Πάλι από την αρχή ή όχι;

Και όλο λες πως έφυγες, και πάλι εκεί μένεις...
Γιατί να μη μπορώ να λέω τέλος;
Γιατί όταν βλέπω πως κάτι δεν κολλάει, κάθομαι εκεί;
Γιατί υπομένω και επιμένω, ενώ μέσα μου ξέρω πως δεν θα βγει πουθενά; 
Γιατί πάντα κυλιέμαι και λέω δεν πειράζει,αντέχω άλλη μια φορά; 
Γιατί όταν όντως δεν αντέχω,σφίγγω τα δόντια;


Τόσα γιατί,που ξέρω τις απαντήσεις, κι όμως το μυαλό μου είναι κολλημένο... 
Περιμένω αλλαγή, από εμένα, από εκείνον, από κάπου.
Και εκεί που νομίζω ότι κάνω καλή δουλειά 
πάντα κάτι χαλάει,πάντα όλα είναι λάθος 
πάντα απογοητεύομαι και λέω δεν τα κατάφερα.

















Αυτή τη φορά όμως όχι,εγώ τα κατάφερα. 
Άλλαξα για εσένα,έγινα καλύτερος άνθρωπος,έμαθα,έπαθα
γέλασα,έκλαψα,αγάπησα,μίσησα.

Και με χαλάει γιατί αν έστω τα είχες περάσει σαν εμένα αυτά 
θα έλεγα δεν πειράζει, τουλάχιστον μάθαμε και οι δύο.
Απορώ κάποιες φορές,νιώθεις τίποτα; 
αγάπη,χαρά,ευτυχία,πόνο,δυστυχία,απογοήτευση; 
και αν ναι, γιατί τα κρύβεις τόσο;γιατί; 

Μα δες εδώ, κουβαλάς τόση άρνηση πάνω σου.
Δεν κατάφερα να το αλλάξω αυτό,συγνώμη,
γιατί ξέρω ήταν δική μου δουλεία 
δεν αισθάνομαι άσχημα όμως,
γιατί ξέρω πως δεν το ήθελες καν ο ίδιος.

Σου αρέσει να είσαι έτσι,
και θα σταματήσει όταν βρεις κάτι 
να σε αιχμαλωτίσει, να σε συναρπάσει, να σε μαγέψει.


Και αυτό το κάτι μάλλον δεν ήμουν εγώ,
όχι, σίγουρα δεν ήμουν εγώ, 
δεν πειράζει όμως,καλή καρδιά.


Είχα νεύρα μαζί σου, όμως γύρισα, 
και ακόμη δεν ξέρω το γιατί,
ακόμη... 
Και να για άλλη μια φορά, 
που οι δρόμοι μας χωρίζουν 
και το ήξερα ότι θα γίνει, γρήγορα, πολύ γρήγορα
όμως γύρισα
Δεν ξέρω το γιατί,
πω γαμώ, από το πουθενά πετάγονται αυτά τα γιατί.


Μάλλον ήταν η συνήθεια, 
η πολύ κακία συνήθεια 
να σε έχω ανάγκη


Να προσέχεις,
όχι εσένα,εσύ ξέρω πάντα θα είσαι καλά, 
να προσέχεις να κάνεις από δω και πέρα 
και τους άλλους να είναι καλά.
Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι.


Είναι μόνο αυτή η κακιά συνήθεια που έχει μείνει, 
η ανάγκη να σου λέω καλημέρα,
κάποια στιγμή θα φύγει,
σαν εσένα.