Και στη τελική με χαλάει...

Και όσο περνάει ο καιρός, φουντώνω. 
Φουντώνω από τα νεύρα, από την οργή..από την απογοήτευση. 
Στεναχωριέμαι κάθε λεπτό που συνειδητοποιώ πως το μεγαλύτερο μου επιχείρημα, αυτό που νιώσαμε εμείς οι δύο, για να αποδείξω πως αληθινή και αγνή αγάπη υπάρχει,καταστρέφεται. 
Εκνευρίζομαι κάθε φορά που μπαίνω στο παιχνίδι της κολοκυθιάς ψάχνοντας να βρω αν άλλαξες, ή απλά ήσουν έτσι εξαρχής και εγώ τόσο τυφλή για να το δω. 
Με πονάει που ακούω και βλέπω τόσα πράγματα εις βάρος σου και δεν μπορώ να σε υπερασπιστώ όπως παλιά γιατί τελικά είναι αλήθεια, όπως επίσης νιώθω τόσο γελοία καθώς θυμάμαι όσες φορές σε υπερασπίστηκα και ήπια νερό στο όνομα σου. 
Με χαλάει που χαράμισα τόσες πολλές ευχές για εσένα, να είσαι καλά, να προσέχεις, να μη σταματήσεις να αγαπάς, να νοιάζεσαι και να νιώθεις. 
Να γνωρίσεις κάτι καλύτερο από εμένα, ίσως κάποια πιο έξυπνη, πιο όμορφη, λιγότερο γκρινιάρα και κομπλεξική γιατί υποτίθεται το αξίζεις. 
Να αγαπήσεις πάλι αληθινά και να χαρίσεις απλόχερα στιγμές, αναμνήσεις, όμορφες εικόνες, αγάπη και πάθος σε κάποια που να αξίζει, σε κάποια στα μέτρα σου. 
Και τώρα που έπιασες πάτο, τι γίνεται; 
Με στεναχωρεί να βλέπω κατάντια στο πρόσωπο σου, αυτό το πρόσωπο που λάτρεψα, μίσησα, ξανά λάτρεψα και αγάπησα τόσο πολύ. 
Που αγαπώ ακόμη, με μια ίσως πιο ουσιαστική έννοια, γιατί μπορεί η ερωτική έλξη να έχει φύγει, αλλά μετά από αυτό γεννήθηκε κάτι πιο δυνατό...μια απέραντη εκτίμηση και ένας τεράστιος σεβασμός αλλά και θαυμασμός. 
Και μου το καταστρέφεις αυτό, μου το τσαλακώνεις. 
Η πρώτη μου αληθινή αγάπη αποδεικνύεται ψέμα και με τρελαίνει αυτό, με εξοργίζει. 


Είχα το τέλειο ---> άρα υπάρχει---> έχασα το τέλειο----> θα βρω κάτι άλλο, εξίσου καλό.
Και τώρα που αυτό γκρεμίστηκε, φοβάμαι. 
Φοβάμαι να ψάξω, φοβάμαι να αφήσω τον εαυτό μου. 
Φοβάμαι να μπω πάλι σε τέτοια δίχτυα, να θεοποιήσω μια μορφή, να μοιραστώ τη καρδιά μου, το μυαλό μου και το κρεβάτι μου, να δεθώ, να κάνω όνειρα και στο τέλος να μείνω πάλι πίσω να αναθεωρώ και να εκπλήσσομαι. 
Γιατί όταν η απογοήτευση παύει να είναι ιδέα, αλλά παίρνει σάρκα και οστά, τότε και ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια, ξυπνάνε μέσα σου ένστικτα που τα είχες βάλει για ύπνο από καιρό. 
Γίνεσαι εκδικητικός, καχύποπτος, κλειστός, κακός...γίνεσαι όλα αυτά που ήθελες να αφήσεις πίσω σου και όλα αυτά που φοβάσαι...

Και κάπως έτσι τελικά όντως κάποια στιγμή, τα τραγούδια παύουν να μιλάνε για πρόσωπα.~