ΤΑ ΛΕΜΕ!

Κάποτε του είχα πει πως όλοι φεύγουν και μας αφήνουν...
και μου είπε -εγώ δεν θα σε αφήσω, είμαι εδώ,
που είναι τώρα;
τόσα ερωτήματα,οργή και πόνος
γιατί πάντα τα πιστέψω...
Τι κέρδισε;τι κερδίσαμε;
μου είπε να κρατήσω να θυμάμαι τα καλά
δεν τα θέλω όμως.

Σιγανά μέσα μου όλο το βράδυ ευχόμουν να το πάθει κάποτε
να το νιώσει.
να πονέσει τόσο
να φοβάται να εμπιστευτεί,να φοβάται να αγαπήσει
και το έλεγα με όλη μου τη δύναμη

όχι όμως σήμερα
όχι
δεν είμαι έτσι,
και εύχομαι ο καιρός που περνάει να μην με κάνει έτσι
Νόμιζα πως ήταν η εξαίρεση
μα τι ειρωνεία,ήταν ο κανόνας.

Ήμουν καλά κλεισμένη στο καβούκι μου
προστατευμένη
μακριά από κάθε τι που μπορούσε να με πληγώσει,
μακριά από κάθε συναισθηματικό κίνδυνο
γιατί με έβγαλα από εκεί;
αφού ήξερα,δεν θα το αντέξω ,είμαι αδύναμη.

Τουλάχιστον βγήκε λάθος
και μάλιστα στα ίδια του τα λόγια,
στις ίδιες του τις πράξεις

Δεν ήξερα τι να του πω,
να περνάς καλά,να είσαι καλά,
και δεν ήξερα γιατί δεν τα πίστευα
ούτε ήθελα να είναι,ούτε να περνάει καλά,
με σιχαίνομαι που σκέφτομαι έτσι για αυτόν
ποιος να μου το'λεγε,
θα τον περνούσα για τρελό.

είναι η οργή,
αυτή με κάνει να σκέφτομαι έτσι,
για αυτό συγχώρα με προς το παρόν για τις κατάρες
θα μου περάσει,
κάποια στιγμή θα μου περάσει... 

μπάσταρδε,πονάνε οι λέξεις...

εγώ πεθαίνω και εσύ θέλεις να παίξεις... 

τα λέμε... 

άκου και κάτι αληθινό...

αγάπη μου αντίο,πονάω.. 

γαμώτο... 

ΤΑ ΛΕΜΕ!