Γιατί και πως...

Και τώρα που κάθε μίσος έχει φύγει από μέσα μου, 
και τώρα που προσπαθώ να κάνω πράγματα για εμένα, 
και τώρα που δεν ενδιαφέρομαι αν ζει ή αν πέθανε, 
είμαι σε θέση να κάνω τις ερώτησεις μου με καθαρό μυαλό και λογική. 

Τώρα θα μου πεις, τι να ρωτήσεις και τι να πεις, 
αλλά κάπου - κάπου βασανίζεσαι και ψάχνεις απαντήσεις. 

Αυτό που με πονάει πιο πολύ, και μόνο στη σκέψη με κάνει να δακρύζω,  
είναι το γιατί.. 
γιατί να το κάνεις αυτό σε έναν άνθρωπο; 
γιατί να τον πονέσεις τόσο χωρίς λόγο; 
γιατί να περιμένεις να περάσει τόσος καιρός για να κάνεις κάτι τέτοιο; 
γιατί να γυρνάς πίσω και τελικά να φεύγεις σε ξένα χωράφια; 
γιατί μου το έκανε αυτό; 

Στη τελική, γιατί να το αξίζω αυτό; Τι στο διάολο μπορεί να έκανα που να αξίζω κάτι τέτοιο; 
Είμαι τόσο κακός άνθρωπος; Σε πόνεσα και με εκδικήθηκες; Σε πρόδωσα; 
Τι σου έκανα; ΤΙ; 

Και μετά νιώθεις ευθύνες, ότι εσύ φταις για το τέρας που είναι τώρα, 
ότι εσύ ευθύνεσαι για τη κατάντια του, 
εσύ ευθύνεσαι που πάγωσε η καρδιά του, 
εσύ ευθύνεσαι που έγινε τόσο μεγάλος καριόλης, 
εσύ ευθύνεσαι που σταμάτησε να νιώθει. 

Και πως το κάνεις αυτό το πράγμα στη τελική; 
Με τη μούτρα, θράσσος και τσίπα; 

Και πήρα την εκδίκηση μου, και γαλήνεψε η ψυχή μου, 
σε έκανα ρεζίλι μαζί και τον εαυτό μου, 
αλλά μα τους θεούς το ευχαριστήθηκα, 
γιατί ξέρω πως τώρα έχεις υπαρκτό λόγο να με μισείς, 
να θέλεις να μου κάνεις κακό, να θες να με πληγώσεις. 
Ήσουν ένα τέρας, και παραλίγο να κάνεις και εμένα, 
και κάθε πρωί ευχαριστώ το θέο
που ήμουν τέρας μόνο εκείνη τη μισή ώρα, 
εκείνη τη γαμημένη ώρα που σε ξεφτύλιζα, 
που δεν μου έμεινε κουσούρι. 

Αλλά ρε πούστη μου...γιατί;