόλου, θέλω πάλι κατανόηση και δέσιμο, θέλω πάλι να μιλάω ελεύθερα,και κυρίως θέλω να ξεφορτωθώ επιτέλους τα κατάλοιπα της προηγούμενης υποτιθέμενης αληθινής σχέσης μου, που τόσο πολύ με πλήγωσε και με έκανε να αμφισβητώ τη δύναμη και τη μαγεία που μπορούν δύο άνθρωποι να δημιουργήσουν...ή με μια λέξη, τον έρωτα.
Και στη τελική με εκνευρίζει που αυτή η κατάσταση με αναγκάζει να είμαι...μόνη μου.
Που σε λίγες ώρες θα περάσω μια ψυχοφθόρα μέρα γενεθλίων και δεν θα έχω μια αγκαλιά που θα μου εύχεται χρόνια πολλά και για έναν περίεργο λόγο, δεν θα με νευριάζει.
Τριγυρνάει ακόμη στο μυαλό μου μια κλασσική μέρα που καθόμασταν και χαζεύαμε φωτογραφίες μας μαζί, συζητώντας ξανά την γνωριμίας μας, την εξέλιξη μας, απορώντας αν στις αρχές μας είχε περάσει από το μυαλό αν θα φτάναμε εδώ που φτάσαμε.
Θυμάμαι που όταν είχαμε γνωριστεί είχα ανοιχτεί πολύ απότομα, και όχι τόσο στα προσωπικά μου ζητήματα, αλλά εξ' αρχής είχα ανοίξει τα χαρτιά μου και έδειχνα χωρίς φόβο εμένα.
Μιλούσα με λέξεις και προτάσεις που όντως υπήρχαν στο μυαλό μου, χωρίς να σκέφτομαι αν με παρεξηγήσει καθώς πάντα γνώριζα πως ο τρόπος που εκφράζομαι έχει μια τραγική και ποιητική γεύση, κάτι που ποτέ δεν ήταν απόλυτα αποδεχτό από τρίτους, όμως με αυτόν τον άνθρωπο μου έβγαινε τόσο φυσικά, χωρίς να μπορώ να το ελέγχω, μέχρι που έφτασα σε ένα σημείο να πιστεύω πως με καταλαβαίνει και "νιώθει" απόλυτα τα λεγόμενα μου.
Εκείνη τη μέρα λοιπόν, αυτή η ιδέα της απόλυτης κατανόησης και δεσίματος "από την πρώτη ματιά" καταστράφηκε ολοσχερώς όταν με περίσσια άνεση μου ανακοίνωσε πως "μερικές φορές στις αρχές όταν μιλούσαμε με αυτά που έλεγες απορούσα, - τι λέει αυτή; πραγματικά δεν ήξερα τι να σου απαντήσω και γελούσα", και στη συνέχεια δεν παρέλειψε να ψαχουλέψει το παλιό του κινητό ώστε να βρει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Ένα μήνυμα το οποίο το έγραψα όταν είχα ξεσπάσει σε δυνατούς λυγμούς, στο οποίο είχα βγάλει ότι είχα καταπιέσει μέσα μου τους τελευταίους μήνες, αποκαλύπτοντας ποιοι είναι οι λόγοι που πολλές φορές είμαι στεναχωρημένη και νευρική, και ακόμη και σήμερα θυμάμαι τι ανακούφιση ένιωσα επειδή είχε βρεθεί ένας άνθρωπος που επιτέλους μπορώ να μιλάω ελεύθερα.
Όταν λοιπόν βρήκε το μήνυμα, άρχισε να κοροϊδεύει και να σχολιάζει κάθε λέξη, και εγώ πάγωσα μη ξέροντας πως πρέπει να αντιδράσω, να θυμώσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του ή να θυμώσω με εμένα που παρεξήγησα κάποια πράγματα και τελικά δεν ήταν αυτός ο κατάλληλος άνθρωπος για να μιλήσω;
Από εκείνη τη μέρα και μετά, ήμουν κάπως επιφυλακτική με αυτά που έλεγα και με τον τρόπο που τα διατύπωνα, μέχρι που μου ανακοίνωσε ότι έχω γίνει ψυχρή, και έτσι άρχισα να πιστεύω πως μπορεί η κατανόηση να μην είχε γεννηθεί από την αρχή, αλλά μετά από τόσο διάστημα υπήρχε, και έτσι πλέον δεν υπήρχε λόγος να καταπιέζομαι, πλέον καταλάβαινε αληθινά.
Κάτι που τώρα βέβαια το μετανιώνω, γιατί έχω κάνει πολλές τολμηρές δηλώσεις αγάπης και θαυμασμού τόσο σε ιδιαίτερες, γλυκές και ήρεμες στιγμές, όσο και σε επικίνδυνες ελπίζοντας πως το άκουσμα των συναισθημάτων μου στα αυτιά του είναι αρκετό να σώσει τη σχέση μας. Και απορώ, άραγε και σε εκείνες τις στιγμές, του φαινόντουσαν αστεία; Αλλά όχι δε μπορεί, το είχε κάνει και αυτός αφού.. όμως και πάλι, κάποιες αμφιβολίες τις έχω.
Κάπως έτσι θυμάμαι αυτά και φοβάμαι τόσο πολύ μήπως κάνω πάλι τα ίδια λάθη, μήπως τρομάξω τους άλλους με τα αληθινά μου συναισθήματα, μήπως φανώ γελοία, μήπως φανώ υπερβολική.
Και έτσι αποφεύγω τις μεγάλες δηλώσεις, αποφεύγω τις σοβαρές συζητήσεις ή μάλλον τις καταστρέφω κάνοντας χαβαλέ και μειώνοντας την αξία της στιγμής.
Καταβάθος δεν μου αρέσει όμως, δεν μου αρέσει καθόλου, θέλω πάλι κατανόηση και δέσιμο, θέλω πάλι να μιλάω ελεύθερα,και κυρίως θέλω να ξεφορτωθώ επιτέλους τα κατάλοιπα της προηγούμενης υποτιθέμενης αληθινής σχέσης μου, που τόσο πολύ με πλήγωσε και με έκανε να αμφισβητώ τη δύναμη και τη μαγεία που μπορούν δύο άνθρωποι να δημιουργήσουν...ή με μια λέξη, τον έρωτα.
Και στη τελική με εκνευρίζει που αυτή η κατάσταση με αναγκάζει να είμαι...μόνη μου.
Που σε λίγες ώρες θα περάσω μια ψυχοφθόρα μέρα γενεθλίων και δεν θα έχω μια αγκαλιά που θα μου εύχεται χρόνια πολλά και για έναν περίεργο λόγο, δεν θα με νευριάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου