Άλλο ένα βράδυ...

Άλλο ένα βράδυ πέρασε,
ίδιο με όλα τα άλλα.
Τα πράγματα τα δικά σου,
Παντού σκορπισμένα να σε θυμίζουν, 
στο γραφείο, στις τσάντες, στα συρτάρια, μηνύματα στο κινητό.
Και να απορώ, πως μετά από όλα
ΑΚΌΜΗ σε χρειάζομαι.
πως; 


Πως παλεύω κάθε βράδυ, να πνίξω τους λυγμούς μου; 
Πως παλεύω να πνίξω τις κραυγές; 
Πως αναπολώ τα λόγια σου; 
Εκείνα τα παλιά που με ανέβασαν στα ουράνια.
Και μετά το χάος.
Μεγαλύτερος πόνος, 
όταν σκέφτομαι τα τελευταία σου λόγια,
αυτά που με κάνουν να πιάνω πάτο.


Κι όμως ακόμη σε χρειάζομαι.
ακόμη... 

Κάθε φορά σκουπίζω τα μάτια μου, 
και λέω θα προχωρήσω, 
τελείωσε.
Τρομάζω, τρομάζω τόσο πολύ, 
γιατί ξέρω πως μετά δεν θα υπάρχει επιστροφή, 
πως κάθε ευκαιρία να σε έχω πάλι εδώ,
μέσα στην αγκαλιά μου, θα φύγει.


Μετά τα "γιατί", σειρά παίρνουν τα πως,
και αυτό είναι ο πιο μεγάλος καημός.